glukagonoma
Glukagonoma to rzadki guz neuroendokrynny wywodzący się z komórek alfa trzustki, wydzielających glukagon. Należy do guzów typu APUDoma (Amine Precursor Uptake and Decarboxylation), które charakteryzują się zdolnością do wytwarzania, magazynowania i wydzielania hormonów peptydowych i amin biogennych.
Objawy kliniczne glukagonoma tworzą charakterystyczny zespół, obejmujący cukrzycę lub nietolerancję glukozy, nekrolityczny rumień wędrujący (najczęstszy objaw skórny), zmniejszenie masy ciała, niedokrwistość normocytową, zapalenie jamy ustnej, biegunki oraz zaburzenia neuropsychiatryczne. Diagnostyka opiera się na stwierdzeniu podwyższonego stężenia glukagonu w surowicy oraz identyfikacji guza w badaniach obrazowych.
Leczenie glukagonoma jest wielokierunkowe. Podstawową metodą pozostaje chirurgiczne usunięcie guza, które może być radykalne lub cytoredukcyjne. W terapii paliatywnej stosuje się analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd), które hamują wydzielanie glukagonu. W przypadku guzów z przerzutami możliwe jest zastosowanie terapii radioizotopowej znakowanymi analogami somatostatyny, chemioterapii oraz leczenia celowanego inhibitorami kinaz tyrozynowych.
Rokowanie w glukagonoma zależy głównie od stopnia zaawansowania choroby w momencie rozpoznania. Około 50-80% guzów w chwili diagnozy posiada już przerzuty, co znacząco pogarsza prognozę. Pięcioletnie przeżycie u pacjentów z przerzutami wynosi około 30-40%, podczas gdy u pacjentów bez przerzutów może sięgać 60-80%.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (men 1) – Leczenie
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (MEN 1) to autosomalnie dominujące zaburzenie genetyczne predysponujące do rozwoju guzów w przytarczycach, trzustce i przysadce mózgowej. Pierwotna nadczynność przytarczyc, najczęstszy objaw, wymaga zwykle subtotalnej paratyreoidektomii (usunięcie 3,5 z 4 przytarczyc) lub całkowitej paratyreoidektomii z autotransplantacją. Leczenie guzów neuroendokrynnych trzustki (GEP-NET) zależy od ich wielkości i funkcjonalności: guzy <2 cm obserwuje się, większe lub progresywne kwalifikują się do resekcji chirurgicznej lub ablacji. Gastrinoma i insulinoma wymagają farmakoterapii (inhibitory pompy protonowej, analogi somatostatyny, diazoksyd) oraz chirurgii, a leczenie guzów przysadki (prolaktinoma, akromegalia, choroba Cushinga) opiera się na farmakoterapii, chirurgii i radioterapii. Guzy nadnerczy obserwuje się lub usuwa chirurgicznie przy średnicy >4 cm lub czynnościowo aktywne. Rakowiaki leczone są chirurgicznie, a w zaawansowanych przypadkach stosuje się chemioterapię, terapię celowaną i radioizotopową.
ablacja etanolem, agonista dopaminy, akromegalia, analog somatostatyny, choroba Cushinga, diazoksyd, dziedziczenie autosomalnie dominujące, gastrinoma, gen MEN1, glukagonoma, gruczół endokrynny, guz neuroendokrynny trzustki, guz nieczynny hormonalnie, hiperkalcemia, hipoglikemia, inhibitor pompy protonowej, insulinoma, kalcymimetyk, kamica nerkowa, leflunomid, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, osteopenia, osteoporoza, parathormon, paratyreoidektomia, pasireotid, pierwotna nadczynność przytarczyc, poradnictwo genetyczne, prolaktinoma, PRRT, przysadka mózgowa, przytarczyca, rakowiak grasicy, terapia genowa, terapia radioizotopowa, trzustka, tymektomia, VIPoma, wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – GlucaGen 1 mg HypoKit
GlucaGen 1 mg HypoKit, zawierający rekombinowany glukagon, wymaga stosowania zgodnie z określonymi środkami ostrożności, w tym natychmiastowego podania po sporządzeniu roztworu oraz wykluczenia podawania dożylnego. Lek mobilizuje glikogen wątrobowy, dlatego jego skuteczność jest ograniczona u pacjentów z wyczerpanymi zapasami glikogenu, np. w przebiegu długotrwałego postu, niewydolności kory nadnerczy, przewlekłej hipoglikemii czy hipoglikemii poalkoholowej. Po podaniu glukagonu konieczne jest uzupełnienie węglowodanów doustnie, aby zapobiec nawrotowi hipoglikemii. W celach diagnostycznych glukagon może wywoływać nudności, zmiany ciśnienia krwi oraz hipoglikemię, zwłaszcza u pacjentów na czczo, co wymaga monitorowania i ewentualnego podania glukozy dożylnie. Produkt zawiera mniej niż 23 mg sodu na dawkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
aminy katecholowe, choroba serca, ciśnienie krwi, cukrzyca, fosforylaza mięśniowa, glikogen wątrobowy, glikogenoliza, glukagon rekombinowany, glukagonoma, glukoneogeneza, guz chromochłonny nadnerczy, guz neuroendokrynny, hiperglikemia, hipoglikemia, hipoglikemia poalkoholowa, insulinoma, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, nudności, pheochromocytoma, przewlekła hipoglikemia, reakcja nadciśnieniowa, węglowodany - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne trzustki – Etiologia i przyczyny
Guzy neuroendokrynne trzustki (PNETs) stanowią mniej niż 10% wszystkich nowotworów trzustki i wywodzą się z komórek wysp trzustkowych, odpowiedzialnych za produkcję hormonów. Patogeneza PNETs opiera się na mutacjach genetycznych, w tym w genach supresorowych MEN1, DAXX/ATRX oraz genach szlaku mTOR (TSC2, PTEN, PIK3CA). Około 90% przypadków ma charakter sporadyczny, natomiast 10% jest związanych z dziedzicznymi zespołami genetycznymi, takimi jak MEN1 (ryzyko rozwoju PNETs 30-75%), VHL, NF1 czy stwardnienie guzowate. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, intensywne spożycie alkoholu, cukrzycę typu 2, przewlekłe zapalenie trzustki oraz rodzinną historię nowotworów. Guzy mogą być funkcjonalne (wydzielające insulinę, glukagon, gastrynę, somatostatynę) lub niefunkcjonalne, często wykazując ekspresję markerów takich jak chromogranina A.
choroba von Hippla-Lindaua, chromogranina A, ektopowa produkcja hormonów, gastrinoma, gen supresorowy, glukagonoma, guz neuroendokrynny trzustki, hiperkalcemia, hiperplazja, hiponatremia, insulinoma, komórka Langerhansa, komórka wyspy trzustkowej, mikrogruczolak, mutacja genetyczna, neurofibromatoza typu 1, onkogen, peptyd podobny do parathormonu, polipeptyd trzustkowy, przerzut nowotworowy, przewlekłe zapalenie trzustki, somatostatinoma, stwardnienie guzowate, szlak mTOR, zanikowe zapalenie żołądka, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Okteva 30 mg
Oktreotyd, syntetyczny analog somatostatyny (kod ATC: H01CB02), wykazuje silne hamowanie patologicznie zwiększonego wydzielania hormonu wzrostu (GH), glukagonu oraz insuliny, z wyraźną selektywnością wobec GH i glukagonu. Preparat Okteva w formulacji o przedłużonym uwalnianiu, podawany co 4 tygodnie, zapewnia stabilne stężenia terapeutyczne, skutkując normalizacją poziomu IGF-1 oraz znacznym złagodzeniem objawów akromegalii, takich jak bóle głowy, nadmierne pocenie, parestezje, zmęczenie, bóle kości i stawów oraz zespół cieśni nadgarstka. U pacjentów z gruczolakami przysadki wydzielającymi GH obserwuje się redukcję masy guza o ponad 20% u około 50% chorych. Oktreotyd jest również skuteczny w kontroli objawów hormonalnie czynnych guzów neuroendokrynnych przewodu pokarmowego, takich jak napadowe zaczerwienienie skóry, biegunka, hipokaliemia w VIPomie, nekrolityczny rumień w glukagonomie oraz biegunka w gastrinomie, poprawiając jakość życia i stabilizując gospodarkę elektrolitową i glikemię u pacjentów z insulinoma.
akromegalia, biegunka wydzielnicza, cukrzyca, czas do progresji guza, gastrinoma, glikemia, glukagon, glukagonoma, gruczolak przysadki, gruczolak przysadki wydzielający TSH, guz hormonalnie czynny, guz neuroendokrynny, hipokaliemia, hormon tyreotropowy, hormon uwalniający tyreotropinę, hormon wzrostu, inhibitor pompy protonowej, insulina, insulinoma, insulinopodobny czynnik wzrostu, lek blokujący receptor H2, lek przeciwcukrzycowy, nadczynność tarczycy, nekrolityczny rumień wędrujący, oktreotyd, populacja intent-to-treat, rakowiak, somatostatyna, układ żołądkowo-jelitowo-trzustkowy, VIPoma, wazoaktywny peptyd jelitowy, zespół cieśni nadgarstka, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon substancji czynnych
Glukagon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
GlucaGen 1 mg HypoKit, zawierający rekombinowany glukagon o identycznej strukturze jak endogenny glukagon ludzki, wymaga stosowania zgodnie z określonymi wskazaniami i środkami ostrożności. Preparat jest niestabilny w roztworze i powinien być podawany natychmiast po sporządzeniu, wykluczając podawanie we wlewie dożylnym. Po skutecznym leczeniu ciężkiej hipoglikemii glukagonem, konieczne jest doustne podanie węglowodanów w celu odbudowy zapasów glikogenu wątrobowego i zapobiegania nawrotowi hipoglikemii. Należy pamiętać, że glukagon jest nieskuteczny w stanach wyczerpania glikogenu wątrobowego, takich jak długotrwały post, niewydolność kory nadnerczy, przewlekła hipoglikemia czy hipoglikemia poalkoholowa. W przeciwieństwie do adrenaliny, glukagon nie aktywuje fosforylazy mięśniowej, co ogranicza jego wpływ na metabolizm glikogenu mięśniowego.
aminy katecholowe, ciężka hipoglikemia, ciśnienie krwi, ciśnienie tętnicze, dożylne podanie glukozy, farmakoterapia, fosforylaza mięśniowa, glikogen wątrobowy, glukagon rDNA, glukagonoma, guz chromochłonny nadnerczy, hiperglikemia, hipoglikemia poalkoholowa, identyfikowalność biologicznych produktów leczniczych, insulinoma, mięsień szkieletowy, nawrót hipoglikemii, niewydolność kory nadnerczy, pheochromocytoma, procedura diagnostyczna, przewlekła hipoglikemia, przyspieszenie tętna, reakcja nadciśnieniowa, stężenie glukozy we krwi, wlew dożylny, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Okteva 10 mg
Oktreotyd, aktywny składnik preparatu Okteva, jest syntetycznym analogiem somatostatyny o dłuższym czasie działania, który hamuje patologicznie zwiększone wydzielanie hormonu wzrostu (GH), peptydów oraz serotoniny przez układ endokrynny żołądkowo-jelitowo-trzustkowy (GEP). W badaniach klinicznych u pacjentów z akromegalią podawanie oktreotydu co 4 tygodnie prowadzi do stabilizacji terapeutycznej, redukcji stężenia GH i normalizacji IGF-1, a także zmniejszenia objawów klinicznych takich jak bóle głowy, nadmierne pocenie się czy zespół cieśni nadgarstka. U pacjentów z neuroendokrynnymi guzami GEP, w tym rakowiakami, VIPoma, glukagonoma i gastrinoma, oktreotyd skutecznie łagodzi objawy choroby, poprawia jakość życia oraz w niektórych przypadkach zmniejsza rozmiary guza lub spowalnia jego wzrost. W terapii guzów neuroendokrynnych środkowego odcinka prajelita, w badaniu III fazy PROMID, podawanie oktreotydu w dawce 30 mg co 4 tygodnie wydłużyło medianę czasu do progresji guza do 14,3 miesięcy w porównaniu do 6,0 miesięcy w grupie placebo (HR=0,34; p=0,000072), z istotnym zmniejszeniem ryzyka progresji lub zgonu związanego z guzem.
akromegalia, biegunka wydzielnicza, flush, gastrinoma, glukagon, glukagonoma, gruczolak przysadki, guz neuroendokrynny, guz żołądkowo-jelitowo-trzustkowy, hipokaliemia, hormon tyreotropowy, hormon uwalniający tyreotropinę, hormon wzrostu, inhibitor pompy protonowej, insulinoma, insulinopodobny czynnik wzrostu, lek blokujący receptor H2, nadczynność tarczycy, nekrolityczny rumień wędrujący, oktreotyd, populacja intent-to-treat, rakowiak, somatostatyna, VIPoma, wazoaktywny peptyd jelitowy, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon chorób i schorzeń
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (men 1) – Diagnostyka i diagnoza
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (MEN 1) to dziedziczna choroba charakteryzująca się występowaniem nowotworów w przytarczycach, przysadce mózgowej oraz trzustce lub przewodzie pokarmowym. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych (co najmniej dwa z wymienionych guzów), rodzinnych (obecność guza u pacjenta i mutacji u krewnego I stopnia) oraz genetycznych (potwierdzenie mutacji w genie MEN1). Kluczowe badania laboratoryjne obejmują oznaczenia stężeń wapnia, parathormonu (PTH), gastryny, insuliny, glukagonu, prolaktyny, hormonu wzrostu (GH), IGF-1, ACTH, kortyzolu oraz markerów neuroendokrynnych (chromogranina A i B). Diagnostyka obrazowa obejmuje USG szyi, scyntygrafię MIBI, tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI), endoskopową ultrasonografię (EUS) oraz badania medycyny nuklearnej (Octreoscan, PET z galu-68-DOTATATE/DOTATOC). Testy prowokacyjne, takie jak test z sekretyną i wapniem, są stosowane w diagnostyce gastrinomy.
ACTH, endoskopowa ultrasonografia, FSH, gastrinoma, GEP-NET, glukagonoma, guz neuroendokrynny trzustki, guz przytarczyc, hormon luteinizujący, hormon wzrostu, IGF-1, insulinoma, parathormon, pierwotna nadczynność przytarczyc, prolaktyna, przysadka mózgowa, rezonans magnetyczny głowy, rodzinna hipokalciuryczna hiperkalcemia, scyntygrafia przytarczyc, scyntygrafia receptorów somatostatynowych, sekwencjonowanie genu, test z sekretyną, TSH, wapń w surowicy, wazoaktywny peptyd jelitowy, wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1, zespół von Hippla-Lindaua, zespół Wermera, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sandostatin LAR 10 mg
Oktreotyd, aktywny składnik Sandostatin LAR, to syntetyczny oktapeptyd o dłuższym czasie działania niż naturalna somatostatyna, hamujący patologicznie zwiększone wydzielanie hormonu wzrostu (GH), peptydów i serotoniny przez układ endokrynny żołądkowo-jelitowo-trzustkowy (GEP). W badaniach klinicznych u pacjentów z akromegalią podawanie Sandostatin LAR co 4 tygodnie skutecznie obniżało stężenia GH i normalizowało poziomy IGF-1, co przekładało się na redukcję objawów takich jak bóle głowy, nadmierne pocenie, parestezje czy bóle kostno-stawowe. U 50% pacjentów z gruczolakiem przysadki wydzielającym GH obserwowano zmniejszenie objętości guza o ponad 20%. Lek jest również skuteczny w kontroli objawów hormonalnie czynnych guzów GEP, takich jak rakowiaki, VIPoma, glukagonoma, gastrinoma i insulinoma, poprawiając jakość życia i stabilizując parametry biochemiczne (np. stężenia serotoniny, VIP, glukagonu, insuliny). Sandostatin LAR nie powoduje efektu z odbicia hormonalnego i nie powinien opóźniać leczenia chirurgicznego.
akromegalia, czas do progresji guza, glukagon, glukagonoma, gruczolak przysadki, gruczolak wydzielający TSH, guz neuroendokrynny, guz neuroendokrynny prajelita, hormon tyreotropowy, hormon uwalniający tyreotropinę, hormon wzrostu, inhibitor pompy protonowej, insulinoma, insulinopodobny czynnik wzrostu, nadczynność tarczycy, nekrolityczny rumień wędrujący, oktreotyd, rakowiak, somatostatyna, stabilizacja choroby, VIPoma, wazoaktywny peptyd jelitowy, wydzielanie kwasu żołądkowego, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon substancji czynnych
Somatostatyna – Wskazania do stosowania
Somatostatyna, dostępna w postaci octanu somatostatyny (Somatostatin-Eumedica) w stężeniach 0,25 mg/ml i 3 mg/ml po rekonstytucji, znajduje zastosowanie w leczeniu ostrych krwotoków z przewodu pokarmowego o różnej etiologii, w tym krwawień z wrzodów żołądka i dwunastnicy, krwotocznego zapalenia błony śluzowej żołądka oraz żylaków przełyku. Lek może być podawany zarówno przy potwierdzonej endoskopowo etiologii krwawienia, jak i w sytuacjach klinicznych, gdy badanie endoskopowe jest opóźnione lub niemożliwe, co umożliwia stabilizację pacjenta przed dalszymi procedurami diagnostycznymi lub terapeutycznymi. Ponadto, somatostatyna jest skuteczna w leczeniu przetok jelitowych i trzustkowych poprzez hamowanie wydzielania soków trawiennych i trzustkowych, co sprzyja zmniejszeniu przepływu przez przetokę i jej samoistnemu zamknięciu, szczególnie w przypadku przetok wysokowydajnościowych.
badanie endoskopowe, ERCP, gastrinoma, GEP-NET, glukagonoma, guz endokrynny, guz neuroendokrynny, hormon peptydowy, insulinoma, krwotoczne zapalenie błony śluzowej żołądka, krwotok z przewodu pokarmowego, octan somatostatyny, ostre zapalenie trzustki, podanie parenteralne, przetoka jelitowa, przetoka trzustkowa, roztwór do wstrzykiwań, sok trawienny, sok trzustkowy, somatostatyna, VIPoma, wrzód żołądka, zespół Zollingera-Ellisona, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne trzustki – Objawy
Guzy neuroendokrynne trzustki (PNETs) stanowią 1-5% nowotworów trzustki i dzielą się na funkcjonalne (10-40%) oraz niefunkcjonalne (60-90%). Guzy funkcjonalne wydzielają hormony powodujące charakterystyczne zespoły kliniczne, takie jak insulinoma (hipoglikemia), gastrinoma (zespół Zollingera-Ellisona), glukagonoma (zespół 4D: dermatitis, diabetes, diarrhea, DVT), VIPoma (zespół WDHA: wodnista biegunka, hipokaliemia, achlorhydria) oraz somatostatinoma (hiperglikemia, kamica żółciowa, biegunka). Niefunkcjonalne guzy często wykrywane są przypadkowo lub w zaawansowanym stadium, manifestując się objawami masy guza lub przerzutów, najczęściej do wątroby, co może powodować ból, żółtaczkę i nieprawidłowości w badaniach funkcji wątroby. Przerzuty mogą również zajmować węzły chłonne, płuca i kości.
achlorhydria, analog somatostatyny, gastrinoma, glukagonoma, gruczolakorak trzustki, guz funkcjonalny, guz neuroendokrynny trzustki, guz niefunkcjonalny, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, insulinoma, PRRT, przerzut do wątroby, przerzut odległy, scyntygrafia receptorów somatostatynowych, somatostatinoma, somatostatyna, terapia radioizotopowa, VIPoma, wazoaktywny peptyd jelitowy, zaawansowanie kliniczne, zespół Cushinga, zespół rakowiaka, zespół WDHA, zespół Zollingera-Ellisona, zróżnicowanie histologiczne