choroba Boecka
Choroba Boecka, znana również jako sarkoidoza, to wielonarządowa choroba o nieznanej etiologii, charakteryzująca się tworzeniem nieserowaciejących ziarniniaków w zajętych tkankach. Najczęściej manifestuje się zmianami w płucach i węzłach chłonnych wnęk płucnych, ale może dotyczyć praktycznie każdego narządu, w tym skóry, oczu, serca, wątroby czy układu nerwowego.
Diagnostyka sarkoidozy opiera się na obrazie klinicznym, badaniach obrazowych (głównie HRCT klatki piersiowej), badaniach czynnościowych płuc oraz biopsji zajętych tkanek z histopatologicznym potwierdzeniem obecności ziarniniaków. Przydatne w monitorowaniu aktywności choroby jest oznaczanie stężenia enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) oraz stężenia wapnia w surowicy i moczu.
Przebieg kliniczny sarkoidozy jest zróżnicowany – od samoistnej remisji (obserwowanej u około 60% pacjentów) do postaci przewlekłej z progresją do włóknienia płuc. Leczenie obejmuje głównie glikokortykosteroidy, a w przypadkach opornych stosuje się leki immunosupresyjne, takie jak metotreksat, azatiopryna czy leki biologiczne. Wskazaniem do leczenia jest zajęcie narządów krytycznych (serce, OUN) lub szybko postępujące upośledzenie funkcji zajętych narządów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wapnia cukrzan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wapnia cukrzan, składnik preparatu Calsiosol, wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii ze względu na ryzyko toksyczności glinu, który może być uwalniany z ampułek szklanych. Zwiększone stężenie glinu może negatywnie wpływać na mineralizację kości oraz rozwój neurologiczny, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u dzieci poniżej 18. roku życia. Dawkowanie długoterminowe nie powinno przekraczać 92,5 ml tygodniowo u dorosłych oraz 1,8 ml/kg masy ciała tygodniowo u dzieci, a u pacjentów z niewydolnością nerek dawka dobowa powinna być ograniczona do 46 ml. W populacji pediatrycznej zaleca się nie przekraczać 0,9 ml/kg masy ciała na dobę, a podawanie domięśniowe jest przeciwwskazane u dzieci – preparat należy podawać powoli dożylnie. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie równowagi fosforanowo-wapniowej oraz stężenia wapnia w osoczu i moczu, zwłaszcza przy dużych dawkach.
ablacja skóry, arytmia, bradykardia, ceftriakson, choroba Boecka, depresja serca, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipowolemia, martwica tkanek, mineralizacja kości, nadczynność przytarczyc, nefrokalcynoza, podrażnienie, ropień, równowaga fosforanowo-wapniowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń obwodowych, rozwój neurologiczny, sarkoidoza, stężenie wapnia w osoczu, wapń cukrzan, wapń glukonian, witamina D, wytrącanie soli wapniowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe