wada wrodzona układu krążenia

Wada wrodzona układu krążenia to nieprawidłowość strukturalna serca lub dużych naczyń krwionośnych, która występuje już w okresie życia płodowego. Wady te rozwijają się w pierwszym trymestrze ciąży, najczęściej między 3. a 8. tygodniem życia płodowego, gdy formują się struktury serca.

Częstość występowania wad wrodzonych serca wynosi około 0,8-1% żywych urodzeń, co czyni je najczęstszymi wadami wrodzonymi u noworodków. Do najczęstszych wad należą: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA), tetralogia Fallota oraz przełożenie wielkich pni tętniczych (TGA).

Etiologia wad wrodzonych serca jest złożona i obejmuje czynniki genetyczne (np. trisomie chromosomów 13, 18, 21), środowiskowe (ekspozycja na teratogeny, infekcje wewnątrzmaciczne) oraz interakcje między nimi. W około 15-20% przypadków wady serca są częścią zespołów genetycznych.

Diagnostyka wad wrodzonych układu krążenia obejmuje badania prenatalne (USG płodu, echokardiografia płodowa) oraz postnatalne (badanie fizykalne, EKG, ECHO serca, cewnikowanie serca, badania obrazowe). Wczesne rozpoznanie ma kluczowe znaczenie dla planowania opieki okołoporodowej i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Leczenie wad wrodzonych układu krążenia zależy od typu i ciężkości wady. Może obejmować leczenie zachowawcze, interwencje przezskórne (np. walwuloplastyka balonowa) oraz leczenie operacyjne (korekcja całkowita lub paliatywna). Postępy w kardiochirurgii dziecięcej i kardiologii interwencyjnej znacząco poprawiły rokowanie u pacjentów z wrodzonymi wadami serca.

Powiązane wpisy

  1. 20.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl