karboksyifosfamid
Karboksyifosfamid jest metabolitem ifosfamidu, leku przeciwnowotworowego z grupy leków alkilujących. Powstaje w wyniku utleniania ifosfamidu w wątrobie przez enzymy cytochromu P450. W przeciwieństwie do aktywnych metabolitów ifosfamidu, karboksyifosfamid nie wykazuje działania cytotoksycznego.
Ifosfamid wymaga aktywacji metabolicznej do wykazania działania przeciwnowotworowego. Karboksyifosfamid stanowi tzw. nieaktywną ścieżkę metaboliczną, która konkuruje z drogą prowadzącą do powstania aktywnych metabolitów leku. Monitorowanie stężenia karboksyifosfamidu może być pomocne w ocenie efektywności terapii ifosfamidem.
Karboksyifosfamid jest wydalany głównie przez nerki. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może dochodzić do jego kumulacji w organizmie. Znajomość kinetyki tego metabolitu ma znaczenie przy dostosowywaniu dawki ifosfamidu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ifosfamid, podawany dożylnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i dystrybucją do tkanek, w tym do mózgu, z objętością dystrybucji wynoszącą 0,5-0,8 l/kg oraz wiązaniem z białkami osocza na poziomie około 20%. Okres półtrwania leku w osoczu wynosi 4-7 godzin. Lek przenika przez barierę krew-mózg w formie niezmienionej, co potwierdzono zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Metabolizm ifosfamidu odbywa się głównie w wątrobie, gdzie CYP3A4 katalizuje hydroksylację do aktywnego 4-hydroksy-ifosfamidu, a CYP2B6 odpowiada za dealkilację bocznych łańcuchów chloroetylowych (25-60% dawki). Istotna jest znaczna zmienność osobnicza metabolizmu, co wpływa na indywidualizację dawkowania. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym 6-22 ml/min; po dawce frakcjonowanej 1,6-2,4 g/m²/dobę wydalane jest 57% dawki (w tym 15% niezmienionego leku), natomiast po dużej dawce pojedynczej 3,8-5 g/m² – 80% dawki (53% niezmienionego ifosfamidu).
4-hydroksy-ifosfamid, ADME, akroleina, aktywacja metaboliczna, aldoifosfamid, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biotransformacja, chemioterapia przeciwnowotworowa, cyklofosfamid, CYP 2B6, CYP 3A4, cytochrom P450, dealkilacja, dystrybucja leku, hydroksylacja, ifosfamid, iperyt izofosfamidu, karboksyifosfamid, klirens nerkowy, metabolit alkilujący, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres połowicznej eliminacji, płyn mózgowo-rdzeniowy, teratogenność, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, zmienność osobnicza -
Leksykon substancji czynnych
Ifosfamid, podawany dożylnie, wykazuje liniową farmakokinetykę z objętością dystrybucji 0,5-0,8 l/kg oraz okresem półtrwania 4-7 godzin. Substancja wiąże się z białkami osocza w około 20% i przenika przez barierę krew-mózg, co ma znaczenie dla działań niepożądanych i efektów terapeutycznych. Metabolizm ifosfamidu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie CYP3A4 katalizuje powstanie aktywnego 4-hydroksy-ifosfamidu, a CYP2B6 odpowiada za inaktywację przez dealkilację. Metabolity, w tym cytotoksyczny iperyt izofosfamidu, są kluczowe dla działania przeciwnowotworowego. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym 6-22 ml/min; w zależności od schematu dawkowania, 57-80% dawki jest wydalane w ciągu 72 godzin, przy czym ilość niezmienionego leku w moczu waha się od 15% (dawka frakcjonowana 1,6-2,4 g/m²/dobę) do 53% (duża dawka pojedyncza 3,8-5 g/m²).
4-hydroksy-ifosfamid, akroleina, aldoifosfamid, bariera krew-mózg, biotransformacja, cyklofosfamid, CYP 2B6, CYP 3A4, dystrybucja tkankowa, działanie cytotoksyczne, działanie przeciwnowotworowe, ifosfamid, iperyt izofosfamidu, karboksyifosfamid, klirens nerkowy, liniowa zależność farmakokinetyczna, łożysko, mleko matki, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, redukcja dawki, spowolnienie metabolizmu, teratogenność, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza -
Leksykon leków
Ifosfamid, zawarty w preparacie Holoxan (2 g proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z szybkim przenikaniem do tkanek, w tym do OUN, z objętością dystrybucji 0,5-0,8 l/kg i okresem półtrwania 4-7 godzin. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~20%) oraz zdolność przenikania przez barierę krew-mózg w formie niezmienionej. Metabolizm ifosfamidu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP3A4 (hydroksylacja do 4-hydroksy-ifosfamidu) oraz CYP2B6 (dealkilacja), prowadząc do powstania aktywnych i nieaktywnych metabolitów. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 57% dawki po frakcjonowanym podaniu (1,6-2,4 g/m²/dobę przez 3 dni) oraz 80% po dużej dawce pojedynczej (3,8-5 g/m²), przy czym ilość leku wydalana w postaci niezmienionej wynosi odpowiednio 15% i 53%. Klirens nerkowy mieści się w zakresie 6-22 ml/min.
4-hydroksy-ifosfamid, akroleina, aldoifosfamid, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, cyklofosfamid, cytochrom P450, ifosfamid, iperyt izofosfamidu, izoenzym CYP 3A4, karboksyifosfamid, klirens nerkowy, liniowa zależność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza
