bradykardia płodu

Bradykardia płodu to termin określający zwolnioną czynność serca płodu, definiowaną jako częstość poniżej 110 uderzeń na minutę utrzymującą się przez co najmniej 10 minut. W prawidłowym rozwoju płodu częstość pracy serca powinna wynosić między 110 a 160 uderzeń na minutę.

Bradykardia płodu może być zjawiskiem fizjologicznym (np. podczas snu płodu) lub patologicznym. Przyczyny patologicznej bradykardii obejmują niedotlenienie płodu, wady serca, zaburzenia przewodnictwa, infekcje wewnątrzmaciczne, leki przyjmowane przez matkę czy choroby matki, takie jak toczeń rumieniowaty układowy.

Diagnostyka bradykardii płodu opiera się głównie na kardiotokografii (KTG), USG z oceną przepływów dopplerowskich oraz echokardiografii płodowej. Długotrwała bradykardia wymaga pilnej interwencji, ponieważ może prowadzić do kwasicy metabolicznej i poważnych powikłań neurologicznych.

Postępowanie zależy od przyczyny, wieku ciążowego i nasilenia objawów. W przypadku ostrej bradykardii płodu związanej z niedotlenieniem konieczne może być natychmiastowe zakończenie ciąży przez cięcie cesarskie. W przypadkach bradykardii związanej z zaburzeniami przewodnictwa stosuje się leki, a w wybranych sytuacjach możliwe jest leczenie wewnątrzmaciczne.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl