endoskopowa ultrasonografia
Endoskopowa ultrasonografia (EUS) to zaawansowana technika diagnostyczna łącząca endoskopię z ultrasonografią, umożliwiająca szczegółową ocenę struktur przewodu pokarmowego oraz narządów sąsiadujących. Podczas badania endoskop wyposażony w głowicę ultrasonograficzną wprowadzany jest do przewodu pokarmowego, co pozwala uzyskać obrazy o wysokiej rozdzielczości niedostępne w klasycznych badaniach obrazowych.
EUS znajduje szerokie zastosowanie w diagnostyce i ocenie zaawansowania nowotworów przewodu pokarmowego, szczególnie raka przełyku, żołądka, trzustki oraz dróg żółciowych. Metoda ta umożliwia precyzyjną ocenę głębokości naciekania guza (staging TNM), wykrywanie przerzutów do węzłów chłonnych oraz identyfikację zmian o średnicy nawet poniżej 5 mm.
Szczególną zaletą endoskopowej ultrasonografii jest możliwość wykonywania biopsji cienkoigłowej (FNA/FNB) pod kontrolą USG, co pozwala na pobranie materiału do badania histopatologicznego z trudno dostępnych lokalizacji. EUS odgrywa kluczową rolę w diagnostyce różnicowej zmian torbielowatych trzustki, przewlekłego zapalenia trzustki oraz w ocenie kamicy dróg żółciowych.
Procedura EUS wykonywana jest najczęściej w sedacji, co zwiększa komfort pacjenta. Do powikłań należą krwawienia, perforacja przewodu pokarmowego oraz zapalenie trzustki, jednak ryzyko ich wystąpienia jest stosunkowo niskie, zwłaszcza przy zabiegach wykonywanych przez doświadczonych endoskopistów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zollingera-ellisona – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Zollingera-Ellisona (ZES) to rzadkie schorzenie charakteryzujące się obecnością gastrinomy – guzów wydzielających gastrynę, co prowadzi do nadprodukcji kwasu żołądkowego i opornych na leczenie owrzodzeń oraz biegunek. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia gastryny na czczo (FSG), gdzie wartości >150 pg/ml sugerują ZES, a >1000 pg/ml są praktycznie diagnostyczne. Kluczowe jest także oznaczenie pH treści żołądkowej (<2,0) oraz podstawowego wydzielania kwasu (BAO >15 mEq/h). W przypadku niejednoznacznych wyników stosuje się test stymulacji sekretyną, gdzie wzrost gastryny o >200 pg/ml w ciągu 2-30 minut potwierdza rozpoznanie. Należy pamiętać o odstawieniu inhibitorów pompy protonowej (PPI) na 6 dni i antagonistów receptorów H2 na 24 godziny przed badaniami, aby uniknąć fałszywych wyników. Gastroskopia pozwala na ocenę zmian błony śluzowej i pomiar pH, a charakterystyczne cechy to liczne owrzodzenia w nietypowych lokalizacjach oraz przerost fałdów żołądka.
achlorhydria, antagonista receptora H2, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, endoskopowa ultrasonografia, gastrinoma, gastroskopia, hipergastrynemia, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadprodukcja kwasu żołądkowego, niedokrwistość złośliwa, parathormon, perforacja wrzodu, podstawowe wydzielanie kwasu, scyntygrafia receptorów somatostatynowych, test sekretynowy, zanikowe zapalenie żołądka, zespół jelita drażliwego, zespół MEN1, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Torbiele trzustki to wypełnione płynem struktury, które mogą mieć charakter łagodny lub przedrakowy, z częstością występowania 10-20% u osób powyżej 60. roku życia. Najczęściej spotykane typy to torbiele surowicze (SCN) o charakterze łagodnym oraz śródprzewodowe brodawkowate nowotwory śluzowe (IPMN) i torbielakogruczolaki śluzowe (MCN), które mogą ulegać przemianie nowotworowej. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, takich jak CT, MRI z MRCP oraz endoskopowej ultrasonografii (EUS) z biopsją cienkoigłową (EUS-FNA). Kluczowe czynniki ryzyka złośliwości to rozmiar torbieli >3 cm, obecność litych komponentów, rozszerzenie przewodu trzustkowego, guzki na ścianach oraz szybki wzrost. Postępowanie zależy od tych cech i obejmuje nadzór, drenaż lub leczenie chirurgiczne, przy czym nadzór jest zalecany dla torbieli niskiego ryzyka, z kontrolą obrazową co 6 miesięcy do 2 lat zgodnie z wytycznymi Fukuoka.
badanie fizykalne, biomarker, biopsja cienkoigłowa, ból brzucha, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, drenaż chirurgiczny, drenaż endoskopowy, drenaż przezskórny, droga żółciowa, endoskopowa ultrasonografia, ostre zapalenie trzustki, pęknięcie torbieli, przewód trzustkowy, pseudotorbiel trzustki, rak trzustki, rezonans magnetyczny, śródprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy, tomografia komputerowa, torbiel surowicza, torbiel trzustki, torbiel zapalna, zapalenie trzustki, żółtaczka, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki – Diagnostyka i diagnoza
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki (AZT) to rzadka forma przewlekłego zapalenia trzustki o podłożu autoimmunologicznym, której diagnostyka jest kluczowa ze względu na podobieństwo objawów do raka trzustki. Rozpoznanie opiera się na kryteriach ICDC, uwzględniających obrazowanie (TK, MRI, MRCP, EUS, ERCP), badania serologiczne (szczególnie poziom IgG4 >135 mg/dl z czułością ~86% i swoistością ~96% dla typu 1 AZT), histopatologię oraz odpowiedź na leczenie glikokortykosteroidami (np. prednizon 40 mg/dobę oceniany po 2 tygodniach). Typ 1 AZT charakteryzuje się limfoplazmocytarnym naciekiem i podwyższonym IgG4, natomiast typ 2 – zmianami granulocytarnymi i brakiem podwyższonego IgG4. Diagnostyka różnicowa z rakiem trzustki jest wyzwaniem, wymagającym kompleksowej oceny klinicznej, obrazowej i laboratoryjnej, ze szczególnym uwzględnieniem cech obrazowych (np. „kiełbaskowate” powiększenie trzustki, otoczka torebkowa) oraz markerów nowotworowych.
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, bliznowacenie trzustki, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, elastografia EUS, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, glikokortykosteroid, idiopatyczne zapalenie trzustki, immunoglobulina G4, komórki plazmatyczne, kortykosteroid, kryteria diagnostyczne, niewydolność wewnątrzwydzielnicza, pozorny współczynnik dyfuzji, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, rezonans magnetyczny, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, tomografia komputerowa, włóknienie trzustki, zapalenie żył - Leksykon chorób i schorzeń
Kamienie żółciowe – Diagnostyka i diagnoza
Kamienie żółciowe (cholelithiasis) to twarde złogi powstające w pęcherzyku żółciowym lub przewodach żółciowych, zbudowane z kryształów cholesterolu jednowodnego lub polimeryzowanego bilirubinianu wapnia. W populacjach zachodnich częstość występowania wynosi 10-14%, jednak objawy pojawiają się u 1-4% pacjentów. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (w tym teście Murphy’ego) oraz badaniach laboratoryjnych oceniających morfologię, panel wątrobowy, bilirubinę całkowitą, fosfatazę alkaliczną, amylazę i lipazę. Ultrasonografia jamy brzusznej jest podstawową metodą obrazową o czułości 84-89% i swoistości do 99%, szczególnie skuteczną w wykrywaniu kamieni >2 mm oraz cech ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego (powiększenie, pogrubienie ściany, płyn okołopęcherzykowy, ultrasonograficzny objaw Murphy’ego). W diagnostyce kamieni w przewodzie żółciowym wspólnym (choledocholithiasis) stosuje się MRCP (czułość 90-94%, swoistość 95-99%) oraz endoskopową ultrasonografię (EUS), które uzupełniają USG, zwłaszcza gdy kamienie nie są widoczne w badaniu przezbrzusznym.
amylaza i lipaza, badanie fizykalne, bilirubina, bilirubinian wapnia, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cholecystektomia laparoskopowa, choledocholithiasis, cholelithiasis, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, ERCP, fosfataza alkaliczna, kamica przewodowa, kamica żółciowa, kamień żółciowy, kolka żółciowa, kryształ cholesterolu, morfologia krwi, MRCP, objaw Murphy’ego, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, pęcherzyk żółciowy, przewód żółciowy, przezskórna cholecystostomia, scyntygrafia wątrobowo-żółciowa, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, żółtaczka, zwężenie przewodu żółciowego - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zapalenie trzustki – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekłe zapalenie trzustki (PZT) to nieodwracalny proces prowadzący do zwłóknienia i bliznowacenia trzustki, skutkujący trwałym uszkodzeniem funkcji egzo- i endokrynnej. Diagnostyka PZT jest wyzwaniem, zwłaszcza we wczesnych stadiach, gdyż brak jest pojedynczego testu potwierdzającego rozpoznanie. Kluczowe jest zebranie szczegółowego wywiadu uwzględniającego czynniki ryzyka (np. nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu, wcześniejsze ostre zapalenie trzustki) oraz objawy kliniczne takie jak nawracający ból brzucha, utrata masy ciała, biegunka tłuszczowa i cukrzyca. Badania laboratoryjne, w tym ocena poziomu glukozy, elastazy kałowej (niski poziom wskazuje na niewydolność zewnątrzwydzielniczą) oraz badanie tłuszczu w kale, wspomagają diagnostykę, choć enzymy trzustkowe (amylaza, lipaza) często pozostają w normie. Diagnostyka obrazowa opiera się na tomografii komputerowej (TK) z kontrastem, która wykrywa zwapnienia (obecne u ~30% pacjentów), poszerzenie przewodu trzustkowego, zanik narządu i zmiany strukturalne. MRI z MRCP oraz endoskopowa ultrasonografia (EUS) są szczególnie przydatne w ocenie przewodu trzustkowego i wczesnych zmian, a EUS cechuje się najwyższą czułością w diagnostyce PZT.
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, biegunka tłuszczowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, elastaza-1 w kale, elastografia EUS, endomikroskopia konfokalna, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, enzymy trzustkowe, kryteria diagnostyczne, lipaza, niedobór insuliny, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, ostre zapalenie trzustki, przewlekłe zapalenie trzustki, przewlekły ból brzucha, pseudotorbiel trzustki, stolce tłuszczowe, test stymulacji sekretynowej, tomografia komputerowa z kontrastem, włóknienie trzustki, zwapnienia trzustki, zwłóknienie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita cienkiego – Epidemiologia
Rak jelita cienkiego, stanowiący mniej niż 1% wszystkich nowotworów, wykazuje rosnącą zapadalność w krajach rozwiniętych, z przewidywanymi w USA na 2025 rok 13 920 nowymi przypadkami i 2 060 zgonami. Współczynnik zapadalności wzrósł z 1,1 do 2,4 na 100 000 mieszkańców w latach 1975-2018, z rocznym wzrostem o 2,3% w latach 2013-2022. Choroba częściej dotyka mężczyzn (2,6/100 000) niż kobiety (2,0/100 000), z wyższą zapadalnością u osób rasy czarnej. Dominujące typy histologiczne to guzy neuroendokrynne (40-44%) i gruczolakoraki (33-40%), z lokalizacją głównie w dwunastnicy (72,7%). Pięcioletni względny wskaźnik przeżycia poprawił się do 67,6%, jednak dla gruczolakoraków wynosi jedynie 30-35%, a przeżywalność jest ściśle związana ze stadium zaawansowania (np. 5-letnie przeżycie dla stadium IV to 5%). Czynniki prognostyczne obejmują stan sprawności, markery CEA i LDH, albuminy, lokalizację guza oraz doszczętność resekcji.
celiakia, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, czerniak skóry, dwunastnica, endoskopia górnego odcinka, endoskopowa ultrasonografia, gruczolakorak, guz neuroendokrynny, guz neuroendokrynny jelita cienkiego, jelito cienkie, jelito czcze, jelito kręte, kapsułka endoskopowa, mięsak, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nowotwór jelita cienkiego, nowotwór przewodu pokarmowego, podtyp histologiczny, program nadzoru, rak jelita cienkiego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, stadium zaawansowania choroby, tomografia komputerowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, współczynnik zapadalności, względny współczynnik przeżycia, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Diagnostyka i diagnoza
Rak trzustki charakteryzuje się wysoką złośliwością i niskim 5-letnim wskaźnikiem przeżycia około 6%, co wynika z trudności w wczesnej diagnostyce spowodowanej głębokim położeniem narządu i bezobjawowym przebiegiem w początkowych stadiach. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym ocenie funkcji wątroby i markerów nowotworowych (CA 19-9 o czułości 50-75% i swoistości 83%, CEA o niskiej wartości diagnostycznej). Kluczową rolę odgrywają badania obrazowe: tomografia komputerowa (TK) z protokołem trzustkowym (czułość 90-95%), rezonans magnetyczny (MRI), cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego (MRCP, czułość 84%, swoistość 97%), endoskopowa ultrasonografia (EUS, wykrywalność 99-100%) oraz endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ERCP, nieprawidłowości u 90-95% pacjentów). Definitywne rozpoznanie stawia się na podstawie biopsji, najczęściej cienkoigłowej pod kontrolą EUS (EUS-FNA) o czułości 90,8% i swoistości 96,5%.
antygen rakowo-zarodkowy, badanie fizykalne, badanie histologiczne, badanie przesiewowe, biomarker, biopsja cienkoigłowa, biopsja płynna, biopsja przezskórna, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cukrzyca, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, gruczolakorak trzustki, guz trzustki, laparoskopia diagnostyczna, leczenie neoadjuwantowe, marker CA 19-9, marker nowotworowy, marskość wątroby, mutacja BRCA1, mutacja BRCA2, mutacja genetyczna, nowotwór złośliwy, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie molekularne, przerzut odległy, przerzuty, przestrzeń zaotrzewnowa, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, resekcyjność guza, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie DNA, śmiertelność, struktury naczyniowe, system TNM, sztuczna inteligencja, terapia celowana, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa, zapalenie dróg żółciowych, zespół Lyncha, zmiana przedrakowa, żółtaczka, żyła krezkowa górna, żyła wrotna - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki – Epidemiologia
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki (AZT) stanowi 2-6% przypadków przewlekłego zapalenia trzustki, z częstością występowania szacowaną na mniej niż 1 na 100 000 osób, choć dane epidemiologiczne różnią się regionalnie. W Japonii częstość występowania wynosi 4,6-10,1/100 000, z roczną zapadalnością 1,4-3,1/100 000, a AZT stanowi 5-11% przewlekłych zapaleń trzustki. Typ 1 dominuje w Azji (96,3%), natomiast w Europie i Ameryce Północnej obserwuje się wyższy odsetek typu 2 (12,9-13,7%). Choroba dotyka głównie mężczyzn (stosunek 2,94-3,7:1), z medianą wieku diagnozy 60-65 lat, podczas gdy typ 2 cechuje się niższym wiekiem zachorowania (34,4-48 lat) i brakiem predylekcji płciowej. Wzrasta liczba rozpoznań, co przypisuje się lepszej diagnostyce i świadomości klinicznej.
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, cukrzyca wtórna, endoskopowa ultrasonografia, enzym trzustkowy, funkcja wątroby, funkcja wewnątrzwydzielnicza trzustki, kamienie przewodów trzustkowych, marker choroby, nawrót choroby, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, promieniowanie jonizujące, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, resekcja trzustki, rezonans magnetyczny, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, tomografia komputerowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita cienkiego – Diagnostyka i diagnoza
Rak jelita cienkiego, stanowiący 3-6% nowotworów przewodu pokarmowego, charakteryzuje się trudną diagnostyką ze względu na niespecyficzne objawy i ograniczony dostęp do narządu. Kluczowe symptomy to ból brzucha, utrata masy ciała, niedokrwistość, czarne stolce oraz żółtaczka. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje pełną morfologię krwi, próby wątrobowe, markery nowotworowe (CEA, CA 19-9, Chromogranina A) oraz badanie kału na krew utajoną. Obrazowanie (CT enterografia, MRI, PET/CT) umożliwia lokalizację i ocenę zaawansowania guza, jednak ostateczne rozpoznanie wymaga biopsji pobranej podczas endoskopii (ezofagogastroduodenoskopia, enteroskopia balonowa, kapsułkowa endoskopia) lub zabiegów chirurgicznych. Histopatologia pozwala na identyfikację typu nowotworu (gruczolakorak 30-40%, guzy neuroendokrynne 30-44%, chłoniaki 14%, mięsaki 11%) i stopnia zróżnicowania, co jest niezbędne do wyboru terapii.
antygen karcinoembrionalny, antygen węglowodanowy 19-9, badanie fizykalne, badanie genetyczne, biomarker, celiakia, chłoniak nieziarniczy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba trzewna, chromogranina A, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, enteroskopia balonowa, górna endoskopia, gruczolakorak, guz neuroendokrynny, kał na krew utajoną, kapsułkowa endoskopia, mięsak, morfologia krwi, niedokrwistość, niedrożność jelit, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór przewodu pokarmowego, pozytonowa tomografia emisyjna, próby wątrobowe, rak jelita cienkiego, rakowiak, rezonans magnetyczny, rodzinna polipowatość gruczolakowata, system TNM, terapia adjuwantowa, terapia celowana, tomografia komputerowa, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie pęcherzyka żółciowego – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie pęcherzyka żółciowego (cholecystitis) to stan zapalny pęcherzyka żółciowego, którego rozpoznanie opiera się na objawach klinicznych (ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, objaw Murphy’ego o swoistości 87-97%), badaniach laboratoryjnych (leukocytoza, podwyższone CRP, umiarkowane podwyższenie enzymów wątrobowych ALT, AST, GGTP, fosfatazy alkalicznej oraz bilirubiny) oraz badaniach obrazowych. Ultrasonografia (USG) jest badaniem pierwszego wyboru, wykazującym czułość około 71% i swoistość 85%, z charakterystycznymi cechami takimi jak pogrubienie ściany pęcherzyka >3 mm, obecność złogów, płyn okołopęcherzykowy i sonograficzny objaw Murphy’ego. W przypadku niejednoznacznych wyników USG, cholescyntygrafia HIDA, cechująca się czułością 90-97% i swoistością około 90%, stanowi badanie drugiego rzutu. Tomografia komputerowa (TK) i rezonans magnetyczny (MR/MRCP) są wykorzystywane głównie do oceny powikłań i diagnostyki różnicowej, z czułością i swoistością TK przekraczającą 95% w niektórych badaniach.
acalculous cholecystitis, amylaza i lipaza, białko C-reaktywne, bilirubina, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cholecystektomia, cholecystitis, emphysematous cholecystitis, endoskopowa ultrasonografia, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, kamica przewodowa, kolka żółciowa, krwotoczne zapalenie pęcherzyka żółciowego, leukocytoza z przesunięciem w lewo, objaw Murphy’ego, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, ostre zapalenie wątroby, perforacja pęcherzyka żółciowego, perforacja wrzodu trawiennego, pogrubienie ściany pęcherzyka żółciowego, posocznica, próby wątrobowe, przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego, rezonans magnetyczny, ropień okołopęcherzykowy, ropień wątroby, Tokyo Guidelines, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie opłucnej, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wyrostka robaczkowego, zawał serca, zgorzel pęcherzyka żółciowego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Epidemiologia
Rak trzustki jest jednym z najbardziej śmiertelnych nowotworów, z globalną zachorowalnością wynoszącą 495 773 przypadków i 466 003 zgonów w 2020 roku, co przekłada się na stosunek śmiertelności do zachorowalności na poziomie 94%. Wskaźnik 5-letniego przeżycia pozostaje niski i wynosi około 9%, mimo pewnych postępów w diagnostyce i leczeniu. Zachorowalność i umieralność wykazują znaczne zróżnicowanie geograficzne, z najwyższymi wskaźnikami w Europie (ASR 7,7/100 000) i Ameryce Północnej (7,6/100 000), a najniższymi w Afryce (2,2/100 000). W USA prognozuje się na 2025 rok około 67 440 nowych przypadków i 51 980 zgonów, z ryzykiem zachorowania w ciągu życia wynoszącym 1:56 u mężczyzn i 1:60 u kobiet. Wzrost zachorowalności obserwuje się szczególnie w grupach wiekowych 20-29 lat oraz powyżej 80 lat, a także wśród osób z mutacjami genetycznymi (BRCA1/2, ATM, PALB2, CDKN2A, zespół Lyncha, Peutza-Jeghersa) i przewlekłym zapaleniem trzustki z czynnikami genetycznymi (PRSS1, PRSS2, CTRC, SPINK1).
biomarker, biopsja cienkoigłowa, chemioterapia paliatywna, cukrzyca typu 2, dziedziczne zapalenie trzustki, endoskopowa ultrasonografia, gruczolakorak, mutacja genetyczna, nawrót choroby, palenie tytoniu, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, upośledzona tolerancja glukozy, wskaźnik masy ciała, wskaźnik przeżycia, wskaźnik umieralności, wskaźnik zachorowalności, wynik fałszywie dodatni, wynik fałszywie ujemny, względny wskaźnik przeżycia, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa, zgon nowotworowy, zwężenie przewodu trzustkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Zapobieganie i profilaktyka
Profilaktyka torbieli trzustki opiera się na modyfikacji czynników ryzyka, takich jak ograniczenie spożycia alkoholu, zaprzestanie palenia tytoniu, utrzymanie prawidłowej masy ciała oraz stosowanie diety niskotłuszczowej (30-50 g tłuszczów dziennie) bogatej w owoce, warzywa i chude białka. Kluczowe jest także leczenie chorób współistniejących, w tym kamicy żółciowej (w tym cholecystektomia), cukrzycy oraz przewlekłego zapalenia trzustki, które zwiększają ryzyko powstania torbieli. Systematyczny nadzór nad torbielami, zwłaszcza nowotworowymi (np. IPMN, MCN), obejmuje regularne badania obrazowe (MRI, CT) oraz ocenę multidyscyplinarną, z indywidualizacją schematu monitorowania i kwalifikacją do leczenia chirurgicznego u pacjentów z torbielami o wysokim ryzyku progresji do raka.
ablacja torbieli, Amerykańskie Towarzystwo Gastroenterologiczne, biopsja cienkoigłowa, cholecystektomia, cukrzyca, dysfagia, endoskopowa ultrasonografia, główny przewód trzustkowy, immunoterapia, kamica żółciowa, lek chemioterapeutyczny, ostre zapalenie trzustki, otyłość, pęcherzyk żółciowy, profilaktyka antybiotykowa, przewlekłe zapalenie trzustki, pseudotorbiel, rak trzustki, rezonans magnetyczny, śluzowy nowotwór torbielowaty, tomografia komputerowa, torbiel trzustki, wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy, zapalenie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak ampulli vatera – Diagnostyka i diagnoza
Rak ampulli Vatera to rzadki nowotwór złośliwy o częstości występowania 0,5-0,9/100 000, lokalizujący się w miejscu połączenia przewodu żółciowego wspólnego i przewodu trzustkowego z dwunastnicą. Charakterystycznym objawem jest żółtaczka występująca u 72-90% pacjentów, wynikająca z obstrukcji dróg żółciowych. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższona bilirubina, markery CA 19-9 i CEA), obrazowych (USG, TK, MRI, MRCP, PET-CT) oraz endoskopowych (endoskopia, ERCP, EUS, IDUS). EUS wykazuje wyższą czułość i swoistość niż TK w ocenie zaawansowania miejscowego. Biopsja, mimo ryzyka fałszywie ujemnych wyników (20-40%), pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. Istotne jest określenie podtypu histologicznego (jelitowy lub trzustkowo-żółciowy), gdyż podtyp trzustkowo-żółciowy wiąże się z gorszym rokowaniem (mediana przeżycia 33-41 miesięcy vs. 72-80 miesięcy dla podtypu jelitowego).
badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, biopsja cienkoigłowa, CA 19-9, CEA, chemioterapia, chirurgia endoskopowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, klasyfikacja TNM, leczenie paliatywne, markery nowotworowe, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór trzustkowo-żółciowy, pankreatoduodenektomia, pozytronowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, przewód żółciowy, radioterapia, rak ampulli Vatera, rak brodawki Vatera, rak dwunastnicy, rak trzustki, rezonans magnetyczny, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, zabieg Whipple’a, zażółcenie skóry, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych – Diagnostyka i diagnoza
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to agresywny nowotwór nabłonkowy dróg żółciowych, klasyfikowany na wewnątrzwątrobowy (iCCA, 5-10% przypadków), okołownękowy (pCCA, 60-70% zewnątrzwątrobowych) i dystalny (dCCA). Diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na niecharakterystyczne objawy, takie jak żółtaczka, ból w prawym górnym kwadrancie, świąd, utrata masy ciała i zmiany w próbach wątrobowych (podwyższona bilirubina, ALP, GGT). Markery nowotworowe CA 19-9 (>100 UI/ml) i CEA mają ograniczoną specyficzność, choć u pacjentów z PSC poziom CA 19-9 >129 U/ml wykazuje czułość 79% i swoistość 98%. Diagnostyka obrazowa obejmuje USG, CT z kontrastem, MRI z MRCP oraz PET-CT, które pozwalają na ocenę lokalizacji, zaawansowania i planowanie leczenia. Charakterystyczny wzorzec iCCA to obwodowe wzmocnienie kontrastowe w fazie tętniczej z dośrodkowym postępem. Endoskopowe (ERCP, EUS) i przezskórne (PTC) metody umożliwiają pobranie materiału do badania histopatologicznego, które jest niezbędne do potwierdzenia rozpoznania.
aminotransferazy, antygen karcynoembrionalny, badanie przesiewowe, biopsja cienkoigłowa, biopsja płynna, CA 19-9, cholangiocarcinoma, cholangioskopia, cholestaza, cytologia szczoteczkowa, dystalny rak dróg żółciowych, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, gruczolakorak, klasyfikacja Bismuth-Corlette, klasyfikacja TNM, markery nowotworowe, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pozytronowa tomografia emisyjna, próby wątrobowe, profilowanie molekularne, przezskórna przezwątrobowa cholangiografia, rak dróg żółciowych, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre zapalenie trzustki – Diagnostyka i diagnoza
Ostre zapalenie trzustki (OZT) diagnozuje się na podstawie co najmniej dwóch z trzech kryteriów: typowego, ostrego bólu w nadbrzuszu, aktywności lipazy surowiczej lub amylazy przekraczającej trzykrotnie górną granicę normy oraz charakterystycznych cech w badaniach obrazowych (USG, CT, MRI). Lipaza surowicza jest preferowanym markerem diagnostycznym ze względu na wyższą czułość i swoistość oraz dłuższy czas utrzymywania się podwyższonego poziomu (4-8 godzin od początku objawów, szczyt około 24 godzin, normalizacja w 8-14 dni). USG jamy brzusznej jest pierwszym badaniem obrazowym, szczególnie przydatnym do wykrycia kamicy żółciowej, natomiast CT z kontrastem stanowi złoty standard w ocenie ciężkości i powikłań, zalecane po 72-96 godzinach od wystąpienia objawów. W diagnostyce etiologicznej istotne są m.in. podwyższone ALT >150 IU/L (sugerujące etiologię żółciową) oraz poziom trójglicerydów ≥1000 mg/dl wskazujący na hipertriglicerydemię. Kompleksowa ocena kliniczna, laboratoryjna i obrazowa jest niezbędna do prawidłowego rozpoznania i klasyfikacji OZT na łagodne, umiarkowanie ciężkie i ciężkie, co determinuje dalsze postępowanie terapeutyczne.
alkoholizm, amylaza surowicza, badanie fizykalne, białko C-reaktywne, ból brzucha, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, D-dimery, endoskopowa ultrasonografia, enzymy trzustkowe, gamma-glutamylotransferaza, hipertriglicerydemia, idiopatyczne zapalenie trzustki, kamica żółciowa, klasyfikacja z Atlanty, lipaza surowicza, martwica trzustki, martwicze zapalenie trzustki, morfologia krwi, nudności i wymioty, ogniskowe zapalenie trzustki, ostre zapalenie trzustki, prokalcytonina, rezonans magnetyczny, skala APACHE II, skala Glasgow, skala Ransona, śródmiąższowe zapalenie trzustki, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa z kontrastem, trójglicerydy, ultrasonografia jamy brzusznej, zapalenie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Gist (guz podścieliskowy przewodu pokarmowego) – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) to najczęstsze nowotwory mezenchymalne przewodu pokarmowego, charakteryzujące się często niespecyficznymi objawami, takimi jak krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha, masa w jamie brzusznej czy objawy niedrożności. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, przede wszystkim TK jamy brzusznej z kontrastem, które pozwala na ocenę lokalizacji, wielkości i naciekania guza, a także wykrycie przerzutów. MRI i PET z FDG stanowią uzupełnienie diagnostyki w wybranych przypadkach. Endoskopia wraz z ultrasonografią endoskopową (EUS) umożliwia ocenę zmian podśluzówkowych i pobranie materiału do biopsji (EUS-FNA lub EUS-TCB). Histopatologia wykazuje dominację komórek wrzecionowatych (70-80%) lub epitelioidnych (20-30%), a diagnostyka immunohistochemiczna opiera się na markerach CD117 (95% przypadków), DOG1 oraz CD34, SMA, S-100 i desminie. Analiza molekularna wykrywa mutacje w genach KIT (ok. 80%) i PDGFRA (ok. 10%), które mają kluczowe znaczenie dla predykcji odpowiedzi na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI).
aktyna mięśni gładkich, anemia, avapritinib, badanie immunohistochemiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, dehydrogenaza bursztynianowa, dysfagia, endoskopowa ultrasonografia, gen KIT, GIST typu dzikiego, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, klasyfikacja TNM, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, masa w jamie brzusznej, mutacja D842V, niedrożność przewodu pokarmowego, nowotwór mezenchymalny przewodu pokarmowego, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, receptor CD117, regorafenib, rezonans magnetyczny, sunitynib, tomografia emisyjna pozytonowa, tomografia komputerowa, wskaźnik mitotyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (men 1) – Diagnostyka i diagnoza
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (MEN 1) to dziedziczna choroba charakteryzująca się występowaniem nowotworów w przytarczycach, przysadce mózgowej oraz trzustce lub przewodzie pokarmowym. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych (co najmniej dwa z wymienionych guzów), rodzinnych (obecność guza u pacjenta i mutacji u krewnego I stopnia) oraz genetycznych (potwierdzenie mutacji w genie MEN1). Kluczowe badania laboratoryjne obejmują oznaczenia stężeń wapnia, parathormonu (PTH), gastryny, insuliny, glukagonu, prolaktyny, hormonu wzrostu (GH), IGF-1, ACTH, kortyzolu oraz markerów neuroendokrynnych (chromogranina A i B). Diagnostyka obrazowa obejmuje USG szyi, scyntygrafię MIBI, tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI), endoskopową ultrasonografię (EUS) oraz badania medycyny nuklearnej (Octreoscan, PET z galu-68-DOTATATE/DOTATOC). Testy prowokacyjne, takie jak test z sekretyną i wapniem, są stosowane w diagnostyce gastrinomy.
ACTH, endoskopowa ultrasonografia, FSH, gastrinoma, GEP-NET, glukagonoma, guz neuroendokrynny trzustki, guz przytarczyc, hormon luteinizujący, hormon wzrostu, IGF-1, insulinoma, parathormon, pierwotna nadczynność przytarczyc, prolaktyna, przysadka mózgowa, rezonans magnetyczny głowy, rodzinna hipokalciuryczna hiperkalcemia, scyntygrafia przytarczyc, scyntygrafia receptorów somatostatynowych, sekwencjonowanie genu, test z sekretyną, TSH, wapń w surowicy, wazoaktywny peptyd jelitowy, wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1, zespół von Hippla-Lindaua, zespół Wermera, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) – Diagnostyka i diagnoza
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to rzadki, ale agresywny nowotwór nabłonka dróg żółciowych, często diagnozowany w zaawansowanym stadium z powodu niespecyficznych objawów klinicznych, takich jak żółtaczka, ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, utrata masy ciała czy świąd skóry. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych oraz zaawansowanych metodach obrazowych. Kluczowe znaczenie mają testy funkcji wątroby (bilirubina, fosfataza alkaliczna, GGT, ALT, AST) oraz markery nowotworowe, w tym CA 19-9 (poziom >100 UI/ml sugerujący cholangiocarcinoma, czułość 89%, swoistość 86%) i CEA (poziom >5,2 ng/ml, czułość 68%, swoistość 82%). Obrazowanie obejmuje USG, CT z kontrastem, MRI z MRCP, PET/CT (czułość około 90%, dokładność 92,6%) oraz procedury endoskopowe (ERCP, EUS) i przezskórną cholangiografię (PTC), które umożliwiają ocenę lokalizacji, zaawansowania i pobranie materiału do badań histopatologicznych. Potwierdzenie rozpoznania wymaga biopsji, a profilowanie molekularne (mutacje IDH1, FGFR2) zyskuje na znaczeniu w planowaniu terapii celowanych.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza, antygen CA 19-9, antygen rakowo-płodowy, biopsja cienkoigłowa, biopsja płynna, cholangiocarcinoma, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cholangioskopia, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, fluorodeoksyglukoza, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, gruczolakorak, klasyfikacja TNM, marskość wątroby, mutacja genu, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pozytonowa tomografia emisyjna, przezskórna przezwątrobowa cholangiografia, przywra wątrobowa, rak dróg żółciowych, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Gist (guz podścieliskowy przewodu pokarmowego) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego (GIST) to najczęstszy mięsak przewodu pokarmowego o częstości występowania około 1-1,5/100 000 osób rocznie, najczęściej lokalizujący się w żołądku (>50% przypadków) i jelicie cienkim. Podstawowym leczeniem w przypadku guzów ograniczonych do miejsca pierwotnego jest chirurgia z całkowitym usunięciem guza z marginesem zdrowych tkanek, unikając uszkodzenia guza i rozsiewu komórek nowotworowych. W terapii zaawansowanej lub nawrotowej stosuje się inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) – imatynib, sunitynib, regorafenib – z koniecznością monitorowania skuteczności leczenia za pomocą badań obrazowych (TK, MRI, PET) oraz obserwacji działań niepożądanych, takich jak obrzęki, nudności, bóle mięśni, niedoczynność tarczycy czy ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego. Opieka pielęgniarska obejmuje przygotowanie do diagnostyki (TK, biopsja, endoskopowa ultrasonografia), wsparcie przed- i pooperacyjne, monitorowanie parametrów życiowych, zapobieganie powikłaniom oraz edukację pacjenta w zakresie leczenia i samokontroli objawów.
badania obrazowe, bielactwo, biopsja, endoskopowa ultrasonografia, imatynib, inhibitory kinazy tyrozynowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, niedoczynność tarczycy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęki okołooczodołowe, opieka paliatywna, pozytonowa tomografia emisyjna, regorafenib, remisja, rezonans magnetyczny, sunitynib, tomografia komputerowa, zaburzenia wchłaniania, zapalenie błon surowiczych, zapalenie skóry, zespół interdyscyplinarny, zespół poposiłkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Hipoglikemia – Diagnostyka i diagnoza
Hipoglikemia definiowana jest jako obniżenie stężenia glukozy we krwi poniżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l), z klinicznie istotną hipoglikemią przy wartościach <54-55 mg/dl (3,0 mmol/l). Rozpoznanie opiera się na triadzie Whipple'a: obecności objawów hipoglikemii, potwierdzeniu niskiego stężenia glukozy w badaniu laboratoryjnym oraz ustąpieniu objawów po podaniu glukozy. Diagnostyka różnicowa obejmuje oznaczenia insuliny, peptydu C, proinsuliny, badania na obecność sulfonylomocznika, funkcji wątroby i hormonów (kortyzol, ACTH, hormon wzrostu, hormony tarczycy), a także badania obrazowe (TK, MRI, USG) w celu wykrycia insulinomy lub innych przyczyn hipoglikemii. W diagnostyce stosuje się również testy prowokacyjne, takie jak 72-godzinna próba głodowa (zakończona przy glukozie <55 mg/dl), test tolerancji mieszanego posiłku (MMTT) oraz rzadziej dożylny test tolerancji glukozy.
ciągłe monitorowanie glukozy, diazoksyd, endoskopowa ultrasonografia, glikogenoliza, glukagon, glukometr, glukoneogeneza, hipoglikemia, hipoglikemia ciężka, hipoglikemia reaktywna, hormon wzrostu, IGF-2, insulinoma, leukocytoza, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, nieświadomość hipoglikemii, objawy autonomiczne, peptyd C, proinsulina, stężenie glukozy, test tolerancji mieszanego posiłku, triada Whipple’a, wolne kwasy tłuszczowe, β-hydroksymaślan - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Epidemiologia
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (hilar cholangiocarcinoma, guz Klatskina) stanowi 50-70% zewnątrzwątrobowych nowotworów dróg żółciowych i 40-60% wszystkich cholangiocarcinoma. Roczna zachorowalność waha się od 0,3 do 6/100 000 mieszkańców, z wyraźnym zróżnicowaniem geograficznym – najwyższa w Azji Południowo-Wschodniej (np. Tajlandia do 85/100 000). Średni wiek diagnozy to około 65 lat, z nieznaczną przewagą zachorowań u mężczyzn (stosunek 1:1,2-1,5). Kluczowe czynniki ryzyka to pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych (PSC) w krajach zachodnich, zakażenia przywrami (Clonorchis sinensis, Opisthorchis viverrini) w Azji, choroby zapalne jelit, wrodzone anomalie dróg żółciowych, marskość wątroby, kamica dróg żółciowych oraz zakażenia HBV i HCV. W diagnostyce stosuje się MDCT, MRI z MRCP (dokładność 85-95%), cytologię szczoteczkową z ERCP, EUS z biopsją oraz PET, a markery CA 19-9 i CEA mają ograniczoną specyficzność. Klasyfikacja Bismuth-Corlette (typy I-IV) ma znaczenie prognostyczne, z najgorszym rokowaniem dla typu IV.
antygen CA 19-9, antygen rakowo-płodowy, chemioradioterapia neoadjuwantowa, cholangiocarcinoma, cholangiocarcinoma wnęki wątroby, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, choledocholithiasis, choroba Caroliego, Clonorchis sinensis, cytologia szczoteczkowa, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, ERCP, guz Klatskina, kamica dróg żółciowych, klasyfikacja Bismuth-Corlette, marskość wątroby, MRCP, nabłonek dróg żółciowych, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, Opisthorchis viverrini, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pozytonowa tomografia emisyjna, przeszczepienie wątroby, przywry wątrobowe, rak dróg żółciowych, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, schistosomatoza, tomografia komputerowa, torbiele przewodów żółciowych, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Epidemiologia
Torbiele trzustki są coraz częściej wykrywane dzięki zaawansowanym technikom obrazowania, takim jak MRI i CT, z częstością występowania w populacji ogólnej wahającą się od 2,4% do 49,1%, przy średniej około 15% w badaniach MRI. Występowanie torbieli rośnie wraz z wiekiem, osiągając do 38% u osób powyżej 80. roku życia. Torbiele dzieli się na trzy grupy pod względem ryzyka złośliwości: bez ryzyka (np. pseudotorbiele, torbielakogruczolaki surowicze – SCA), przedrakowe (torbielowate nowotwory śluzowe – MCN i IPMN) oraz lite nowotwory z torbielowatą degeneracją. Całkowite ryzyko złośliwej transformacji wynosi około 0,24-0,25% rocznie, jednak dla IPMN głównego przewodu może sięgać nawet 60%. Cechy wysokiego ryzyka obejmują m.in. żółtaczkę, poszerzenie przewodu trzustkowego ≥10 mm, guzki ścienne ≥5 mm oraz cytologię wskazującą na dysplazję wysokiego stopnia lub raka.
badanie cytologiczne, biopsja cienkoigłowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, dysplazja wysokiego stopnia, endoskopowa ultrasonografia, główny przewód trzustkowy, gruczolakorak trzustki, guz neuroendokrynny, marker CA 19-9, pseudotorbiel, rak trzustki, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, torbiel trzustki, torbielakogruczolak surowiczy, wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy trzustki, zapalenie trzustki, zespół multidyscyplinarny, złośliwa transformacja, żółtaczka obturacyjna, zwyrodnienie torbielowate - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie trzustki – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie trzustki, zarówno ostre (OZT), jak i przewlekłe (PZT), wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej wywiad, badanie fizykalne, badania laboratoryjne i obrazowe. Rozpoznanie OZT opiera się na spełnieniu co najmniej dwóch z trzech kryteriów: charakterystycznym bólu brzucha, podwyższonym poziomie lipazy i/lub amylazy (≥3-krotnie powyżej normy) oraz zmianach w badaniach obrazowych (USG, TK, MR). Lipaza surowicza jest preferowanym markerem diagnostycznym ze względu na wyższą czułość (~85%) i swoistość (~82%) oraz dłuższy czas utrzymywania się podwyższonego poziomu (do 2 tygodni), w porównaniu do amylazy, która pozostaje podwyższona do 5-7 dni i ma niższą wartość diagnostyczną, zwłaszcza w alkoholowym zapaleniu trzustki. Dodatkowo, badania takie jak morfologia, próby wątrobowe, stężenie trójglicerydów, wapnia, CRP (>150 mg/dL w 48h) oraz prokalcytonina wspomagają ocenę etiologii, ciężkości i powikłań. Obrazowanie TK z kontrastem, wykonywane optymalnie po 72-96 godzinach od początku objawów, stanowi złoty standard w ocenie stopnia zapalenia, martwicy i powikłań, a USG jest podstawowym badaniem wstępnym, szczególnie w wykrywaniu kamicy żółciowej.
amylaza surowicza, APACHE II, autoimmunologiczne zapalenie trzustki, badanie fizykalne, białko C-reaktywne, ból brzucha, CRP, ECPW, elastaza-1 w kale, endoskopowa ultrasonografia, enzymy trzustkowe, gazometria krwi tętniczej, hipertrójglicerydemia, kamica żółciowa, klasyfikacja z Atlanty, lipaza i amylaza, lipaza surowicza, martwicze zapalenie trzustki, MRCP, niewydolność narządowa, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, nudności i wymioty, ogniskowe zapalenie trzustki, ostre zapalenie trzustki, pancreas divisum, próby wątrobowe, przewlekłe zapalenie trzustki, pseudotorbiel trzustki, rezonans magnetyczny, skala Ransona, tomografia komputerowa, wywiad kliniczny, zapalenie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Diagnostyka i diagnoza
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (hilar cholangiocarcinoma, guz Klatskina) stanowi 50-60% wszystkich cholangiocarcinoma i wywodzi się z nabłonka dróg żółciowych w okolicy wnęki wątroby. Klinicznie dominuje obraz cholestazy zewnątrzwątrobowej manifestującej się postępującą żółtaczką, bólem w prawym górnym kwadrancie, świądem, acholicznym stolcem i bilirubinurią. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych wykazujących podwyższone wartości bilirubiny, fosfatazy alkalicznej (ALP) i gamma-glutamylotransferazy (GGT), a także markerów nowotworowych: CA 19-9 (>100 U/ml) i CEA (>5,2 ng/ml). Połączenie podwyższonego CA 19-9 i pozytywnej cytologii szczoteczkowej zwiększa czułość do 88% i swoistość do 97%. Wysokie stężenia CA 19-9 (>1000 U/ml) i CEA (>14,4 ng/ml) sugerują nieoperacyjność guza. Klasyfikacja Bismuth-Corlette oraz system TNM AJCC (stadia I-IV) są kluczowe dla oceny zaawansowania i planowania leczenia.
aminotransferazy, bilirubinuria, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja szczoteczkowa, CA 19-9, CEA, cholangiocarcinoma, cholangiocarcinoma wnęki wątroby, cholestaza zewnątrzwątrobowa, endoskopowa ultrasonografia, ERCP, FISH, fosfataza alkaliczna, fuzja FGFR2, gamma-glutamylotransferaza, guz Klatskina, klasyfikacja Bismuth-Corlette, klasyfikacja TNM, MRCP, mutacja BRAF, mutacja IDH, nabłonek dróg żółciowych, obstrukcja dróg żółciowych, PET, przewód wątrobowy, PTC, rak dróg żółciowych, rezonans magnetyczny, stolec acholiczny, tomografia komputerowa, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zapalenie trzustki – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekłe zapalenie trzustki (PZT) to postępujący proces zapalno-włóknieniowy prowadzący do nieodwracalnej niewydolności egzo- i endokrynnej trzustki, charakteryzujący się wysoką śmiertelnością (56% w badaniu 50 pacjentów przez 19 lat) oraz dwukrotnie wyższą śmiertelnością niż w populacji ogólnej. Kluczowe powikłania obejmują ropnie, torbiele rzekome, martwicę krwotoczną, wyniszczenie, zakażenia, uzależnienie od narkotyków oraz hipoglikemię związaną z nadmiernym wydzielaniem insuliny. W celu oceny ciężkości choroby i ryzyka hospitalizacji opracowano system punktacji COPPS, który koreluje z liczbą i czasem hospitalizacji (r od 0,13 do 0,16, P ≤ 0,04), choć wymaga dalszej optymalizacji. Czynniki ryzyka rozwoju PZT to nawracające ostre zapalenie trzustki (NOZT), alkoholizm, palenie tytoniu oraz wiek pierwszego epizodu <55 lat. Trzeci i czwarty epizod OZT zwiększają ryzyko PZT do 16-50%, a w grupie z ≥4 epizodami PZT stwierdzono u ~50% pacjentów. Model predykcyjny uwzględniający te czynniki pozwala na wczesną identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka (częstość PZT ~31/1000 osobolat).
alkoholizm, chromatografia gazowa spektrometria masowa, endoskopowa ultrasonografia, hipoglikemia, marskość wątroby, nawracające ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie trzustki, palenie tytoniu, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, ropień trzustki, skala Child-Pugh, spektrometria masowa, torbiel rzekoma trzustki, włóknienie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka – Diagnostyka i diagnoza
Żółtaczka to objaw kliniczny manifestujący się żółtym zabarwieniem skóry, twardówek i błon śluzowych, wynikający z hiperbilirubinemii, gdy stężenie bilirubiny przekracza 2-3 mg/dl (34-51 μmol/l). Wyróżnia się trzy główne typy żółtaczki: przedwątrobową (z przewagą bilirubiny niesprzężonej, bez bilirubiny w moczu, prawidłowymi próbami wątrobowymi), wątrobową (z obecnością bilirubiny sprzężonej w moczu, podwyższonymi enzymami wątrobowymi – ALP, ALT, AST, obniżonym albuminem) oraz pozawątrobową (z przeszkodą w odpływie żółci, obecnością bilirubiny w moczu, bladym stolcem, podwyższonym ALP i aminotransferazami oraz często świądem skóry). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, oznaczeniu bilirubiny całkowitej i frakcji, próbach wątrobowych, badaniu moczu oraz obrazowaniu (USG, TK, MRCP, ERCP), a w wybranych przypadkach biopsji wątroby. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się przyczyny hemolityczne, choroby wątroby, zaburzenia odpływu żółci oraz choroby genetyczne i metaboliczne.
alkoholowe zapalenie wątroby, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bilirubina, bilirubina niesprzężona, bilirubina sprzężona, bilirubinometr przezskórny, biopsja wątroby, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cholangioskopia, cholestaza, cholestaza ciążowa, czerwona krwinka, encefalopatia wątrobowa, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemoglobina, hepatocyt, hiperbilirubinemia, hiperbilirubinemia niesprzężona, hiperbilirubinemia sprzężona, kamica dróg żółciowych, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, polekowe uszkodzenie wątroby, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, triada Charcota, twardówka oka, UDP-glukuronylotransferaza, ultrasonografia jamy brzusznej, wirusowe zapalenie wątroby, wstępujące zapalenie dróg żółciowych, zespół Criglera-Najjara, zespół Dubina-Johnsona, zespół Gilberta, żółtaczka, żółtaczka pozawątrobowa, żółtaczka przedwątrobowa, żółtaczka wątrobowa - Leksykon chorób i schorzeń
Gist (guz podścieliskowy przewodu pokarmowego) – Epidemiologia
Gastrointestinal stromal tumor (GIST) to najczęstszy nowotwór mezenchymalny przewodu pokarmowego, stanowiący 1-3% wszystkich nowotworów tego układu. Częstość występowania wynosi 10-15 przypadków na milion osób rocznie, z rocznym wzrostem zachorowalności do 1,02/100 000 osobolat w 2019 roku. GIST lokalizuje się najczęściej w żołądku (50-60%) i jelicie cienkim (20-35%), a lokalizacja ma znaczenie prognostyczne – guzy żołądka rokują lepiej niż jelita cienkiego. Czynniki prognostyczne obejmują wielkość guza (>5 cm), wskaźnik mitotyczny, lokalizację oraz obecność pęknięcia guza. Pięcioletnie przeżycie specyficzne dla choroby wynosi 82%, z najlepszym wynikiem u pacjentów poddanych leczeniu chirurgicznemu (86%). Wzrost wykrywalności w stadium miejscowym i przerzutowym obserwowany w ostatnich latach podkreśla znaczenie wczesnej diagnostyki i monitorowania.
choroba nawrotowa, choroba przerzutowa, endoskopowa ultrasonografia, guz podścieliskowy przewodu pokarmowego, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, klasyfikacja TNM, leczenie chirurgiczne, mutacja KIT, nowotwór mezenchymalny przewodu pokarmowego, potencjał złośliwy, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, przeżycie specyficzne dla choroby, regorafenib, ripretynib, stadium odległe, stadium regionalne, sunitynib, terapia celowana, tomografia komputerowa, wskaźnik mitotyczny, wskaźnik przeżycia całkowitego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Zapobieganie i profilaktyka
Rak trzustki, głównie w postaci gruczolakoraka przewodowego (PDAC), stanowi około 95% nowotworów trzustki i charakteryzuje się bardzo niskim 5-letnim wskaźnikiem przeżycia na poziomie około 11%. W Polsce jest piątą najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych. Kluczowe modyfikowalne czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (odpowiedzialne za około 25% przypadków, zwiększające ryzyko 2-3-krotnie), otyłość (BMI ≥30 zwiększa ryzyko o około 20-50%), dietę bogatą w tłuszcze nasycone i czerwone mięso, brak aktywności fizycznej, intensywne spożycie alkoholu oraz ekspozycję na kancerogeny w miejscu pracy. Zaprzestanie palenia, utrzymanie prawidłowej masy ciała, zdrowa dieta bogata w owoce, warzywa i pełne ziarna, ograniczenie alkoholu do 1 drinka dziennie u kobiet i 2 u mężczyzn oraz unikanie toksycznych substancji chemicznych stanowią podstawę profilaktyki. Ponadto, osoby z cukrzycą typu 2, przewlekłym zapaleniem trzustki oraz z dziedzicznymi mutacjami genetycznymi (np. BRCA, PALB2, ATM) są w grupie podwyższonego ryzyka i mogą kwalifikować się do badań przesiewowych za pomocą MRI/MRCP lub EUS, rozpoczynając je około 50. roku życia lub 10 lat wcześniej niż najwcześniejszy przypadek w rodzinie.
apoptoza, aspiryna, benzen, chemoprewencja, chlorek winylu, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cukrzyca typu 2, endoskopowa ultrasonografia, gruczolakorak przewodowy trzustki, gruczolakorak trzustki, inhibitor COX-2, insulinooporność, kancerogeny, karcinogeneza, kurkumina, kwas foliowy, marskość wątroby, melatonina, modyfikowalne czynniki ryzyka, mutacja KRAS, mutacje genetyczne, otyłość brzuszna, palenie tytoniu, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, rezonans magnetyczny, tlenek węgla, torbiel śluzowa, torbiel trzustki, wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy, wskaźnik masy ciała, wskaźnik przeżycia, zapalenie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak żołądka – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka żołądka opiera się na wieloetapowym procesie obejmującym szczegółowy wywiad lekarski, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań laboratoryjnych i obrazowych. Kluczową rolę odgrywa ezofagogastroduodenoskopia (EGD) z biopsją, umożliwiająca bezpośrednią ocenę błony śluzowej i pobranie materiału do badania histopatologicznego, co stanowi złoty standard w potwierdzeniu rozpoznania. Badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi (CBC) wykazująca często niedokrwistość, oraz markery nowotworowe (CEA, CA 19-9) wspomagają ocenę stanu ogólnego i monitorowanie terapii, choć nie są specyficzne diagnostycznie. Zaawansowane techniki obrazowe, w tym tomografia komputerowa (CT) z kontrastem, endoskopowa ultrasonografia (EUS) oraz w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny (MRI) i pozytonowa tomografia emisyjna (PET-CT), pozwalają na precyzyjne określenie stopnia zaawansowania choroby (staging TNM), oceniając głębokość naciekania guza, zajęcie węzłów chłonnych oraz obecność przerzutów odległych. Laparoskopia diagnostyczna jest stosowana w celu wykrycia drobnych przerzutów otrzewnowych i oceny resekcyjności guza.
anemia, antygen karcinoembrionalny, badania laboratoryjne, badania obrazowe, badania przesiewowe, badanie fizykalne, badanie kału na krew utajoną, biopsja endoskopowa, błona śluzowa żołądka, chłoniak żołądka, choroba wrzodowa żołądka, chromoendoskopia, dysfagia, dziedziczny rozlany rak żołądka, endomikroskopia konfokalna, endoskopowa ultrasonografia, ezofagogastroduodenoskopia, górna endoskopia, guz stromalny przewodu pokarmowego, Helicobacter pylori, laparoskopia diagnostyczna, markery nowotworowe, morfologia krwi, pozytonowa tomografia emisyjna, przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, rak gastyczny, rak żołądka, rezonans magnetyczny, rodzinna polipowatość gruczolakowata, system TNM, tomografia komputerowa, wywiad lekarski, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół Lyncha, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Leczenie
Leczenie torbieli trzustki wymaga precyzyjnej diagnostyki i indywidualizacji terapii w zależności od typu, wielkości, charakterystyki oraz obecności objawów. W przypadku torbieli bezobjawowych i o niskim ryzyku transformacji nowotworowej zaleca się nadzór obrazowy (CT lub MRI) co 6-12 miesięcy. Drenaż, głównie endoskopowy (EUS-guided cystogastrostomia), jest wskazany przy torbielach rzekomych objawowych lub powiększających się, a drenaż przezskórny stosuje się w zakażonych torbielach. Nowoczesne metody ablacyjne, takie jak ablacja etanolem, paklitakselem czy radiofrequency ablation (RFA), pozostają w fazie badań i stosowane są głównie w badaniach klinicznych. Leczenie chirurgiczne, obejmujące procedurę Whipple’a, dystalną pankreatektomię, całkowitą pankreatektomię lub enukleację, jest zarezerwowane dla torbieli o wysokim ryzyku złośliwienia, wielkości >3 cm, z komponentem litym lub poszerzonym przewodem trzustkowym, a także przy objawach ucisku lub bólu.
ablacja etanolem, ablacja falami radiowymi, ablacja torbieli, badanie obrazowe, całkowita pankreatektomia, chirurgia robotyczna, drenaż endoskopowy, drenaż przezskórny, dystalna pankreatektomia, endoskopowa ultrasonografia, enzymy trzustkowe, laparoskopia, leczenie chirurgiczne torbieli, martwica koagulacyjna, nadzór obrazowy, pankreatoduodenektomia, procedura Whipple’a, śluzowy nowotwór torbielowaty, śródprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy, torbiel rzekoma, torbiel trzustki, transformacja nowotworowa, zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki