test Widala
Test Widala (odczyn Widala) to serologiczna metoda diagnostyczna stosowana w celu wykrywania przeciwciał przeciwko antygenom bakterii z rodzaju Salmonella, szczególnie Salmonella typhi, która jest czynnikiem etiologicznym duru brzusznego. Test ten został opracowany pod koniec XIX wieku przez francuskiego lekarza Fernanda Widala.
W metodzie tej bada się surowicę pacjenta na obecność aglutynin skierowanych przeciwko antygenom somatycznym (O) i rzęskowym (H) bakterii Salmonella. Dodatni wynik testu świadczy o aktualnym lub przebytym zakażeniu. Test Widala charakteryzuje się dość niską specyficznością, co oznacza, że może dawać wyniki fałszywie dodatnie, zwłaszcza u osób szczepionych przeciwko durowi brzusznemu lub po przebytych zakażeniach innymi bakteriami Gram-ujemnymi.
Współcześnie test Widala został w dużej mierze zastąpiony przez bardziej dokładne metody diagnostyczne, takie jak posiewy mikrobiologiczne, PCR czy testy ELISA. Nadal jednak może być wykorzystywany w regionach o ograniczonym dostępie do nowoczesnych technik laboratoryjnych, szczególnie w krajach rozwijających się, gdzie dur brzuszny pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja salmonellowa – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka infekcji salmonellowej opiera się na połączeniu oceny klinicznej z badaniami laboratoryjnymi, gdzie złotym standardem pozostaje hodowla bakteryjna. Podstawowe metody to posiew kału (z czułością rosnącą w trakcie choroby), posiew krwi o czułości 80-100% w wykrywaniu bakteriemii oraz aspirat szpiku kostnego z czułością około 80%, szczególnie przydatny po wcześniejszym leczeniu antybiotykami. Materiał do badań powinien być odpowiednio pobrany i transportowany, np. 10-15 ml krwi u dorosłych i adolescentów oraz 2-4 ml u dzieci. Identyfikacja bakterii obejmuje posiew na podłoża wybiórcze i namnażające, identyfikację biochemiczną oraz potwierdzenie serologiczne antygenów O i H. Nowoczesne metody molekularne (PCR, panele multiplex), immunoenzymatyczne (ELISA) oraz szybkie testy immunochromatograficzne umożliwiają szybsze wykrycie Salmonella, jednak brak izolatu bakteryjnego w testach bezhodowlanych (CIDT) ogranicza ocenę lekowrażliwości i serotypowanie.
agar krwawy, agar MacConkeya, antybiotykooporność, aspirat szpiku kostnego, bakteriemia, Campylobacter, dur brzuszny, ELISA, Escherichia coli, HACCP, hodowla bakteryjna, lekowrażliwość, multiplex PCR, nieżyt żołądkowo-jelitowy, nosicielstwo przewlekłe, PCR, posiew kału, posiew krwi, posiew moczu, Salmonella, shigella, test immunochromatograficzny, test Widala, wielolekooporność, wirusowe zapalenie żołądka