działanie α-adrenolityczne

Działanie α-adrenolityczne (inaczej zwane antagonizmem α-adrenergicznym) polega na blokowaniu receptorów α-adrenergicznych, co prowadzi do zahamowania odpowiedzi fizjologicznej na katecholaminy (adrenalinę, noradrenalinę) w zakresie funkcji układu współczulnego.

Substancje o działaniu α-adrenolitycznym dzielą się na selektywne względem receptorów α1 (np. doksazosyna, prazosyna, tamsulosyna) oraz α2 (np. johimbina), a także nieselektywne (np. fentolamina, fenoksybenzamina). Antagoniści receptorów α1 powodują m.in. rozszerzenie naczyń krwionośnych (efekt hipotensyjny), rozkurcz mięśni gładkich cewki moczowej, natomiast leki blokujące receptory α2 mogą nasilać uwalnianie noradrenaliny w zakończeniach nerwowych.

W praktyce klinicznej leki α-adrenolityczne są stosowane w terapii nadciśnienia tętniczego, łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), zaburzeń mikcji, a także w leczeniu guzów chromochłonnych (phaeochromocytoma). W przypadku α-adrenolityków selektywnych względem receptorów α1 występuje mniejsze ryzyko tachykardii odruchowej oraz hipotensji ortostatycznej w porównaniu do nieselektywnych antagonistów.

Najczęstsze działania niepożądane leków α-adrenolitycznych obejmują hipotensję ortostatyczną (szczególnie po pierwszej dawce – zjawisko „first-dose effect”), zawroty głowy, zmęczenie oraz przekrwienie błon śluzowych. Klinicznie istotne są również interakcje z innymi lekami hipotensyjnymi, inhibitorami PDE-5 (np. sildenafil) oraz substancjami wpływającymi na aktywność enzymu CYP3A4.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl