IGF-1
IGF-1 (Insulin-like Growth Factor 1), znany również jako somatomedin C, to hormon peptydowy o budowie podobnej do insuliny, który odgrywa kluczową rolę w regulacji wzrostu i metabolizmu komórkowego. Jest on produkowany głównie w wątrobie pod wpływem hormonu wzrostu (GH), stanowiąc mediator wielu działań GH w organizmie.
W praktyce klinicznej oznaczenie stężenia IGF-1 w surowicy służy do oceny czynności somatotropowej przysadki, diagnozowania zaburzeń wzrostu u dzieci oraz monitorowania leczenia hormonem wzrostu. Wartości referencyjne IGF-1 zależą od wieku i płci pacjenta. Obniżone stężenia IGF-1 mogą wskazywać na niedobór hormonu wzrostu, niedożywienie lub choroby wątroby, podczas gdy podwyższone stężenia obserwuje się w akromegalii, gigantizmie czy niektórych nowotworach.
IGF-1 wykazuje działanie anaboliczne, stymuluje proliferację komórek, hamuje apoptozę i uczestniczy w procesach regeneracji tkanek. Hormon ten wpływa na metabolizm węglowodanów, zwiększając insulinowrażliwość tkanek. W badaniach naukowych zwraca się uwagę na potencjalny związek IGF-1 z procesami starzenia, rozwojem chorób nowotworowych oraz chorób układu sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hirsutyzm – Etiologia i przyczyny
Hirsutyzm definiuje się jako nadmierny wzrost włosów terminalnych u kobiet w lokalizacjach androgenozależnych, najczęściej spowodowany hiperandrogenizmem. Najczęstszą etiologią jest zespół policystycznych jajników (PCOS), odpowiadający za 70-80% przypadków, charakteryzujący się nieregularnymi miesiączkami, obecnością torbieli jajników oraz insulinoopornością. Inne przyczyny to idiopatyczny hirsutyzm (5-15%), wrodzony przerost nadnerczy (2-4%), zespół Cushinga, guzy wydzielające androgeny (0,2%) oraz farmakologiczne indukowanie hirsutyzmu. Diagnostyka obejmuje ocenę hormonalną (testosteron całkowity i wolny, DHEAS, LH, FSH, prolaktyna, kortyzol) oraz badania obrazowe, a test z deksametazonem pomaga różnicować źródło hiperandrogenizmu. Podwyższone stężenie wolnego testosteronu jest kluczowym markerem endokrynologicznym w hirsutyzmie.
5-alfa reduktaza, akromegalia, androgeny, cyklosporyna, danazol, dehydroepiandrosteron, DHEAS, dihydrotestosteron, fenytoina, guzy wydzielające androgeny, hiperandrogenizm, hiperprolaktynemia, hipertekoza jajnikowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, idiopatyczny hirsutyzm, IGF-1, insulinooporność, kortyzol, menopauza, minoksydyl, niedobór 21-hydroksylazy, niedoczynność tarczycy, PCOS, prednizon, SHBG, steroidy anaboliczne, testosteron, wirylizacja, włosy terminalne, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenia hormonalne, zaburzenia miesiączkowania, zespół Cushinga, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fypalan 2 mg
Perampanel (Fypalan) jest stosowany w leczeniu częściowych napadów padaczkowych oraz napadów toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych. W badaniach klinicznych obejmujących 1639 pacjentów z napadami częściowymi oraz 114 osób z napadami toniczno-klonicznymi, odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wzrastał wraz z dawką: 1,7% dla 4 mg/dobę, 4,2% dla 8 mg/dobę i 13,7% dla 12 mg/dobę, w porównaniu do 1,4% w grupie placebo. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do odstawienia leku były zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10). Wśród działań niepożądanych często obserwowano także zaburzenia psychiczne (agresja, gniew, lęk, stan splątania), a rzadziej myśli i próby samobójcze oraz omamy. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również ciężkie reakcje skórne, takie jak DRESS i zespół Stevensa-Johnsona (SJS).
agresja, ataksja, ciężkie skórne działanie niepożądane, częściowy napad padaczkowy, czynność tarczycy, drażliwość, dyzartria, IGF-1, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, lęk, myśli samobójcze, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, nieostre widzenie, nudności, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, perampanel, pobudzenie, podwójne widzenie, reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi, senność, stan splątania, zaburzenie łaknienia, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie równowagi, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Jadłowstręt psychiczny – Patofizjologia i mechanizm
Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa, AN) to złożone zaburzenie o wysokim wskaźniku śmiertelności, którego patogeneza obejmuje interakcje czynników genetycznych, neurobiologicznych, endokrynologicznych i psychospołecznych. Dziedziczność szacowana jest na 28-58%, z ryzykiem 12-krotnie wyższym u krewnych pierwszego stopnia. Geny ESRRA i HDAC4 zwiększają ryzyko odpowiednio o 90% i 85%. Neurobiologicznie obserwuje się deficyty dopaminy, serotoniny i acetylocholiny, szczególnie w prążkowiu, co sprzyja kompulsywnemu samogłodzeniu. Zaburzenia endokrynologiczne obejmują dysfunkcje osi gonadowej, tarczycowej i nadnerczowej, z obniżonym poziomem leptyny i zmienionymi peptydami jelitowymi (grelina, peptyd YY, amylina). Dysbioza mikrobioty jelitowej oraz zmniejszona produkcja krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych przyczyniają się do stanu prozapalnego i zaburzeń regulacji apetytu i emocji. Psychologicznie AN cechuje się zniekształceniem obrazu ciała, obsesyjnym lękiem przed przytyciem, perfekcjonizmem i niską elastycznością poznawczą.
acetylocholina, atrofia mięśnia sercowego, badania bliźniąt, bradykardia, deficyt neuroprzekaźników, dysbioza jelitowa, dysmorfofobia, farmakoterapia, gęstość mineralna kości, hiperkortyzolemia, hipogonadyzm, hormony jelitowe, hormony tarczycy, IGF-1, jadłowstręt psychiczny, kortyzol, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, lęk, mikrobiota jelitowa, osteopenia, osteoporoza, receptory serotoninowe, sztywność poznawcza, układ dopaminergiczny, układ serotoninergiczny, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzony obraz ciała, zanik mózgu - Leksykon substancji czynnych
Oktreotyd – Właściwości farmakodynamiczne
Oktreotyd, syntetyczny analog somatostatyny o dłuższym okresie działania, wykazuje silne hamowanie patologicznie zwiększonego wydzielania hormonu wzrostu (GH), peptydów oraz serotoniny przez układ żołądkowo-jelitowo-trzustkowy (GEP). W badaniach klinicznych u pacjentów z akromegalią podawanie oktreotydu w formie preparatów o przedłużonym uwalnianiu (Okteva, Sandostatin LAR) skutkowało znacznym zmniejszeniem stężenia GH (o ≥50% u około 90% pacjentów) oraz normalizacją IGF-1, co przekładało się na redukcję objawów chorobowych i zmniejszenie masy guza przysadki u 50% chorych. Ponadto, u pacjentów z hormonalnie czynnymi guzami neuroendokrynnymi środkowego odcinka prajelita, w badaniu III fazy PROMID, oktreotyd w dawce 30 mg co 4 tygodnie wydłużył medianę czasu do progresji guza do 14,3 miesięcy w porównaniu do 6,0 miesięcy w grupie placebo (HR=0,32; p=0,000015), zarówno u guzów czynnych hormonalnie, jak i nieczynnych.
akromegalia, badanie podwójnie ślepe, gastrinoma, gastryna, glukagon, gruczolak przysadki, guz neuroendokrynny, hipokaliemia, hormon tyreotropowy, hormon uwalniający tyreotropinę, hormon wzrostu, IGF-1, inhibitor pompy protonowej, insulina, insulinoma, jelit i trzustki, lek blokujący receptor H2, nadczynność tarczycy, nekrolityczny rumień wędrujący, oktapeptyd, preparat o przedłużonym uwalnianiu, rakowiak, somatostatyna, układ żołądkowo-jelitowo-trzustkowy, wazoaktywny peptyd jelitowy, zespół cieśni nadgarstka, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sandostatin LAR 10 mg
Sandostatin LAR (oktreotyd octan) dostępny jest w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg jako proszek i rozpuszczalnik do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, stosowany w długotrwałym hamowaniu wydzielania hormonów. W akromegalii lek jest wskazany, gdy leczenie chirurgiczne jest niewskazane, nieskuteczne lub jako terapia przejściowa przed pełnym efektem radioterapii. Ponadto, Sandostatin LAR jest stosowany w leczeniu objawów hormonalnie czynnych guzów żołądka, jelit i trzustki, zwłaszcza rakowiaków z zespołem rakowiaka, oraz zaawansowanych guzów neuroendokrynnych ze środkowej części prajelita lub o nieznanym ognisku pierwotnym po wykluczeniu innych lokalizacji. Lek znajduje także zastosowanie w terapii gruczolaków przysadki wydzielających TSH (tyreotropinoma) w przypadkach niepowodzenia leczenia chirurgicznego/radioterapii, przeciwwskazań do operacji lub jako terapia przejściowa podczas radioterapii.
5-HIAA, akromegalia, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe przysadki, biegunka, chromogranina A, flush, gruczolak przysadki wydzielający TSH, guz hormonalnie czynny, guz neuroendokrynny, hormony tarczycy, IGF-1, leczenie chirurgiczne, markery biochemiczne, oktreotyd, poziom TSH, radioterapia, skurcz oskrzeli, tyreotropinoma, zawiesina do wstrzykiwań, zespół rakowiaka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Norditropin SimpleXx 10 mg/1,5 ml
Lek Norditropin SimpleXx 10 mg/1,5 ml zawiera somatropinę w stężeniu 6,7 mg/ml, produkowaną metodą rekombinacji DNA E. coli, gdzie 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. Hormonu wzrostu. Dawkowanie jest indywidualizowane i zależy od wskazań klinicznych oraz odpowiedzi biochemicznej pacjenta. W populacji pediatrycznej zalecane dawki wahają się od 0,025 do 0,067 mg/kg mc./dobę lub 0,7-2,0 mg/m² pc./dobę, w zależności od schorzenia (np. niedobór hormonu wzrostu, zespół Turnera, przewlekła niewydolność nerek). U dorosłych dawkowanie różni się w zależności od momentu wystąpienia niedoboru: 0,2-0,5 mg/dobę dla niedoboru nabytego w dzieciństwie oraz 0,1-0,3 mg/dobę z możliwością stopniowego zwiększania dawki u niedoboru nabytego w wieku dorosłym, z monitorowaniem stężenia IGF-1 i odpowiedzi klinicznej.
IGF-1, insulinopodobny czynnik wzrostu, jednostka międzynarodowa, lipoatrofia, niedobór długości ciała, niedobór hormonu wzrostu, parametry biochemiczne, powierzchnia ciała, przewlekła niewydolność nerek, rekombinacja DNA, roztwór do wstrzykiwań, somatropina, terapia somatropiną, wstrzyknięcie podskórne, zanik tkanki tłuszczowej, zespół Noonan, zespół Turnera - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Somatuline Autogel 60 mg/dawkę
Somatuline Autogel, zawierający lanreotyd w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg, jest stosowany w leczeniu akromegalii, guzów neuroendokrynnych oraz guzów GEP-NET G1 i części G2 (indeks Ki67 ≤ 10%). W terapii akromegalii dawka początkowa wynosi 60-120 mg co 28 dni, z możliwością dostosowania w zależności od stężenia GH i IGF-1: zwiększenie dawki przy GH > 2,5 ng/ml, utrzymanie przy GH 1-2,5 ng/ml i prawidłowym IGF-1, oraz zmniejszenie dawki przy GH < 1 ng/ml i normalizacji IGF-1. U pacjentów z dobrą kontrolą możliwe jest wydłużenie odstępów między dawkami (np. z 60 mg co 28 dni do 120 mg co 56 dni). W leczeniu guzów neuroendokrynnych dawka początkowa również wynosi 60-120 mg co 28 dni, z maksymalną dawką 120 mg co 28 dni, dostosowywaną indywidualnie do ustąpienia objawów. W przypadku guzów GEP-NET zalecana dawka to 120 mg co 28 dni bez konieczności modyfikacji dawki.
akromegalia, GEP-NET, guz neuroendokrynny, IGF-1, indeks Ki67, kontrola choroby, lanreotyd, monitorowanie długoterminowe, normalizacja IGF-1, pracownik służby zdrowia, remisja objawów, samodzielne podawanie leku, wstrzyknięcie, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sandostatin 50 mcg/ml
Produkt leczniczy Sandostatin, zawierający oktreotyd w postaci octanu, dostępny jest jako roztwór do wstrzykiwań w dawkach 50 µg/ml oraz 100 µg/ml, przeznaczony do podawania pozajelitowego. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu objawowym akromegalii, gdzie skutecznie obniża stężenia hormonu wzrostu (GH) oraz insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1) w osoczu. Wskazania obejmują pacjentów po nieudanym leczeniu chirurgicznym lub radioterapii, przeciwwskazaniach do zabiegu operacyjnego, odmowie leczenia chirurgicznego oraz okres przejściowy przed pełnym efektem radioterapii. Ponadto, Sandostatin jest stosowany w terapii hormonalnie czynnych guzów gastro-entero-pancreaticznych (GEP), zwłaszcza rakowiaków, gdzie kontroluje objawy związane z nadmierną sekrecją hormonów, poprawiając jakość życia, choć nie wykazuje działania przeciwnowotworowego.
akromegalia, ciśnienie wrotne, gruczolak przysadki wydzielający TSH, guz neuroendokrynny, hormon wzrostu, IGF-1, marskość wątroby, nadczynność przysadki, oktreotyd, oktreotyd octan, pankreatoduodenektomia, powikłania pooperacyjne trzustki, przetoka trzustkowa, radioterapia, skleroterapia żylaków, zespół rakowiaka, żylaki żołądkowo-przełykowe - Leksykon chorób i schorzeń
Akromegalia – Leczenie
Akromegalia to rzadka choroba endokrynologiczna spowodowana nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu (GH) i IGF-1, najczęściej w wyniku gruczolaka przysadki mózgowej. Leczenie ma na celu normalizację poziomów GH (<1 μg/l podczas testu doustnego obciążenia glukozą lub <0,4 μg/l wg nowszych wytycznych) i IGF-1, kontrolę wzrostu guza oraz poprawę jakości życia. Pierwszym wyborem jest operacja przezklinowa, szczególnie skuteczna w mikrogruczolakach (remisja 80-85%), z szybką normalizacją hormonów. W przypadku nieskuteczności lub przeciwwskazań stosuje się farmakoterapię: analogi somatostatyny (np. oktreotyd LAR 20-30 mg co 4 tygodnie, lanreotyd 60-120 mg co 4 tygodnie, pasireotyd LAR 40 mg co 4 tygodnie, doustny oktreotyd), pegwisomant (antagonista receptora GH, dawka 10-40 mg/dobę, skuteczność normalizacji IGF-1 u 90-97% pacjentów) oraz agoniści dopaminy (kabergolina). Terapie skojarzone zwiększają skuteczność, np. analogi somatostatyny z pegwisomantem osiągają normalizację IGF-1 u 83% chorych.
agonista dopaminy, akromegalia, analogi somatostatyny, antagonista receptora GH, bezdech senny, gamma knife, gruczolak przysadki, hormon wzrostu, IGF-1, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, kabergolina, lanreotyd, makrogruczolak, mikrogruczolak, niedoczynność przysadki, oktreotyd, operacja przezklinowa, operacja przysadki, paltusotyna, pasireotyd, pegwisomant, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia protonowa, receptor dopaminowy, receptor GH, receptor somatostatyny, siodło tureckie, terapia skojarzona - Leksykon chorób i schorzeń
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (men 1) – Diagnostyka i diagnoza
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (MEN 1) to dziedziczna choroba charakteryzująca się występowaniem nowotworów w przytarczycach, przysadce mózgowej oraz trzustce lub przewodzie pokarmowym. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych (co najmniej dwa z wymienionych guzów), rodzinnych (obecność guza u pacjenta i mutacji u krewnego I stopnia) oraz genetycznych (potwierdzenie mutacji w genie MEN1). Kluczowe badania laboratoryjne obejmują oznaczenia stężeń wapnia, parathormonu (PTH), gastryny, insuliny, glukagonu, prolaktyny, hormonu wzrostu (GH), IGF-1, ACTH, kortyzolu oraz markerów neuroendokrynnych (chromogranina A i B). Diagnostyka obrazowa obejmuje USG szyi, scyntygrafię MIBI, tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI), endoskopową ultrasonografię (EUS) oraz badania medycyny nuklearnej (Octreoscan, PET z galu-68-DOTATATE/DOTATOC). Testy prowokacyjne, takie jak test z sekretyną i wapniem, są stosowane w diagnostyce gastrinomy.
ACTH, endoskopowa ultrasonografia, FSH, gastrinoma, GEP-NET, glukagonoma, guz neuroendokrynny trzustki, guz przytarczyc, hormon luteinizujący, hormon wzrostu, IGF-1, insulinoma, parathormon, pierwotna nadczynność przytarczyc, prolaktyna, przysadka mózgowa, rezonans magnetyczny głowy, rodzinna hipokalciuryczna hiperkalcemia, scyntygrafia przytarczyc, scyntygrafia receptorów somatostatynowych, sekwencjonowanie genu, test z sekretyną, TSH, wapń w surowicy, wazoaktywny peptyd jelitowy, wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1, zespół von Hippla-Lindaua, zespół Wermera, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pradera-williego – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Pradera-Williego (PWS) to złożone zaburzenie genetyczne diagnozowane na podstawie kryteriów klinicznych (Holm i wsp., 1993/2001) oraz potwierdzane badaniami genetycznymi, przede wszystkim analizą metylacji DNA, wykrywającą ponad 99% przypadków. Podejrzenie PWS może pojawić się już prenatalnie (wielowodzie, zmniejszona aktywność płodu), a w okresie noworodkowym kluczowe objawy to znaczna hipotonia centralna, słabe ssanie, charakterystyczne cechy twarzy (migdałowate oczy, opadające kąciki ust) oraz hipogonadyzm. U dzieci powyżej 3 roku życia dominują nadmierne łaknienie, otyłość centralna, opóźnienie rozwoju psychoruchowego i zaburzenia zachowania. Diagnostyka molekularna obejmuje metylacyjną reakcję łańcuchową polimerazy (MS-PCR), MS-MLPA, badanie FISH (wykrywa delecje w 15q11-q13 w ~70% przypadków), mikromacierze CGH i oligo-SNP oraz analizę polimorfizmu DNA w celu identyfikacji disomii jednorodzicielskiej lub defektu centrum imprintingu. Wczesne rozpoznanie umożliwia wdrożenie terapii hormonalnej (hormon wzrostu), fizjoterapii i odpowiedniego żywienia, co poprawia rokowanie i opóźnia rozwój otyłości.
aberracja chromosomowa, amniopunkcja, analiza metylacji DNA, badanie DEXA, bezdech senny, biopsja kosmówki, CGH, defekt centrum imprintingu, disomia jednorodzicielska, dysfagia, FISH, hemoglobina glikowana, hiperfagia, hipogonadyzm, hormon wzrostu, IGF-1, kariotyp, MS-PCR, opóźnienie rozwoju psychoruchowego, otyłość centralna, polisomnografia, profil lipidowy, skolioza, wielowodzie, zespół Angelmana, zespół Pradera-Williego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fypalan 10 mg
Perampanel (Fypalan) wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, potwierdzony w badaniach klinicznych na 1639 pacjentach z częściowymi napadami padaczkowymi oraz 114 pacjentach z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wzrasta wraz z dawką: 1,7% przy 4 mg, 4,2% przy 8 mg i 13,7% przy 12 mg/dobę, w porównaniu do 1,4% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do odstawienia to zawroty głowy i senność (≥1% pacjentów). W populacji pediatrycznej i młodzieżowej profil bezpieczeństwa jest podobny do dorosłych, z częstszym występowaniem agresji, senności, drażliwości i pobudzenia. Działania neurologiczne (zawroty głowy, ataksja, dyzartria) oraz psychiczne (agresja, lęk, myśli samobójcze) są istotne klinicznie i mogą wpływać na jakość życia pacjentów.
agresja, ataksja, badanie kliniczne III fazy, ciężkie skórne działanie niepożądane, częściowy napad padaczkowy, czynność tarczycy, drażliwość, DRESS, dyzartria, eozynofilia, funkcja poznawcza, IGF-1, myśl samobórcza, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, omam, perampanel, podwójne widzenie, senność, stan splątania, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie równowagi, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie łaknienia, zwiększenie łaknienia - Leksykon chorób i schorzeń
Akromegalia – Diagnostyka i diagnoza
Akromegalia to przewlekła choroba endokrynologiczna wywołana nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu (GH), najczęściej przez gruczolak przysadki mózgowej. Rozpoznanie jest często opóźnione (średnio 4,5–10 lat) z powodu powolnego narastania objawów, takich jak makrognacja, powiększenie dłoni i stóp oraz schorzenia towarzyszące (np. bezdech senny, cukrzyca typu 2, nadciśnienie). Diagnostyka opiera się na pomiarze IGF-1, którego poziom przekraczający 1,3-krotnie górną granicę normy (ULN) dla wieku potwierdza rozpoznanie, oraz na doustnym teście tolerancji glukozy (OGTT) z pomiarem GH, gdzie brak zahamowania GH poniżej 1,0 μg/L po 75 g glukozy potwierdza akromegalię. Rezonans magnetyczny przysadki z kontrastem gadolinowym jest złotym standardem w lokalizacji guza, wykrywając mikro- i makrogruczolaki, które stanowią odpowiednio 25% i 75% przypadków. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić pseudoakromegalię oraz inne choroby endokrynologiczne i metaboliczne.
badanie DEXA, bezdech senny, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca typu 2, doustny test obciążenia glukozą, endokrynolog, gruczolak przysadki, guzki tarczycy, hemoglobina glikowana, hormon wzrostu, IGF-1, kolonoskopia, makrogruczolak, mikrogruczolak, niedoczynność przysadki, pogrubienie kory mózgowej, rezonans magnetyczny, siodło tureckie, tomografia komputerowa, zaburzenia hormonalne, zapalenie stawów, zespół cieśni nadgarstka, zespół Cushinga, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Norditropin SimpleXx 10 mg/1,5 ml
Norditropin SimpleXx 10 mg/1,5 ml to roztwór do wstrzykiwań zawierający somatropinę, rekombinowany ludzki hormon wzrostu produkowany metodą rekombinacji DNA w E. coli. Każdy mililitr preparatu zawiera 6,7 mg somatropiny, co odpowiada około 20,1 jednostkom międzynarodowym (1 mg = 3 j.m.). Lek jest wskazany do leczenia niedoboru wzrostu u dzieci z potwierdzonym niedoborem hormonu wzrostu, zespołem Turnera, przewlekłą niewydolnością nerek, niskim wzrostem u dzieci powyżej 4 lat z niedoborem długości ciała po urodzeniu (SGA) oraz zespołem Noonan. Kryteria kwalifikacji w SGA obejmują wzrost aktualny poniżej -2,5 SDS, wzrost należny poniżej -1,0 SDS, masę i/lub długość ciała po urodzeniu poniżej -2 SD oraz brak wyrównania niedoboru wzrostu (HV SDS < 0 w ciągu ostatniego roku).
dysgenezja gonad, guz OUN, hormon wzrostu, IGF-1, niedobór hormonu wzrostu, Norditropin SimpleXx, oś podwzgórzowo-przysadkowa, przewlekła niewydolność nerek, radioterapia czaszki, rekombinacja DNA, roztwór do wstrzykiwań, SGA, somatropina, test prowokacyjny, układ podwzgórzowo-przysadkowy, urazowe uszkodzenie mózgu, zaburzenie wzrostu, zespół Noonan, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Brak miesiączki – Zapobieganie i profilaktyka
Brak miesiączki (amenorrhea) dzieli się na pierwotny (pierwsza miesiączka nie pojawia się do 15. roku życia lub w ciągu 3 lat po thelarche) oraz wtórny (ustanie regularnych miesiączek na co najmniej 3 miesiące lub nieregularnych na 6 miesięcy). Profilaktyka obejmuje utrzymanie prawidłowej masy ciała, zbilansowaną dietę z odpowiednią podażą wapnia i witaminy D, umiarkowaną aktywność fizyczną, zarządzanie stresem oraz odpowiednią ilość snu. Szczególną uwagę należy zwrócić na sportowczynie, u których nadmierny wysiłek i niska zawartość tkanki tłuszczowej zwiększają ryzyko amenorrhea i złamań przeciążeniowych. Diagnostyka powinna obejmować wykluczenie ciąży, badania hormonalne (FSH, LH, prolaktyna, TSH) oraz ocenę ryzyka osteoporozy, zwłaszcza w przypadkach hipogonadyzmu hipogonadotropowego.
amenorrhea, amenorrhea podwzgórzowa, anoreksja, atrofia urogenitalna, badania hormonalne, badanie cytologiczne, badanie ginekologiczne, badanie miednicy, bisfosfoniany, brak miesiączki, choroby sercowo-naczyniowe, cykl miesiączkowy, densytometria DXA, DHEA, doustne środki antykoncepcyjne, gęstość mineralna kości, hipogonadyzm hipogonadotropowy, IGF-1, insulinooporność, niedobór estrogenów, oś podwzgórze-przysadka-jajniki, osteoporoza, pierwotna niewydolność jajników, pierwotny brak miesiączki, rak endometrium, suplementacja wapnia, suplementacja witaminy D, terapia estrogenowo-progesteronowa, wtórny brak miesiączki, zaburzenia hormonalne, zaburzenia tarczycy, zespół policystycznych jajników, złamania osteoporotyczne