skórny chłoniak T-komórkowy
Skórny chłoniak T-komórkowy (CTCL) to rzadka grupa nowotworów złośliwych wywodzących się z limfocytów T skóry. Najczęstszymi postaciami klinicznymi są ziarniniak grzybiasty (MF) i zespół Sézary’ego (SS), stanowiące około 65% wszystkich przypadków CTCL.
Ziarniniak grzybiasty charakteryzuje się powolnym przebiegiem i początkowo objawia się jako zmiany rumieniowe, później naciekowe i guzowate. Zespół Sézary’ego to agresywna postać CTCL z triadą objawów: erytrodermią, uogólnioną limfadenopatią i obecnością atypowych limfocytów T (komórek Sézary’ego) we krwi obwodowej.
Diagnostyka CTCL opiera się na badaniach histopatologicznych, immunohistochemicznych oraz badaniach molekularnych wykrywających klonalność limfocytów T. Staging choroby uwzględnia rozległość zmian skórnych, zajęcie węzłów chłonnych, narządów wewnętrznych oraz obecność komórek nowotworowych we krwi obwodowej.
Leczenie jest dostosowane do stadium zaawansowania choroby. We wczesnych stadiach stosuje się terapie miejscowe (kortykosteroidy, fototerapia PUVA, radioterapia miejscowa), natomiast w zaawansowanych przypadkach włącza się leczenie systemowe (retinoidy, interferony, przeciwciała monoklonalne, chemioterapia). Nowe kierunki terapeutyczne obejmują inhibitory deacetylazy histonowej oraz immunoterapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Objawy
Zespół nadmiaru eozynofili (ZNE) to heterogenna grupa chorób charakteryzująca się utrzymującą się eozynofilią >1500 komórek/μl przez minimum 6 miesięcy oraz uszkodzeniem narządów wskutek nacieku eozynofilowego. Najczęstsze objawy obejmują zmęczenie, kaszel, duszność, wysypkę (występującą u 50-69% pacjentów), bóle mięśniowe, gorączkę i utratę masy ciała. Zajęcie skóry manifestuje się różnorodnymi zmianami, a obecność wyraźnych objawów skórnych może sugerować limfocytowy wariant ZNE (L-ZNE) z ryzykiem rozwoju chłoniaka T-komórkowego. Zajęcie płuc dotyczy 40-60% chorych i może przebiegać od objawów astmatycznych po zmiany restrykcyjne z naciekami i włóknieniem. Przewód pokarmowy jest zajęty u około 38% pacjentów, manifestując się bólami brzucha, biegunką, powiększeniem wątroby i śledziony oraz wodobrzuszem. Zajęcie serca, występujące u 20% pacjentów, jest główną przyczyną śmiertelności i obejmuje niewydolność serca, kardiomiopatię, zapalenie mięśnia sercowego oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe, szczególnie w mutacji FIP1L1-PDGFRA. Uszkodzenie serca przebiega w trzech etapach: ostra faza martwicza, faza pośrednia z tworzeniem skrzeplin oraz faza włóknienia mięśnia sercowego (EMF), prowadząca do kardiomiopatii restrykcyjnej i arytmii.
dermografizm, eozynofilia krwi obwodowej, eozynofilowe zapalenie żołądka, hepatosplenomegalia, kardiomiopatia, lichenifikacja skóry, małopłytkowość, mononeuropatia mnoga, mutacja FIP1L1-PDGFRA, naciek eozynofilowy, nadreaktywność oskrzeli, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, powikłania zakrzepowo-zatorowe, rumień wielopostaciowy, skórny chłoniak T-komórkowy, świszczący oddech, włóknienie płuc, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wysypka skórna, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wielomięśniowe, zespół Budda-Chiariego, zespół nadmiaru eozynofili - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Epidemiologia
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) to rzadkie, heterogenne zaburzenie charakteryzujące się utrzymującą się eozynofilią krwi obwodowej (≥1,0 × 10⁹/L) i/lub tkanek oraz uszkodzeniem narządów wywołanym przez eozynofile. Epidemiologia HES jest niejednoznaczna, z zapadalnością szacowaną na 0,16-3,95 na 100 000 osób i chorobowością od 0,36 do 10,44 na 100 000 osób, w zależności od źródła i regionu. Choroba najczęściej dotyczy osób w wieku 20-50 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet od 5:1 do 9:1), choć po wykluczeniu przypadków z fuzją genu FIP1L1-PDGFRA ta dysproporcja jest mniej wyraźna. Klinicznie HES manifestuje się objawami takimi jak zmęczenie, kaszel, duszność, bóle mięśniowe, zmiany skórne (występujące u 27-69% pacjentów), zajęcie płuc (40-60%) oraz kardiomiopatia (20%). U dzieci obserwuje się częstsze dolegliwości żołądkowo-jelitowe i wyższą medianę liczby eozynofilów, a także mniejsze zajęcie płuc.
bezwzględna liczba eozynofilów, białaczka, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, eozynofilia, eozynofilia krwi obwodowej, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, hipereozynofilia, idiopatyczny zespół hipereozynofilowy, infekcja SARS-CoV-2, nieżyt nosa, objawy ogólnoustrojowe, obrzęk naczynioruchowy, pierwotny niedobór odporności, skórny chłoniak T-komórkowy, technika diagnostyczna, uszkodzenie narządów, zaburzenie autoimmunologiczne, zajęcie płuc, zespół hipereozynofilowy, zespół nadmiaru eozynofili, zmiany skórne