objętość dystrybucyjna

Objętość dystrybucyjna (Vd) to parametr farmakokinetyczny, który opisuje teoretyczną objętość płynu, w jakiej lek musiałby być równomiernie rozprowadzony, aby osiągnąć stężenie takie samo jak we krwi. Wartość ta pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się w organizmie po podaniu.

Objętość dystrybucyjna nie odpowiada rzeczywistej objętości fizjologicznej, lecz jest parametrem matematycznym wyrażanym w litrach na kilogram masy ciała. Leki o małej objętości dystrybucyjnej (< 0,2 l/kg) pozostają głównie w przestrzeni naczyniowej, podczas gdy te o dużej wartości (> 0,6 l/kg) przenikają do tkanek i narządów.

Na wartość objętości dystrybucyjnej wpływają takie czynniki jak wiązanie z białkami osocza, rozpuszczalność w tłuszczach, pH tkanek i powinowactwo leku do receptorów tkankowych. Znajomość tego parametru ma kluczowe znaczenie przy ustalaniu dawki początkowej leku oraz przewidywaniu jego kumulacji w organizmie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olicard 60 retard 60 mg

Monoazotan izosorbidu, substancja czynna leku Olicard 60 retard, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną wynoszącą 90-100% dzięki braku efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 5 godzinach (6 godzin po posiłku). Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<5%), co umożliwia szeroką dystrybucję do tkanek. Monoazotan izosorbidu jest metabolizowany prawie całkowicie w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, a jego okres półtrwania wynosi około 5 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, gdzie 98% dawki wydalane jest w postaci metabolitów, a jedynie 2% w formie niezmienionej.
dostępność układowa, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, monoazotan izosorbidu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucyjna, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tolerancja na lek, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Ewerolimus – Właściwości farmakokinetyczne

Ewerolimus wykazuje szybkie i proporcjonalne do dawki wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 1-2 godziny. Biodostępność względna tabletek do sporządzania zawiesiny wynosi około 90%. Spożycie pokarmu, zwłaszcza bogatotłuszczowego, znacząco obniża Cmax (o 60%) i AUC (o 16%), co wymaga konsekwentnego przyjmowania leku z lub bez jedzenia. Objętość dystrybucji (Vz/F) u pacjentów po przeszczepieniu nerki wynosi około 342 ± 107 l, a u chorych z zaawansowanymi guzami litymi Vd w kompartmencie centralnym i obwodowym wynosi odpowiednio 191 l i 517 l. Ewerolimus jest silnie wiązany z białkami osocza (~74%) i metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz glikoproteinę P. Okres półtrwania wynosi około 28-30 godzin, a klirens po podaniu doustnym (CL/F) waha się od 8,8 l/h u biorców przeszczepów do 24,5 l/h u pacjentów onkologicznych. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2-4 dni, z kumulacją stężenia 2-3-krotnie wyższą niż po pierwszej dawce.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność względna, cyklosporyna w mikroemulsji, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, ewerolimus, faza eliminacji, fosfatydylocholina, glikoproteina p, grupa etniczna, guz lity, klirens leku, kompartment centralny, kompartment obwodowy, małopłytkowość, metabolit ewerolimusu, niewydolność nerek, objętość dystrybucyjna, odrzucenie przeszczepu, parametr farmakokinetyczny, półokres biologiczny, posiłek bogatotłuszczowy, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, stężenie terapeutyczne, substancja lecznicza, substrat CYP3A4, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon substancji czynnych
Monoazotan izosorbidu – Właściwości farmakokinetyczne

Monoazotan izosorbidu charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90-100%) dzięki całkowitej resorpcji z przewodu pokarmowego i braku efektu pierwszego przejścia wątrobowego, co zapewnia przewidywalne stężenia terapeutyczne. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu, takie jak Olicard 40 retard i Olicard 60 retard, osiągają maksymalne stężenie w osoczu po 5 godzinach, a przy podaniu z posiłkiem czas ten wydłuża się do 6 godzin. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucyjną i minimalne (<5%) wiązanie z białkami osocza, co sprzyja wysokiej skuteczności farmakologicznej i ogranicza ryzyko interakcji na poziomie białkowym. Monoazotan izosorbidu jest intensywnie metabolizowany w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, a eliminacja następuje głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 5 godzin dla form retardowanych. Tylko około 2% dawki jest wydalane w formie niezmienionej, co ma znaczenie przy stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek.
aktywność farmakologiczna, biotransformacja wątrobowa, choroba niedokrwienna serca, dostępność układowa, dysfunkcja narządu, efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, interakcja lekowa, kinetyka wchłaniania, marskość wątroby, metabolit, monoazotan izosorbidu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucyjna, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, preparat o przedłużonym uwalnianiu, schemat dawkowania, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie terapeutyczne, tolerancja farmakologiczna, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olicard 40 retard 40 mg

Monoazotan izosorbidu (ISMN) z preparatu Olicard 40 retard charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (90-100%) dzięki braku efektu pierwszego przejścia wątrobowego oraz szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 5 godzinach, z opóźnieniem do 6 godzin przy jednoczesnym spożyciu posiłku. Substancja wykazuje dużą objętość dystrybucyjną i niskie (<5%) wiązanie z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Monoazotan izosorbidu jest niemal całkowicie metabolizowany w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, a jego okres półtrwania wynosi około 5 godzin, co determinuje schemat dawkowania. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 98% metabolitów i jedynie 2% substancji w formie niezmienionej.
biotransformacja, dostępność biologiczna, dysfunkcja wątroby, efekt pierwszego przejścia, formulacja o przedłużonym uwalnianiu, frakcja wolnego leku, marskość wątroby, monoazotan izosorbidu, niewydolność nerek, nitrat, objętość dystrybucyjna, okres półtrwania, Olicard, parametry farmakokinetyczne, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, tolerancja farmakodynamiczna, wiązanie z białkami osocza

objętość dystrybucyjna

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Olicard 60 retard 60 mg

Ewerolimus – Właściwości farmakokinetyczne

Monoazotan izosorbidu – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Olicard 40 retard 40 mg