depresja serca
Depresja serca, w terminologii medycznej, odnosi się do nieprawidłowego obniżenia siły skurczu mięśnia sercowego, skutkującego zmniejszoną frakcją wyrzutową i upośledzoną zdolnością serca do pompowania krwi. Jest to stan patofizjologiczny, a nie jednostka chorobowa, który może wystąpić w przebiegu różnych chorób układu sercowo-naczyniowego.
Najczęstszymi przyczynami depresji serca są: niewydolność serca, kardiomiopatia rozstrzeniowa, ostry zawał mięśnia sercowego, wstrząs kardiogenny oraz działanie niektórych leków o działaniu kardiotoksycznym. Zaburzenie to charakteryzuje się zmniejszeniem objętości wyrzutowej, spadkiem ciśnienia tętniczego oraz kompensacyjnym przyspieszeniem pracy serca.
Diagnostyka depresji serca opiera się głównie na badaniach obrazowych, takich jak echokardiografia, która pozwala ocenić frakcję wyrzutową lewej komory i inne parametry funkcji serca. W leczeniu stosuje się leki inotropowe dodatnie (np. dobutaminę, milrinon), które zwiększają kurczliwość mięśnia sercowego, oraz terapię przyczynową podstawowej choroby serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Calsiosol
Produkt leczniczy Calsiosol, zawierający 95,5 mg/ml glukonianu wapnia w roztworze do wstrzykiwań/infuzji, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko toksyczności glinu, który może być uwalniany ze szkła ampułkowego. Szczególnie narażone są dzieci poniżej 18. roku życia oraz pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. Długotrwałe stosowanie u dorosłych nie powinno przekraczać 92,5 ml tygodniowo, u dzieci 1,8 ml/kg masy ciała tygodniowo, a u pacjentów z niewydolnością nerek dawka dobowa nie powinna przekraczać 46 ml. U dzieci dawka dobowa nie powinna przekraczać 0,9 ml/kg masy ciała, a podanie domięśniowe jest przeciwwskazane – dopuszczalna jest wyłącznie powolna infuzja dożylna. Konieczne jest monitorowanie stężenia wapnia w osoczu, wydalania z moczem oraz równowagi fosforanowo-wapniowej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami nerek i przy długotrwałym leczeniu.
ablacja skóry, bradykardia, ceftriakson, depresja serca, glikozyd nasercowy, glukonian wapnia, hiperkalcemia, hipowolemia, martwica tkanek, mineralizacja kości, nadczynność przytarczyc, nefrokalcynoza, równowaga fosforanowo-wapniowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, sarkoidoza, sól wapniowa ceftriaksonu, toksyczność glinu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Wapnia cukrzan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wapnia cukrzan, składnik preparatu Calsiosol, wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii ze względu na ryzyko toksyczności glinu, który może być uwalniany z ampułek szklanych. Zwiększone stężenie glinu może negatywnie wpływać na mineralizację kości oraz rozwój neurologiczny, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u dzieci poniżej 18. roku życia. Dawkowanie długoterminowe nie powinno przekraczać 92,5 ml tygodniowo u dorosłych oraz 1,8 ml/kg masy ciała tygodniowo u dzieci, a u pacjentów z niewydolnością nerek dawka dobowa powinna być ograniczona do 46 ml. W populacji pediatrycznej zaleca się nie przekraczać 0,9 ml/kg masy ciała na dobę, a podawanie domięśniowe jest przeciwwskazane u dzieci – preparat należy podawać powoli dożylnie. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie równowagi fosforanowo-wapniowej oraz stężenia wapnia w osoczu i moczu, zwłaszcza przy dużych dawkach.
ablacja skóry, arytmia, bradykardia, ceftriakson, choroba Boecka, depresja serca, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipowolemia, martwica tkanek, mineralizacja kości, nadczynność przytarczyc, nefrokalcynoza, podrażnienie, ropień, równowaga fosforanowo-wapniowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń obwodowych, rozwój neurologiczny, sarkoidoza, stężenie wapnia w osoczu, wapń cukrzan, wapń glukonian, witamina D, wytrącanie soli wapniowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe