spowolnienie metabolizmu
Spowolnienie metabolizmu (hipokinetyzm metaboliczny) to stan, w którym organizm zużywa mniejszą ilość energii podczas spoczynku oraz aktywności fizycznej. Podstawowa przemiana materii (PPM) ulega obniżeniu, co prowadzi do łatwiejszego gromadzenia tkanki tłuszczowej nawet przy niezmienionej podaży kalorii.
Główne przyczyny spowolnienia metabolizmu obejmują: niedobory hormonalne (zwłaszcza niedoczynność tarczycy), drastyczne diety redukcyjne, długotrwały deficyt kaloryczny, utratę masy mięśniowej związaną z wiekiem lub siedzącym trybem życia, a także niektóre schorzenia metaboliczne. Istotnym czynnikiem jest również proces starzenia się, który naturalnie obniża tempo metabolizmu o około 2-3% na dekadę po 30. roku życia.
Diagnostyka spowolnienia metabolizmu opiera się na badaniach oceniających funkcje tarczycy (TSH, fT3, fT4), badaniach hormonalnych, pomiarach składu ciała oraz określeniu PPM. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę – od suplementacji hormonalnej w przypadku niedoczynności tarczycy, przez modyfikację diety i zwiększenie aktywności fizycznej, po stosowanie odpowiednich leków w zależności od schorzenia podstawowego.
Klinicznie spowolnienie metabolizmu objawia się przewlekłym zmęczeniem, trudnościami w utracie masy ciała pomimo stosowania diety redukcyjnej, uczuciem zimna, zaparciami, suchością skóry, wypadaniem włosów oraz obniżeniem nastroju. U pacjentów często obserwuje się również oporność na standardowe metody redukcji masy ciała.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine APC 15 mg
Olanzapine APC w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej dostępna jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, z dawkowaniem dostosowywanym do jednostki chorobowej i stanu klinicznego pacjenta, w zakresie 5-20 mg/dobę. W leczeniu schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę, z koniecznością kontynuacji dawki stosowanej w epizodzie manii. U osób starszych (≥65 lat) oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg, a u palaczy monitorowanie stanu klinicznego ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny przez tytoń. Zwiększanie dawki nie powinno odbywać się częściej niż co 24 godziny, a w przypadku konieczności podwyższenia o 2,5 mg stosuje się tabletki powlekane o tej dawce. Nie zaleca się stosowania u pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz obserwowane działania niepożądane, takie jak znaczny przyrost masy ciała i zmiany metaboliczne.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monitorowanie stanu klinicznego, monoterapia, niewydolność wątroby, olanzapina, schizofrenia, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, wywiad medyczny, zaburzenia nastroju - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzaran 10 mg
Olanzapina w postaci tabletek Olanzaran dostępna jest w dawkach 5 mg i 10 mg, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych. W terapii schizofrenii zalecana dawka początkowa to 10 mg/dobę, w leczeniu epizodu manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów zaburzeń dwubiegunowych 10 mg/dobę. Dawkę można modyfikować w zakresie 5-20 mg/dobę, z zaleceniem, aby zwiększenia dawki następowały nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy A lub B wg Child-Pugh) rekomenduje się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki. Olanzapina może być podawana niezależnie od posiłków, a w przypadku planowanego zakończenia terapii wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawki.
epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, leczenie objawowe, lek normotymiczny, lipidy we krwi, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, olanzapina, prolaktyna, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia dwubiegunowe, zaburzenia nastroju - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolaxa Rapid 15 mg
Zolaxa Rapid zawiera olanzapinę w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego: w schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę), w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej (zakres 5-20 mg/dobę), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Dawkę można modyfikować co 24 godziny, uwzględniając odpowiedź kliniczną, a w przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym marskością wątroby klasy A lub B wg Child-Pugh) wskazane jest rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę. Palenie tytoniu może indukować metabolizm olanzapiny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zolaxa Rapid - Leksykon chorób i schorzeń
Niedoczynność tarczycy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Niedoczynność tarczycy to przewlekłe zaburzenie endokrynologiczne charakteryzujące się niedostateczną produkcją hormonów tarczycy, co prowadzi do spowolnienia metabolizmu i objawów takich jak zmęczenie, przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, zaparcia czy zaburzenia poznawcze. Diagnostyka opiera się na podwyższonym poziomie TSH oraz obniżonym fT4, a w ocenie dodatkowej uwzględnia się m.in. przeciwciała anty-TPO i anty-tyreoglobulinowe. Leczenie polega na substytucji lewotyroksyną, z dawką indywidualizowaną (średnio 1,6 µg/kg/dobę u dorosłych), z uwzględnieniem szczególnych wskazań u osób starszych (12,5-50 µg/dobę) oraz kobiet w ciąży, które wymagają zwiększenia dawki o 25-50%. Monitorowanie terapii odbywa się poprzez kontrolę TSH co 6-8 tygodni do ustabilizowania dawki, a następnie 1-2 razy w roku. W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy nadczynności tarczycy, które mogą wskazywać na przedawkowanie lewotyroksyny.
bradykardia, celiakia, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, drenaż limfatyczny, gruczoł tarczowy, hiperlipidemia, hipotensja, hipotermia, hormon tarczycy, hormon tyreotropowy, kinaza kreatynowa, lewotyroksyna, migotanie przedsionków, niedoczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy w ciąży, nietolerancja ciepła, nietolerancja zimna, oś podwzgórzowo-przysadkowa, przeciwciała anty-TPO, przeciwciała przeciw tyreoglobulinie, reumatoidalne zapalenie stawów, śpiączka obrzękowa, spowolnienie metabolizmu, stan przedrzucawkowy, subkliniczna niedoczynność tarczycy, tachykardia, terapia steroidowa, tlenoterapia, wole tarczycy, wolna tyroksyna, wysięk stawowy, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Althyxin 50 mcg/5 ml
Althyxin, zawierający lewotyroksynę sodową w formie roztworu doustnego, jest stosowany w leczeniu niedoczynności tarczycy (zarówno wrodzonej, jak i nabytej), nietoksycznego wola rozlanego, wola w przebiegu zapalenia tarczycy typu Hashimoto oraz w terapii supresyjnej po tyreoidektomii z powodu raka tarczycy. Preparat dostępny jest w trzech stężeniach: 25 µg/5 ml, 50 µg/5 ml oraz 100 µg/5 ml, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta. Lewotyroksyna uzupełnia niedobór hormonów tarczycy, normalizując metabolizm i hamując nadmierne wydzielanie TSH, co jest kluczowe w redukcji objętości wola oraz zapobieganiu proliferacji resztkowej tkanki nowotworowej.
badanie hormonalne, choroba autoimmunologiczna, choroba Hashimoto, dysfunkcja tarczycy, gruczoł tarczowy, hormon tarczycy, hormon tyreotropowy, lewotyroksyna sodowa, limfocytarne zapalenie tarczycy, niedoczynność tarczycy, nowotwór złośliwy, parahydroksybenzoesan sodowy, powiększenie gruczołu tarczowego, spowolnienie metabolizmu, terapia supresyjna, tyreoidektomia, wrodzona niedoczynność tarczycy, zaburzenie połykania, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzin 5 mg
Olanzapina (Olanzin) jest dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań klinicznych oraz indywidualnego stanu pacjenta. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością kontynuacji dawki stosowanej w leczeniu epizodu manii. Zakres dawek terapeutycznych mieści się w przedziale 5-20 mg/dobę, a zmiany dawkowania powinny być wprowadzane nie częściej niż co 24 godziny, po dokładnej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (marskość klasy A lub B w skali Child-Pugh) zaleca się rozważenie mniejszej dawki początkowej 5 mg/dobę z ostrożnym zwiększaniem dawki.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, jednostka chorobowa, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, odpowiedź terapeutyczna, olanzapina, olanzin, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia podtrzymująca, terapia skojarzona, tolerancja leczenia, wskazanie terapeutyczne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egolanza 10 mg
Olanzapina, zawarta w preparacie Egolanza, jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej. Zalecane dawki początkowe wynoszą 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom ChAD, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg/dobę, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta oraz konieczności stopniowego zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny. W przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby ograniczyć ryzyko objawów odstawiennych. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby wskazane jest rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh).
ChAD, choroba afektywna dwubiegunowa, Egolanza, epizod depresji, epizod maniakalny, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek przeciwpsychotyczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wchłanianie substancji czynnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranofren 5 mg
Dawkowanie olanzapiny (Ranofren) u dorosłych pacjentów jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek, funkcja nerek i wątroby oraz nawyki palenia tytoniu. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii dawka początkowa to 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę. Zakres dawek dobowa mieści się w przedziale 5-20 mg, a zwiększanie dawki powinno odbywać się ostrożnie, nie częściej niż co 24 godziny, po ponownej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym jej zwiększaniem. U osób palących może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny przez tytoń, natomiast u pacjentów ze spowolnionym metabolizmem (kobiety, osoby starsze, niepalące) wskazane jest rozważenie zmniejszenia dawki początkowej i ostrożne jej zwiększanie.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka pojedyncza, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek stabilizujący nastrój, marskość wątroby, metabolizm leku, monoterapia, nawrót choroby, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, prolaktyna, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stan kliniczny, terapia skojarzona, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren 10 mg
Zolafren (olanzapina) stosowany jest w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD). Zalecane dawki początkowe wynoszą odpowiednio: 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom ChAD, 15 mg/dobę w monoterapii epizodu manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej epizodu manii. Dawka dobowa może być dostosowywana w zakresie 5-20 mg/dobę w zależności od stanu klinicznego pacjenta, z zaleceniem ostrożnego zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh) wskazane jest rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę. Olanzapina może być podawana niezależnie od posiłków, a u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz większe ryzyko przyrostu masy ciała i zaburzeń metabolicznych.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, przyrost masy ciała, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zolafren, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Viatris 15 mg
Olanzapina Viatris dostępna jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Dawkowanie zależy od wskazania klinicznego: w schizofrenii dawka początkowa to 10 mg/dobę, w epizodach manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (leczenie skojarzone), a w zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Zakres dawek wynosi 5-20 mg/dobę, z modyfikacją dawki nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Childa-Pugha). U osób palących może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na przyspieszony metabolizm, natomiast u pacjentów z czynnikami spowalniającymi metabolizm (płeć żeńska, podeszły wiek, niepalenie) zaleca się ostrożne zwiększanie dawki. Olanzapina nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz obserwowanych działań niepożądanych, takich jak przyrost masy ciała i zaburzenia metaboliczne.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, leczenie epizodu manii, leczenie skojarzone, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, nawrót choroby afektywnej dwubiegunowej, olanzapina, schizofrenia, skala Childa-Pugha, spowolnienie metabolizmu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, umiarkowana niewydolność wątroby, wydzielanie prolaktyny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przemiany lipidów - Leksykon substancji czynnych
Tiopental sodu – Dawkowanie i sposób podawania
Tiopental sodu (Tiopental Panpharma) jest barbituranem stosowanym do indukcji znieczulenia ogólnego, dostępny w fiolkach 500 mg (zawierających 470 mg tiopentalu sodu) oraz 1 g (940 mg tiopentalu sodu). Podanie odbywa się wyłącznie dożylnie po rozpuszczeniu proszku w wodzie do wstrzykiwań lub 0,9% roztworze chlorku sodu. Standardowa dawka indukująca wynosi około 5 mg/kg masy ciała (średnio 100-200 mg), powodując efekt znieczulenia utrzymujący się 6-8 minut. Pojedyncze wstrzyknięcie 3-4 mg/kg indukuje utratę przytomności w ciągu 10 sekund, z działaniem trwającym 3-5 minut. Całkowita dawka podczas krótkotrwałego znieczulenia nie powinna przekraczać 200-400 mg, natomiast w trakcie zabiegów chirurgicznych może wynosić 400-1000 mg, podawana w dawkach frakcjonowanych. Należy uwzględnić zjawisko ostrej tolerancji, które może wymagać zwiększenia dawki, oraz efekt kumulacji przy wielokrotnych podaniach.
dawkowanie frakcjonowane, dysfagia, efekt kumulacji, indukcja znieczulenia, intubacja dotchawicza, niewydolność oddechowa, ostra tolerancja, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja produktu, resuscytacja, roztwór chlorku sodu, spowolnienie metabolizmu, tiopental sodu, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie oddychania, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Niedoczynność tarczycy – Patofizjologia i mechanizm
Niedoczynność tarczycy to kliniczny stan charakteryzujący się niedoborem hormonów tarczycy, głównie tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3), co prowadzi do upośledzenia funkcji wielu narządów. Produkcja hormonów w normie wynosi około 100-125 nmol T4 dziennie, z okresem półtrwania 7-10 dni dla T4 i 24 godzin dla T3. Pierwotna niedoczynność, stanowiąca 95% przypadków, najczęściej wynika z autoimmunologicznego zapalenia tarczycy Hashimoto, gdzie obecne są autoprzeciwciała przeciwko TPO, Tg i rzadziej TRAb, prowadzące do limfocytarnej infiltracji i włóknienia gruczołu. Inne przyczyny to idiopatyczny zanik tarczycy, leczenie jodem radioaktywnym, niedobór jodu oraz leki takie jak amiodaron i lit. Niedoczynność wtórna i trzeciorzędowa wynikają z dysfunkcji przysadki lub podwzgórza, odpowiednio, z niedoborem TSH lub TRH. Subkliniczna postać cechuje się podwyższonym TSH (>10 mIU/L) przy prawidłowym wolnym T4 i może progresować do jawnej niedoczynności w ciągu 10 lat.
cholesterol LDL, choroba Hashimoto, glikozaminoglikany, hipercholesterolemia, hormon tyreotropowy, hormon uwalniający gonadotropinę, hormon uwalniający tyreotropinę, jod radioaktywny, kwas hialuronowy, mialgia, niedobór jodu, niedoczynność tarczycy, pierwotna niedoczynność tarczycy, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej, przeciwciała przeciwko receptorowi TSH, przeciwciała przeciwko tyreoglobulinie, śpiączka obrzękowa, spowolnienie metabolizmu, stan przedrzucawkowy, subkliniczna niedoczynność tarczycy, trijodotyronina, trzeciorzędowa niedoczynność tarczycy, tyreoidektomia, tyroksyna, wtórna niedoczynność tarczycy, wysięk osierdziowy, wysięk stawowy, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren-Swift 20 mg
Lek Zolafren-Swift zawiera olanzapinę w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest zależne od wskazania klinicznego: w schizofrenii zalecana dawka początkowa to 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Zakres dawkowania wynosi od 5 do 20 mg/dobę, z modyfikacją dawki nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy A lub B wg Child-Pugh) zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę. U osób palących może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny przez tytoń. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz obserwowane większe działania niepożądane, takie jak przyrost masy ciała i zmiany lipidów oraz prolaktyny.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, dawkowanie leku, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stan kliniczny, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, umiarkowana niewydolność wątroby, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Ifosfamid – Właściwości farmakokinetyczne
Ifosfamid, podawany dożylnie, wykazuje liniową farmakokinetykę z objętością dystrybucji 0,5-0,8 l/kg oraz okresem półtrwania 4-7 godzin. Substancja wiąże się z białkami osocza w około 20% i przenika przez barierę krew-mózg, co ma znaczenie dla działań niepożądanych i efektów terapeutycznych. Metabolizm ifosfamidu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie CYP3A4 katalizuje powstanie aktywnego 4-hydroksy-ifosfamidu, a CYP2B6 odpowiada za inaktywację przez dealkilację. Metabolity, w tym cytotoksyczny iperyt izofosfamidu, są kluczowe dla działania przeciwnowotworowego. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym 6-22 ml/min; w zależności od schematu dawkowania, 57-80% dawki jest wydalane w ciągu 72 godzin, przy czym ilość niezmienionego leku w moczu waha się od 15% (dawka frakcjonowana 1,6-2,4 g/m²/dobę) do 53% (duża dawka pojedyncza 3,8-5 g/m²).
4-hydroksy-ifosfamid, akroleina, aldoifosfamid, bariera krew-mózg, biotransformacja, cyklofosfamid, CYP 2B6, CYP 3A4, dystrybucja tkankowa, działanie cytotoksyczne, działanie przeciwnowotworowe, ifosfamid, iperyt izofosfamidu, karboksyifosfamid, klirens nerkowy, liniowa zależność farmakokinetyczna, łożysko, mleko matki, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, redukcja dawki, spowolnienie metabolizmu, teratogenność, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zylena 10 mg
Lek Zylena zawiera olanzapinę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz czynników wpływających na metabolizm leku. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Dawka dobowa może być dostosowywana w zakresie 5-20 mg, z zaleceniem stopniowego zmniejszania dawki przy zakończeniu terapii. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat), z zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh A/B) wskazane jest rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę z ostrożnym zwiększaniem. U osób palących metabolizm olanzapiny może być indukowany, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Nie zaleca się stosowania u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych bezpieczeństwa i skuteczności oraz większe ryzyko przyrostu masy ciała i zaburzeń metabolicznych.
aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, lek stabilizujący nastrój, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby