relaksacja okrężnicy
Relaksacja okrężnicy to stan, w którym dochodzi do zmniejszenia napięcia mięśni gładkich ściany okrężnicy, co prowadzi do poszerzenia jej światła. Proces ten może być fizjologiczny, występujący podczas normalnego pasażu jelitowego, lub patologiczny, związany z różnymi chorobami przewodu pokarmowego.
W warunkach fizjologicznych relaksacja okrężnicy jest kontrolowana przez autonomiczny układ nerwowy, gdzie włókna przywspółczulne odpowiadają za zmniejszenie napięcia mięśniowego, a współczulne za jego zwiększenie. Zaburzenia tego mechanizmu mogą prowadzić do nieprawidłowej perystaltyki i problemów z pasażem jelitowym.
W kontekście patologicznym, nadmierna relaksacja okrężnicy może występować w chorobach takich jak niedrożność porażenna jelit, toksyczne rozdęcie okrężnicy czy megacolon. Z kolei niewystarczająca relaksacja może być obserwowana w zespole jelita drażliwego z dominującymi zaparciami czy chorobie Hirschsprunga.
Diagnostyka zaburzeń relaksacji okrężnicy obejmuje badania obrazowe (RTG przeglądowe jamy brzusznej, tomografia komputerowa), badania czynnościowe (manometria anorektalna) oraz endoskopowe. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, modyfikację diety, a w ciężkich przypadkach interwencję chirurgiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – GlucaGen 1 mg HypoKit 1 mg
GlucaGen 1 mg HypoKit zawiera rekombinowany glukagon identyczny z ludzkim, w dawce 1 mg (1 j.m.) w 1 ml roztworu po rozpuszczeniu proszku w dołączonym rozpuszczalniku. Lek podaje się podskórnie lub domięśniowo, z dawkowaniem dostosowanym do grupy pacjentów: dorośli i dzieci powyżej 25 kg lub 6-8 lat otrzymują 1 mg, natomiast dzieci poniżej 25 kg lub młodsze 0,5 mg. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby stosuje się dawkę 1 mg. Po podaniu GlucaGen reakcja powinna nastąpić w ciągu 10 minut; w przypadku braku efektu konieczne jest dożylne podanie glukozy. Po ustąpieniu hipoglikemii zaleca się doustne podanie węglowodanów w celu uzupełnienia zapasów glikogenu wątrobowego i zapobiegania nawrotowi hipoglikemii.
bańka dwunastnicy, czynność motoryczna przewodu pokarmowego, dzieci i młodzież, glikogen wątrobowy, glukagon, glukagon chlorowodorek, hipoglikemia ciężka, jelito cienkie, nawrót hipoglikemii, pacjent w podeszłym wieku, personel medyczny, początek działania leku, rekombinacja DNA, relaksacja okrężnicy, relaksacja żołądka, roztwór do wstrzyknięć, węglowodany, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek i wątroby - Leksykon substancji czynnych
Glukagon – Dawkowanie i sposób podawania
Glukagon jest stosowany terapeutycznie w leczeniu ciężkiej hipoglikemii oraz diagnostycznie do hamowania motoryki przewodu pokarmowego. U dorosłych w hipoglikemii zaleca się dawkę 1 mg podawaną podskórnie lub domięśniowo, z oczekiwaną reakcją w ciągu 10 minut. Dzieci poniżej 18 roku życia otrzymują dawkę dostosowaną do masy ciała: 0,5 mg dla dzieci <25 kg lub <6-8 lat oraz 1 mg dla dzieci >25 kg lub >6-8 lat. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie wymaga się modyfikacji dawkowania. Po ustąpieniu objawów hipoglikemii należy podać doustnie węglowodany w celu uzupełnienia glikogenu wątrobowego; w przypadku braku poprawy w ciągu 10 minut konieczne jest dożylne podanie glukozy.
bańka dwunastnicy, ciężka hipoglikemia, glikogen wątrobowy, glukagon, jelito cienkie, motoryka przewodu pokarmowego, nawrót hipoglikemii, pacjent w podeszłym wieku, podanie glukozy, relaksacja okrężnicy, relaksacja żołądka, substancja czynna, węglowodany doustne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby