epizod depresyjny ciężki

Epizod depresyjny ciężki to poważne zaburzenie psychiczne charakteryzujące się głębokim obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonia), a także znacznym spadkiem energii życiowej. Według klasyfikacji ICD-10 i DSM-5, aby zdiagnozować ciężki epizod depresyjny, pacjent musi wykazywać objawy utrzymujące się przez co najmniej dwa tygodnie.

Klinicznie epizod depresyjny ciężki objawia się głębokim smutkiem, myślami samobójczymi, znacznym spowolnieniem psychoruchowym lub pobudzeniem, zaburzeniami snu (najczęściej wczesne budzenie się), utratą apetytu prowadzącą do spadku masy ciała, utratą poczucia własnej wartości oraz silnym poczuciem winy. Charakterystyczne są również zaburzenia koncentracji, trudności w podejmowaniu decyzji oraz poczucie beznadziejności.

W ciężkim epizodzie depresyjnym mogą występować również objawy psychotyczne, takie jak urojenia nihilistyczne, hipochondryczne czy winy, a także omamy, najczęściej słuchowe. Obecność objawów psychotycznych znacząco pogarsza rokowanie i wymaga intensywniejszego leczenia. Ryzyko samobójstwa w ciężkiej depresji jest wysokie i wymaga szczególnej uwagi klinicznej.

Leczenie ciężkiego epizodu depresyjnego wymaga zwykle podejścia wielokierunkowego, łączącego farmakoterapię (antydepresanty, niekiedy w połączeniu z lekami przeciwpsychotycznymi lub stabilizatorami nastroju) z psychoterapią. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne lub w sytuacjach zagrożenia życia może być wskazana elektrowstrząsowa terapia (EW), która wykazuje wysoką skuteczność w ciężkiej depresji.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl