ketokonazol

Ketokonazol to syntetyczny lek przeciwgrzybiczy z grupy azoli, który hamuje enzym 14-α-demetylazę, kluczowy dla syntezy ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. Jego mechanizm działania polega na zaburzeniu integralności błony komórkowej patogenów grzybiczych, co prowadzi do ich śmierci.

W praktyce klinicznej ketokonazol stosowany jest w leczeniu grzybic skóry, błon śluzowych i narządów wewnętrznych wywołanych przez dermatofity, drożdżaki i inne grzyby. Dostępny jest w postaci tabletek doustnych, kremów, szamponów i innych preparatów miejscowych. Ze względu na potencjalną hepatotoksyczność, doustne stosowanie ketokonazolu zostało znacznie ograniczone i wymaga monitorowania funkcji wątroby.

Ketokonazol wykazuje również działanie hamujące na syntezę hormonów steroidowych (kortyzolu i testosteronu), co wykorzystuje się w niektórych przypadkach zespołu Cushinga oraz raka prostaty. Istotne są liczne interakcje lekowe ketokonazolu związane z jego wpływem na układ enzymatyczny cytochromu P450, co może prowadzić do zwiększenia stężenia wielu leków we krwi.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dalfaz SR 5 5 mg

Alfuzosyna, substancja czynna leku Dalfaz SR 5 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się średnią biodostępnością 64% po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po około 1,5 godziny (zakres 0,5-6 h). Farmakokinetyka alfuzosyny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na jej wchłanianie. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~90%), co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych i dystrybucji. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP3A4, a eliminacja odbywa się w 11% z moczem w formie niezmienionej oraz w 75-90% z kałem jako metabolity. Okres półtrwania wynosi około 4,8 godziny u zdrowych ochotników.
alfuzosyna chlorowodorek, AUC, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka alfuzosyny, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakologiczna, interakcja z pokarmem, ketokonazol, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie, metabolit leku, metabolizm alfuzosyny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne leku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Interakcje leku – Neuair Airmaster (50 mcg + 100 mcg)/dawkę

Neuair Airmaster, zawierający salmeterol (β2-agonista) oraz flutykazon propionian (kortykosteroid), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. β-adrenolityki (np. propranolol, metoprolol) antagonizują działanie salmeterolu, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności i ryzyka skurczu oskrzeli, dlatego są przeciwwskazane u pacjentów z astmą. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (ketokonazol 400 mg/d, rytonawir 100 mg 2x/d, itrakonazol, kobicystat) znacząco zwiększa stężenia salmeterolu i flutykazonu, co może skutkować wydłużeniem QTc, kołataniami serca, zespołem Cushinga oraz zahamowaniem czynności kory nadnerczy. W badaniu ketokonazol zwiększył Cmax salmeterolu 1,4-krotnie i AUC 15-krotnie, a flutykazonu o 150%, co wymaga unikania takich połączeń, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna 500 mg 3x/d) powodują niewielkie zwiększenie ekspozycji na oba leki i wymagają ostrożności oraz monitorowania działań niepożądanych.
aminofilina, dysfagia, erytromycyna, flutykazon, flutykazon propionat, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, kobicystat, kortykosteroid, lek moczopędny, metabolizm pierwszego przejścia, metoprolol, pochodna ksantyny, POChP, propranolol, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor β2-adrenergiczny, rytonawir, salmeterol, skurcz oskrzeli, telitromycyna, teofilina, wydłużenie QTc, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga, β-adrenolityk, β2-agonista
Leksykon substancji czynnych
Węglan wapnia – Interakcje

Węglan wapnia wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co ma istotne znaczenie kliniczne. Preparat ten zmniejsza wchłanianie tetracyklin, fluorochinolonów (zalecany odstęp 2-3 godziny) oraz niektórych cefalosporyn, co może obniżać skuteczność antybiotykoterapii. W kardiologii węglan wapnia nasila działanie glikozydów nasercowych (np. digoksyny), zwiększając ryzyko toksyczności i niemiarowości serca, dlatego wskazane jest monitorowanie EKG i stężenia wapnia w surowicy. Ponadto, w dawkach powyżej 1000 mg może osłabiać działanie antagonistów kanałów wapniowych (np. werapamilu) oraz wpływać na skuteczność beta-adrenolityków, co wymaga dostosowania dawkowania i zachowania odstępów czasowych. W terapii osteoporozy jednoczesne stosowanie węglanu wapnia z bisfosfonianami lub fluorkiem sodu wymaga zachowania odstępów 2-3 godzin, a suplementacja witaminą D powyżej 400 j.m./dobę zwiększa ryzyko hiperkalcemii, co wymaga monitorowania stężenia wapnia.
beta-adrenolityk, bisfosfonian, bloker kanału wapniowego, cefalosporyna, chlorochina, digoksyna, diuretyk tiazydowy, estramustyna, fluorek sodu, fluorochinolon, fosforan, furosemid, gęstość mineralna kości, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokalcemia, hormon tarczycy, ketokonazol, kortykosteroid, kwas etakrynowy, kwas fitynowy, kwas szczawiowy, lek moczopędny, metabolizm kostny, nadczynność przytarczyc, neuroleptyk, osteoporoza, parathormon, penicylamina, preparat żelaza, tetracyklina, tyroksyna, węglan wapnia, werapamil, witamina D
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin TZF 25 mg

Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin TZF, charakteryzuje się ograniczonym potencjałem interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez enzym CYP3A4 z udziałem CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wpływ metabolizmu wątrobowego na klirens leku jest minimalny. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) metabolizm może mieć większe znaczenie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie wykazuje istotnego znaczenia klinicznego. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg x2/dobę) z sytagliptyną (50 mg) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku, podobnie jak podanie cyklosporyny (600 mg) zwiększa AUC sytagliptyny o 29% i Cmax o 68%, co nie jest klinicznie istotne.
antykoagulant, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Relumo 20 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Zmniejszenie kwaśności żołądka podczas terapii omeprazolem wpływa na wchłanianie leków zależnych od pH, co może prowadzić do zmniejszenia biodostępności m.in. nelfinawiru (spadek stężenia o 40%) i jego metabolitu M8 (o 75-90%), atazanawiru (redukcja ekspozycji o 30-75%), pozakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu. Omeprazol jest także umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, co skutkuje zwiększeniem ekspozycji leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak fenytoina (wymaga monitorowania stężenia), cylostazol (wzrost Cmax o 18% i AUC o 26%), R-warfaryna i antagoniści witaminy K (konieczne monitorowanie INR). Ponadto, omeprazol zmniejsza aktywność klopidogrelu, redukując stężenie jego aktywnego metabolitu o 46% i osłabiając efekt przeciwpłytkowy, co czyni jednoczesne stosowanie niezalecanym.
antagonista witaminy K, atazanawir, choroba wrzodowa, digoksyna, dziurawiec, hamowanie agregacji płytek krwi, hamowanie metabolizmu, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, interakcja leku z alkoholem, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klirens kreatyniny, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwwirusowy HIV, metabolizm przez CYP2C19, metotreksat, monitorowanie stężenia leku, nelfinawir, pH żołądkowe, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, worykonazol, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Gerdin 20 mg 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na pH soku żołądkowego, co prowadzi do klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami o wchłanianiu zależnym od środowiska żołądkowego. Znaczące zmniejszenie biodostępności obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu pantoprazolu z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynibem oraz lekami przeciwretrowirusowymi, w tym atazanawirem, co może skutkować obniżeniem skuteczności terapii. W przypadku erlotynibu zaleca się podawanie go co najmniej 2 godziny przed lub 10 godzin po pantoprazolu. Ponadto, u pacjentów przyjmujących duże dawki metotreksatu (np. 300 mg) istnieje ryzyko zwiększenia stężenia leku i toksyczności, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu lub ścisłego monitorowania poziomów metotreksatu. W terapii przeciwzakrzepowej z użyciem warfaryny lub fenprokumonu obserwowano zmiany wartości INR, dlatego wskazane jest monitorowanie czasu protrombinowego przy rozpoczynaniu, kończeniu lub nieregularnym stosowaniu pantoprazolu.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność, błona śluzowa żołądka, choroba refluksowa, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, digoksyna, erlotynib, fenprokumon, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwretrowirusowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, P-glikoproteina, pantoprazol, pH soku żołądkowego, pozakonazol, środek zobojętniający kwas solny, terapia antyretrowirusowa, terapia eradykacyjna Helicobacter pylori, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Razarxo 10 mg

Rywaroksaban, aktywny składnik leku Razarxo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez CYP3A4 oraz transportem przez glikoproteinę P (P-gp). Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol oraz inhibitory HIV-proteazy, powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC i 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/d), erytromycyna (500 mg 3x/d) i flukonazol (400 mg 1x/d), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cmax o 1,3-1,4 razy, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. erytromycyna zwiększa AUC do 2-krotnie). Dronedaron ze względu na ograniczone dane kliniczne powinien być stosowany ostrożnie lub unikać jego łącznego podawania z rywaroksabanem. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną) oraz NLPZ (np. naproksen 500 mg, ASA 500 mg) i inhibitorami agregacji płytek (klopidogrel) zwiększa ryzyko krwawienia, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjentów.
atorwastatyna, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm działania, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, płytka krwi, pochodna azolowa, potencjał trombiny, powikłanie krwotoczne, pozakonazol, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, SNRI, SSRI, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 40 mg tabletki dojelitowe 40 mg

Pantoprazol, substancja czynna Nolpazy 40 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz metabolizm przez izoenzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19 i CYP3A4. Znaczące zmniejszenie biodostępności obserwuje się w przypadku azoli przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitorów proteazy HIV (szczególnie atazanawiru) oraz erlotynibu, co wymaga odpowiedniego dostosowania terapii lub monitorowania skuteczności. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę i ścisłe monitorowanie pacjenta. Ponadto, u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon) obserwuje się wzrost wartości INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu dużych dawek metotreksatu (np. 300 mg), gdyż pantoprazol może zwiększać jego stężenie i nasilać działania niepożądane, co może wymagać czasowego odstawienia leku.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, doustny lek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, kwas solny, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, Nolpaza, P-glikoproteina, pantoprazol, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, środek zobojętniający, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ticagrelor Reddy 90 mg

Tikagrelor (Ticagrelor Reddy, 90 mg, tabletki powlekane) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywnym krwawieniem patologicznym, przebytym krwotokiem śródczaszkowym oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Ze względu na metabolizm wątrobowy i ryzyko kumulacji leku, stosowanie tikagreloru jest również przeciwwskazane w przypadku jednoczesnego podawania silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir i atazanawir, co może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia tikagreloru i zwiększenia ryzyka krwawień.
agregacja płytek krwi, antybiotyk makrolidowy, astma oskrzelowa, atazanawir, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hemostaza, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, nefazodon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rytonawir, tabletka powlekana, tikagrelor, zaburzenie krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Finasteridum Bluefish 5 mg

Finasteryd wykazuje ograniczone interakcje farmakologiczne, jednak istotne jest uwzględnienie jego wpływu na stężenie swoistego antygenu sterczowego (PSA) w surowicy, które ulega obniżeniu o około 50% po co najmniej 6 miesiącach terapii. W praktyce klinicznej oznacza to konieczność podwojenia wartości PSA u pacjentów leczonych finasterydem, aby prawidłowo interpretować wyniki i ocenić ryzyko raka gruczołu krokowego. Finasteryd jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, ale nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami czy induktorami tego enzymu, ani z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwnadciśnieniowymi czy inhibitorami fosfodiesterazy-5.
cytochrom P450 3A4, digoksyna, fenytoina, finasteryd, gruczoł krokowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy 5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, ryfampicyna, rytonawir, sildenafil, swoisty antygen sterczowy, tadalafil, teofilina, warfaryna, zawroty głowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Quetiapin NeuroPharma 25 mg

Przy stosowaniu kwetiapiny (Quetiapin NeuroPharma) należy bezwzględnie uwzględnić przeciwwskazania, w tym nadwrażliwość na substancję czynną (fumaranu kwetiapiny) lub składniki pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (w dawkach od 7,00 mg w tabletkach 25 mg do 84,00 mg w tabletkach 300 mg) oraz żółcień pomarańczowa (E110) obecna w tabletkach 25 mg. Lek dostępny jest w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg i 300 mg, z różnym wyglądem i możliwością dzielenia tabletek 50 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg dzięki linii podziału. Należy odradzać stosowanie kwetiapiny u pacjentów z potwierdzoną lub podejrzaną nadwrażliwością na którykolwiek składnik preparatu oraz rozważyć alternatywne terapie.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, darunawir, erytromycyna, flukonazol, fumaran kwetiapiny, indynawir, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, nadmierna sedacja, nadwrażliwość na substancję czynną, nefazodon, ritonavir, worykonazol, zaburzenie kardiologiczne, żółcień pomarańczowa
Leksykon substancji czynnych
Nintedanib – Interakcje

Nintedanib jest substratem glikoproteiny P (P-gp), co stanowi kluczowy mechanizm interakcji lekowych. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, erytromycyna czy cyklosporyna, zwiększają ekspozycję na nintedanib, co w badaniu klinicznym wykazano jako wzrost AUC o 1,61 raza oraz Cmaks o 1,83 raza (ketokonazol). Z kolei silne induktory P-gp, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina i ziele dziurawca, obniżają ekspozycję na nintedanib do 50,3% (AUC) i 60,3% (Cmaks) (ryfampicyna), co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej. Nintedanib jest metabolizowany w niewielkim stopniu przez enzymy CYP i nie wykazuje istotnego wpływu na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez układ cytochromu P450. Jednoczesne stosowanie nintedanibu z doustnymi hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi oraz bozentanem nie wpływa znacząco na farmakokinetykę tych leków.
AUC, bozentan, Cmaks, cyklosporyna, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja na lek, enzymy CYP, erytromycyna, farmakokinetyka, fenytoina, glikoproteina p, induktor P-gp, inhibitor P-gp, interakcja lekowa, karbamazepina, ketokonazol, metabolit, metabolizm wątrobowy, monoterapia, nintedanib, ryfampicyna
Leksykon leków
Interakcje leku – ALLERTEC Fexo 120 mg

Feksofenadyna (120 mg), substancja czynna preparatu ALLERTEC FEXO, charakteryzuje się brakiem metabolizmu wątrobowego, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z enzymami wątrobowymi. Kluczowe interakcje dotyczą transporterów błonowych, zwłaszcza glikoproteiny P (P-gp) oraz polipeptydu transportującego aniony organiczne (OATP). Inhibitory P-gp, takie jak erytromycyna i ketokonazol, powodują 2-3-krotne zwiększenie stężenia feksofenadyny w osoczu, jednak bez wpływu na odstęp QT i częstość działań niepożądanych. Z kolei induktor P-gp apalutamid zmniejsza całkowitą ekspozycję (AUC) feksofenadyny o około 30%. Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają biodostępność feksofenadyny, dlatego zaleca się zachowanie 2-godzinnego odstępu między ich podaniem. Omeprazol nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z feksofenadyną.
apalutamid, bariera krew-mózg, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, cyklosporyna, działanie sedatywne, dziurawiec, erytromycyna, feksofenadyna chlorowodorek, glikoproteina p, induktor P-gp, inhibitor P-gp, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, metabolizm wątrobowy, odstęp QT, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, polipeptyd transportujący aniony organiczne, ryfampicyna, sok żołądkowy, werapamil, wodorotlenek glinu i magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Aurovitas 5 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i ritonawir (200 mg 2x/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, a azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną, może prowadzić do istotnego nasilenia hipotensji i ryzyka omdleń, co wymaga ostrożności i ewentualnego unikania takiego połączenia.
alfa-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny, azotany organiczne, beta-blokery, blokery kanałów wapniowych, CYP3A4, czas krwawienia, czas protrombinowy, diuretyki tiazydowe, etynyloestradiol, finasteryd, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, induktory enzymatyczne, inhibitory 5-alfa-reduktazy, inhibitory ACE, ketokonazol, łagodny rozrost prostaty, leki przeciwcukrzycowe, metabolizm tadalafilu, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, teofilina
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Igzelym 60 mg

Lek Igzelym (tikagrelor) w dawce 60 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tikagrelor lub substancje pomocnicze, a także u osób z aktywnym krwawieniem patologicznym, w tym z krwawieniami z przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego oraz innych lokalizacji. Przeciwwskazaniem jest również przebyty krwotok śródczaszkowy ze względu na wysokie ryzyko ponownego krwawienia. Tikagrelor nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, gdyż metabolizm leku odbywa się głównie w tym narządzie, a niewydolność wątroby może prowadzić do zwiększonej ekspozycji na lek i ryzyka działań niepożądanych, zwłaszcza krwawień. Ponadto, jednoczesne stosowanie tikagreloru z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir, atazanawir) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko istotnego zwiększenia stężenia tikagreloru i nasilonego działania przeciwpłytkowego.
antybiotyk makrolidowy, bradykardia, choroba wrzodowa żołądka, doustny antykoagulant, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka leku, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, krwawienie okołooperacyjne, krwawienie patologiczne, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, metabolizm leku, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja anafilaktyczna, terapia HIV, tikagrelor, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemostazy, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego
Leksykon substancji czynnych
Zonisamid – Interakcje

Zonisamid wykazuje minimalny wpływ na enzymy układu cytochromu P450, co potwierdzają badania in vitro i in vivo, wskazując na brak konieczności modyfikacji dawek leków metabolizowanych przez ten układ, takich jak karbamazepina, fenytoina, lamotrygina czy walproinian sodu. Zonisamid jest metabolizowany częściowo przez CYP3A4, N-acetylotransferazy oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, co oznacza, że induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) mogą obniżać jego stężenie w osoczu, potencjalnie wymagając dostosowania dawki. Ryfampicyna, jako silny induktor CYP3A4, wymaga szczególnej uwagi i ścisłego monitorowania. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i cymetydyna (1200 mg/dobę), nie wykazują istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę zonisamidu. W badaniach klinicznych wykazano również brak wpływu zonisamidu na stężenia etynyloestradiolu i noretysteronu, co potwierdza, że nie zmniejsza on skuteczności doustnej antykoncepcji hormonalnej.
acetazolamid, chinidyna, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, działanie depresyjne, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, induktor izoenzymu CYP3A4, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor izoenzymu CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, kamica moczowa, kamica nerkowa, karbamazepina, ketokonazol, kwas glukuronowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, mikrosomy wątroby, N-acetylotransferaza, noretysteron, oddziaływanie farmakokinetyczne, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, substrat P-gp, topiramat, walproinian sodu
Leksykon leków
Interakcje leku – Roxan 10 mg

Rywaroksaban, będący substratem CYP3A4 i glikoproteiny P (P-gp), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami tych szlaków, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol) oraz inhibitory HIV-proteazy (np. rytonawir), które zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie i Cmax o 1,6-1,7 raza, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, takie jak klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg 1x/dobę), powodują wzrost AUC rywaroksabanu o 1,3-1,5 raza i Cmax o 1,3-1,4 raza, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie erytromycyna może zwiększyć AUC nawet do 2-krotności. Dronedaron, potencjalny inhibitor CYP3A4 i P-gp, powinien być unikany ze względu na brak wystarczających danych klinicznych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie farmakodynamiczne z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, np. enoksaparyną (40 mg) i lekami przeciwpłytkowymi (klopidogrel, NLPZ, SSRI/SNRI), co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga zachowania szczególnej ostrożności.
agregacja płytek, atorwastatyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hemostaza, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebbud 0,25 mg/ml

Budezonid, substancja czynna leku Nebbud (0,25 mg/ml, zawiesina do nebulizacji), charakteryzuje się intensywnym metabolizmem wątrobowym, głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co prowadzi do powstania metabolitów o aktywności glikokortykosteroidowej poniżej 1% w stosunku do związku macierzystego (6β-hydroksybudezonid i 16α-hydroksyprednizolon). Efekt pierwszego przejścia wątrobowego powoduje dezaktywację około 90% dawki doustnej, co ogranicza biodostępność i uzasadnia stosowanie drogi wziewnej, pozwalającej na osiągnięcie działania miejscowego przy minimalizacji działań ogólnoustrojowych. Po inhalacji dawką 1 mg budezonidu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 3,5 nmol/l, osiągane po około 20 minutach (Tmax). Nebbud dostarczany jest w postaci zawiesiny do nebulizacji, każda ampułka 2 ml zawiera 0,5 mg substancji czynnej.
16α-hydroksyprednizolon, 6β-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność leku, biotransformacja budezonidu, cytochrom P450, działanie miejscowe, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, działanie ogólnoustrojowe, efekt pierwszego przejścia, inhalacja budezonidu, inhalator proszkowy, inhibitor enzymu, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, maksymalne stężenie w osoczu, Nebbud, parametr farmakokinetyczny, zawiesina do nebulizacji
Leksykon substancji czynnych
Zopiklon – Interakcje

Zopiklon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie zopiklonu z alkoholem, co prowadzi do nasilonej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu, dlatego jest to absolutne przeciwwskazanie. Interakcje z lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (neuroleptyki, inne leki nasenne, anksjolityki, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, leki znieczulenia ogólnego, przeciwhistaminowe) mogą nasilać depresję OUN, co wymaga często zmniejszenia dawki zopiklonu i monitorowania pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu opioidów, ze względu na ryzyko ciężkiej sedacji, depresji oddechowej i uzależnienia, zalecając minimalizację dawki i czasu terapii oraz ścisłą kontrolę kliniczną.
anksjolityk, antybiotyk makrolidowy, AUC, azolowy lek przeciwgrzybiczy, biodostępność, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie nasenne, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przyspieszający opróżnianie żołądka, lek znieczulenia ogólnego, lek zwiotczający mięśnie, nefazodon, opioid, ryfampicyna, rytonawir, zopiklon
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ecugra 60 mg

Lek Ecugra zawierający tikagrelor w dawkach 60 mg lub 90 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, czynnym krwawieniem patologicznym, przebytym krwotokiem śródczaszkowym oraz ciężkim zaburzeniem czynności wątroby. W tych sytuacjach istnieje wysokie ryzyko poważnych powikłań, takich jak nasilenie krwawienia, reakcje alergiczne czy nieprzewidywalne stężenia leku w osoczu, co może prowadzić do zagrożenia życia. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu medycznego, w tym ocena funkcji wątroby oraz historii krwawień i reakcji alergicznych.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, Ecugra, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwawienie zagrażające życiu, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, nadwrażliwość na tikagrelor, nefazodon, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rytonawir, substancja czynna, substancja pomocnicza, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Ridlip 5 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna produktu Ridlip, jest substratem dla wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Szczególnie istotne jest około 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną, co stanowi przeciwwskazanie do koadministracji. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) powodują 3,1-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne zwiększenie Cmax, co wymaga redukcji dawki Ridlip do 5–10 mg. Gemfibrozyl podwaja AUC i Cmax rozuwastatyny, a dawka 40 mg Ridlip jest przeciwwskazana; leczenie należy rozpoczynać od 5 mg. Inne leki, takie jak darolutamid, regorafenib, welpataswir czy ombitaswir/parytaprewir/rytonawir z dazabuwirem, również znacząco zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę (2,2–5,2-krotnie), co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania. Interakcje z inhibitorami CYP450 są minimalne, a klinicznie istotne interakcje z flukonazolem i ketokonazolem nie zostały potwierdzone.
antagonista witaminy K, atazanawir z rytonawirem, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir z rytonawirem, digoksyna, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol i norgestrel, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas fusydowy, lopinawir z rytonawirem, międzynarodowy wskaźnik normalizowany, miopatia, ombitaswir z parytaprewirem i rytonawirem, pole pod krzywą AUC, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, statyna, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek glinu i magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Zenaro 5 mg

Lewocetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna preparatu Zenaro, wykazuje ograniczone interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, jednak istotne są interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z substancjami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Badania z racematem cetyryzyny wskazują na brak klinicznie istotnych interakcji z lekami takimi jak antypiryna, azytromycyna, cymetydyna, diazepam, erytromycyna, glipizyd, ketokonazol czy pseudoefedryna. Jednoczesne podawanie teofiliny w dawce 400 mg/dobę powoduje niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o 16%, bez wpływu na farmakokinetykę teofiliny. Natomiast rytonawir (600 mg dwa razy na dobę) zwiększa ekspozycję na cetyryzynę o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki lewocetyryzyny. Spożycie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania leku, choć może opóźniać jego początek działania.
alprazolam, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, antypiryna, azytromycyna, barbiturat, benzodiazepina, błona śluzowa nosa, cetyryzyna, cymetydyna, diazepam, działanie sedatywne, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, gabapentyna, glipizyd, induktor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens cetyryzyny, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, lorazepam, morfina, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, pregabalina, pseudoefedryna, racemat cetyryzyny, rytonawir, sympatykomimetyk, teofilina, zaleplon, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Xerdoxo 20 mg

Rywaroksaban, substancja czynna produktu Xerdoxo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane zwiększenie stężenia rywaroksabanu (AUC 1,3-1,8x, Cmax 1,3-1,6x) obserwuje się przy stosowaniu klarytromycyny, erytromycyny i flukonazolu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności. Dronedaron należy unikać ze względu na potencjalne zwiększenie stężenia rywaroksabanu. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną) oraz NLPZ i inhibitorami agregacji płytek (np. klopidogrelem) zwiększa ryzyko krwawienia, mimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych. SSRI i SNRI również podnoszą ryzyko krwawień poprzez wpływ na funkcję płytek krwi.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – HELICID 40 mg

Omeprazol, składnik leku HELICID, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz umiarkowaną inhibicję enzymu CYP2C19. Znaczące klinicznie interakcje obejmują przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z nelfinawirem (zmniejszenie ekspozycji o 40% na lek i 75-90% na metabolit M8) oraz niezalecane stosowanie z atazanawirem (obniżenie ekspozycji o 30-75%). Omeprazol istotnie zmniejsza wchłanianie leków przeciwgrzybiczych (pozakonazol, ketokonazol, itrakonazol) i erlotynibu, co może prowadzić do obniżenia ich skuteczności klinicznej. Ponadto, omeprazol zmniejsza aktywację klopidogrelu, redukując ekspozycję na jego aktywny metabolit o 46% i hamowanie agregacji płytek o 16%, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Wzrost biodostępności digoksyny o około 10% oraz zwiększenie stężenia takrolimusu i fenytoiny wskazują na konieczność monitorowania ich poziomów, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z ryzykiem toksyczności.
agregacja płytek, antagonista witaminy K, atazanawir, choroba wrzodowa, cylostazol, diazepam, digoksyna, erlotynib, fenytoina, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas solny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, stężenie w osoczu, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zapalenie błony śluzowej żołądka, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Fulwestrant – Interakcje

Fulwestrant charakteryzuje się niskim potencjałem do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza w kontekście metabolizmu przez układ enzymatyczny cytochromu P450, w tym CYP 3A4. Badania kliniczne wykazały brak hamującego wpływu fulwestrantu na aktywność CYP 3A4, co potwierdzono na przykładzie midazolamu. Ponadto, jednoczesne stosowanie silnych induktorów (np. ryfampicyny) oraz inhibitorów (np. ketokonazolu) CYP 3A4 nie powoduje istotnych zmian klirensu fulwestrantu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania. Również inne leki modyfikujące aktywność CYP 3A4, takie jak itrakonazol, erytromycyna, karbamazepina czy fenytoina, nie wpływają znacząco na farmakokinetykę fulwestrantu.
choroba wątroby, CYP 3A4, cytochrom P450, dziurawiec, erytromycyna, estradiol, fałszywie dodatni wynik, fenytoina, fulwestrant, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens fulwestrantu, leczenie onkologiczne, midazolam, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, substancja czynna, test laboratoryjny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nizoral 20 mg/g

Przedkliniczne badania dotyczące kremu z ketokonazolem w stężeniu 20 mg/g wykazały brak istotnego potencjału drażniącego dla tkanek oka oraz skóry przy miejscowym zastosowaniu. Testy oceniające pierwotne podrażnienie oraz nadwrażliwość skóry nie potwierdziły właściwości alergizujących ani toksycznych, co wskazuje na dobrą tolerancję preparatu. Długotrwałe stosowanie kremu w warunkach eksperymentalnych nie wywołało istotnych efektów toksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo wielokrotnej aplikacji.
badanie konwencjonalne, efekt toksyczny, ketokonazol, nadwrażliwość skóry, ocena przedkliniczna, podrażnienie oczu, podrażnienie skóry, potencjał alergizujący, potencjał drażniący, potencjał uczulający, preparat dermatologiczny, profil bezpieczeństwa, stosowanie miejscowe, toksyczność skórna, toksyczność wielokrotnego podania
Leksykon leków
Interakcje leku – Tuxanuva 110 mg

Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku Tuxanuva, jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność P-gp. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na dabigatran (AUC wzrasta 2,38-2,53-krotnie, Cmax 2,35-2,49-krotnie), co wiąże się z wysokim ryzykiem krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym działaniu, np. amiodaron (AUC 1,6-krotnie, Cmax 1,5-krotnie) czy tikagrelor (AUC 1,46-1,73-krotnie, Cmax 1,56-1,95-krotnie), wymagają ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, zmniejszają stężenie dabigatranu nawet o 65-67%, co może obniżać skuteczność terapii i jest wskazaniem do unikania ich łącznego stosowania. Ponadto, leki przeciwpłytkowe (ASA, klopidogrel) i inne przeciwzakrzepowe zwiększają ryzyko krwawień, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, co potwierdzają dane z badania RE-LY, gdzie ryzyko poważnych krwawień wzrastało średnio 2,5-krotnie przy łącznym stosowaniu z innymi antykoagulantami.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, digoksyna, dronedaron, działanie antyagregacyjne, fenytoina, glekaprewir i pibrentaswir, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor P-glikoproteiny, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pozakonazol, ranitydyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, tikagrelor, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Axia Plus 3 mg + 0,02 mg

Axia Plus, zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z indukcją lub inhibicją enzymów mikrosomalnych wątrobowych. Indukcja enzymatyczna przez leki takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy ziele dziurawca może prowadzić do zwiększonego klirensu hormonów płciowych, skutkując krwawieniami śródcyklicznymi i obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Efekt indukcji pojawia się już po kilku dniach terapii i może utrzymywać się do 4 tygodni po odstawieniu induktora, co wymaga stosowania dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji podczas leczenia i przez 28 dni po jego zakończeniu. W przypadku długotrwałego stosowania induktorów enzymów wątrobowych zaleca się wybór niehormonalnej metody antykoncepcji. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać stężenia drospirenonu (2,7-krotnie) i etynyloestradiolu (1,4-krotnie), co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV i HCV, które mogą zarówno zwiększać, jak i zmniejszać stężenia hormonów, a także prowadzić do istotnego wzrostu aktywności AlAT (>5-krotnie), co wymusza zaprzestanie stosowania Axia Plus przed terapią i ponowne włączenie dopiero po 2 tygodniach od jej zakończenia.
aktywność AlAT, antagonista aldosteronu, barbituran, bosentan, cyklosporyna, dazabuwir, drospirenon, działanie przeciwmineralokortykosteroidowe, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, glekaprewir/pibrentaswir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, mechaniczna metoda antykoncepcji, newirapina, niehormonalna metoda antykoncepcji, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oksykarbazepina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, skuteczność antykoncepcyjna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, steroidowy środek antykoncepcyjny, teofilina, topiramat, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Zopitin 7,5 mg tabletki powlekane 7,5 mg

Zopiklon, substancja czynna preparatu Zopitin 7,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, głównie poprzez działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz metabolizm z udziałem cytochromu P450 (głównie CYP3A4 i CYP2C8). Szczególnie istotne jest bezwzględne unikanie jednoczesnego stosowania alkoholu z zopiklonem ze względu na ryzyko nasilonej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych i depresji oddechowej. Interakcje z lekami o działaniu hamującym OUN, takimi jak opioidy, leki przeciwpsychotyczne, anksjolityki, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe i przeciwhistaminowe, mogą prowadzić do nadmiernej sedacji, zaburzeń świadomości, a nawet śpiączki. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie zopiklonu z opioidami (morfina, kodeina, oksykodon, fentanyl, tramadol), które znacząco zwiększa ryzyko depresji oddechowej i zgonu, wymagając ścisłego nadzoru i ograniczenia dawkowania.
amitryptylina, anksjolityk, chlorpromazyna, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, difenhydramina, działanie depresyjne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, farmakokinetyka, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, funkcje poznawcze, hydroksyzyna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kodeina, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwpsychotyczne, metoklopramid, mirtazapina, morfina, nefazodon, oksykodon, olanzapina, opioid, opróżnianie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna morfiny, prokinetyk, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, tramadol, zaburzenia psychomotoryczne, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Lutezin 200 mg

Progesteron, będący składnikiem tabletek dopochwowych Lutezin 200 mg, jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450-3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory tego enzymu, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenylobutazon, spironolakton, gryzeofulwina, a także niektóre antybiotyki (ampicylina, tetracykliny) i preparaty ziołowe (ziele dziurawca zwyczajnego), przyspieszają metabolizm progesteronu, obniżając jego stężenie i skuteczność terapeutyczną. Z kolei inhibitory P450-3A4 (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol, erytromycyna, klarytromycyna, diltiazem, werapamil, inhibitory proteazy HIV) hamują metabolizm progesteronu, zwiększając jego biodostępność i ryzyko działań niepożądanych. Progesteron może również zmniejszać tolerancję glukozy, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków przeciwcukrzycowych (insulina, metformina, pochodne sulfonylomocznika). Ponadto, hamuje metabolizm cyklosporyny, co może prowadzić do toksyczności tego leku, wskazując na konieczność ścisłego monitorowania stężenia cyklosporyny u pacjentów stosujących oba preparaty.
ampicylina, barbiturat, biodostępność progesteronu, cukrzyca, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czynność wątroby, diltiazem, działanie niepożądane progesteronu, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenylobutazon, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, induktor cytochromu, inhibitor cytochromu, inhibitor proteazy HIV, insulina, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek dopochwowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczy, metabolizm hormonów steroidowych, metformina, oporność na insulinę, pochodna sulfonylomocznika, progesteron, ryfampicyna, spironolakton, tetracyklina, tolerancja glukozy, układ endokrynny, werapamil
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Solinco 10 mg

Lek Solinco (solifenacyny bursztynian) dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (109,0 mg w dawce 5 mg i 104,0 mg w dawce 10 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest zatrzymanie moczu, ze względu na ryzyko nasilenia retencji moczu przez działanie antycholinergiczne. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, zwłaszcza toksycznym rozdęciem okrężnicy, miastenią, jaskrą z wąskim kątem przesączania, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób poddawanych hemodializie, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych.
Interakcje lekowe stanowią istotny element przeciwwskazań – solifenacyny nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, którzy jednocześnie przyjmują silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol), gdyż hamują one metabolizm leku, prowadząc do zwiększenia jego stężenia i ryzyka toksyczności. Decyzja o zastosowaniu Solinco powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta, chorób współistniejących oraz stosowanych leków, a także z zachowaniem szczególnej ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka lub stanami zbliżonymi do przeciwwskazań bezwzględnych.
choroba autoimmunologiczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, hemodializa, inhibitor CYP3A4, jaskra z wąskim kątem przesączania, ketokonazol, laktoza jednowodna, lek antycholinergiczny, metabolizm solifenacyny, miastenia, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, retencja moczu, solifenacyna bursztynian, spowolnienie perystaltyki, tabletka powlekana, toksyczne rozdęcie okrężnicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Adalift 5 mg

Analiza interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazała, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (np. ketokonazol 200 mg/dobę – 2-krotny wzrost AUC, 400 mg/dobę – 4-krotny wzrost AUC; ritonawir 200 mg 2x/dobę – 2-krotny wzrost AUC) oraz induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna zmniejsza AUC o 88%). Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu (2,5-20 mg). Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego jest niewskazane. Inhibitory 5-alfa-reduktazy (finasteryd 5 mg) nie wykazały nowych działań niepożądanych, jednak brak jest formalnych badań interakcji, co wymaga ostrożności klinicznej.
alfuzosyna, azotan, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory angiotensyny II, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramadol Aurobindo 50 mg

Chlorowodorek tramadolu 50 mg (Tramadol Aurobindo) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które wymagają szczegółowego monitorowania podczas terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tramadolu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zagrażających życiu interakcji obejmujących ośrodkowy układ nerwowy, układ oddechowy i krążenia. Ponadto, kojarzenie tramadolu z lekami o działaniu depresyjnym na OUN, takimi jak benzodiazepiny, zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawek i czasu terapii. Leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, mirtazapina) mogą indukować zespół serotoninowy, stan potencjalnie zagrażający życiu, dlatego ich łączenie z tramadolem wymaga ścisłego monitorowania lub unikania. Interakcje z lekami wpływającymi na enzymy wątrobowe (np. karbamazepina, ketokonazol) mogą modyfikować farmakokinetykę tramadolu, wpływając na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.
antagonista receptora 5-HT3, benzodiazepina, buprenorfina, bupropion, chlorowodorek tramadolu, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja OUN, erytromycyna, farmakokinetyka tramadolu, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, metabolizm tramadolu, metabolizm wątrobowy, mirtazapina, ondansetron, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, petydyna, pochodna kumaryny, próg drgawkowy, rytonawir, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tetrahydrokanabinol, Tramadol Aurobindo, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Meprelon 1000 mg

Metyloprednizolon, jako glikokortykosteroid metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak kobicystat, rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, zwiększają stężenie metyloprednizolonu w osoczu, co może nasilać jego działanie i ryzyko działań niepożądanych, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie i ewentualne zmniejszenie dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, barbiturany, prymidon) przyspieszają metabolizm leku, osłabiając jego skuteczność terapeutyczną. Diltiazem i estrogeny również wpływają na metabolizm, wymagając dostosowania dawki i monitorowania pacjenta. Metyloprednizolon może także osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych i antykoagulantów, a jednoczesne stosowanie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, salicylanami czy indometacyną zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego.
atropina, barbituran, chlorochina, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklosporyna, cytochrom P450, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, drgawki mózgowe, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, efedryna, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperglikemia, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja z alkoholem, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kobicystat, kontrola glikemii, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek antycholinergiczny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, mechanizm farmakodynamiczny, mechanizm farmakokinetyczny, meflochina, metabolizm leku, miopatia i kardiomiopatia, morfologia krwi, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, pochodna kumaryny, prazykwantel, protyrelina, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, somatotropina, stężenie metyloprednizolonu, test alergiczny
Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Interakcje

Propafenon jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 oraz CYP3A4, a jednocześnie działa jako inhibitor CYP2D6, co znacząco wpływa na farmakokinetykę leków współstosowanych. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, cymetydyna, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie propafenonu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki. Szczególnie istotne są interakcje z SSRI (fluoksetyna, paroksetyna), które podnoszą Cmax i AUC S-propafenonu odpowiednio o 39% i 50%, a R-propafenonu o 71% i 50%. Współpodawanie z amiodaronem może prowadzić do zaburzeń przewodzenia i repolaryzacji serca, zwiększając ryzyko niemiarowości, co wymaga dostosowania dawek i uważnej obserwacji pacjenta. Ponadto, propafenon może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak propranolol, metoprolol, dezypramina, cyklosporyna, teofilina i digoksyna, co może nasilać ich działania niepożądane i wymagać korekty dawkowania.
amiodaron, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwzakrzepowe, efekt inotropowy ujemny, enzym cytochromu P450, erytromycyna, fenobarbital, fluoksetyna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, izoenzym CYP, ketokonazol, kurczliwość mięśnia sercowego, lek anestezjologiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, metoprolol, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, propafenon chlorowodorek, propranolol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, środek zwiotczający mięśnie, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, wskaźnik krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Sandimmun Neoral 10 mg

Cyklosporyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez modulację enzymów CYP3A4, glikoproteiny P (P-gp) oraz transporterów OATP, co wpływa na jej stężenie w osoczu i krwi pełnej. Induktory CYP3A4/P-gp, takie jak ryfampicyna (wymagająca 3-5-krotnego zwiększenia dawki cyklosporyny), leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina), oraz ziele dziurawca (Hypericum perforatum) obniżają stężenie cyklosporyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Z kolei inhibitory tych enzymów i transporterów, w tym makrolidy (erytromycyna zwiększająca AUC cyklosporyny 4-7-krotnie), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, worykonazol), blokery kanału wapniowego (werapamil 2-3-krotny wzrost stężenia, diltiazem do 50%), amiodaron oraz inne leki (danazol, metyloprednizolon w dużych dawkach, telaprewir) podwyższają stężenie cyklosporyny, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność monitorowania stężenia cyklosporyny u pacjentów transplantowanych oraz dostosowywania dawki w trakcie wprowadzania lub odstawiania leków interagujących.
aminoglikozyd, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, białka transportujące aniony organiczne, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, CYP3A4, diltiazem, dysfagia, erytromycyna, eteksylan dabigatranu, ewerolimus, glikoproteina p, grejpfrut, Hypericum perforatum, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kannabidiol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rabdomioliza, ryfampicyna, syrolimus, takrolimus, wankomycyna, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon substancji czynnych
Celekoksyb – Interakcje

Celekoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi, zwłaszcza warfaryną, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień i wydłużenie czasu protrombinowego (INR), co wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. NLPZ, w tym celekoksyb, mogą osłabiać działanie hipotensyjne inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, diuretyków i beta-adrenolityków, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i osób w podeszłym wieku. W badaniu klinicznym podawanie celekoksybu w dawce 200 mg dwa razy na dobę u pacjentów z nadciśnieniem stopnia I/II nie podniosło istotnie średniego ciśnienia tętniczego, jednak 48% pacjentów wykazało oporność na lizynopryl, co było istotne statystycznie w porównaniu do 27% w grupie placebo. Ponadto, jednoczesne stosowanie celekoksybu z cyklosporyną lub takrolimusem wymaga monitorowania funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, barbiturat, beta-adrenolityk, cyklosporyna, cytalopram, czas protrombinowy, dekstrometorfan, diazepam, diuretyk, doustny środek antykoncepcyjny, flukonazol, glibenklamid, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, hepatotoksyczność, imipramina, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, lizynopryl, metoprolol, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, SSRI, substrat CYP2C9, takrolimus, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clatra

Bilastyna, dostępna w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Clatra 20 mg), nie jest zalecana do stosowania u dzieci poniżej 6 lat ze względu na brak wystarczających danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, gdyż jednoczesne stosowanie bilastyny z inhibitorami glikoproteiny P (takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir, diltiazem) może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia leku w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. W takich przypadkach zaleca się unikanie kojarzenia tych leków.
antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, bilastyna, cyklosporyna, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, diltiazem, działanie niepożądane, erytromycyna, inhibitor glikoproteiny p, ketokonazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwretrowirusowy, rytonawir, stężenie leku w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Polpharma 20 mg

Metabolizm tadalafilu odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja ekspozycję (AUC) na tadalafil 10 mg, a dawka 400 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu 20 mg czterokrotnie. Rytonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) mogą zwiększać stężenie tadalafilu, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność terapii. Tadalafil nie wpływa na aktywność izoenzymów CYP450 ani na farmakokinetykę leków metabolizowanych przez CYP2C9 (np. warfaryna) czy CYP1A2 (np. teofilina), a także nie wydłuża czasu krwawienia pod wpływem kwasu acetylosalicylowego.
azotan, białko transportowe, czas protrombinowy, doksazosyna, dutasteryd, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, izoenzym CYP3A4, izoenzym CYP450, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, P-glikoproteina, R-warfaryna, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, teofilina, terbutalina
Leksykon leków
Interakcje leku – Medoxa 2,5 mg

Prednizon, substancja czynna produktu Medoxa, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z glikozydami nasercowymi oraz lekami moczopędnymi i przeczyszczającymi, które mogą prowadzić do hipokaliemii, a także z lekami przeciwcukrzycowymi, gdzie prednizon osłabia ich działanie hipoglikemiczne, wymagając dostosowania dawki. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy również pochodnych kumaryny (zmienna odpowiedź przeciwzakrzepowa), NLPZ, salicylanów i indometacyny (zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego), a także leków immunosupresyjnych, gdzie obserwuje się zwiększoną podatność na infekcje oraz z cyklosporyną – wzrost jej stężenia i ryzyko napadów drgawek. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) obniżają skuteczność prednizonu przez przyspieszenie metabolizmu, natomiast inhibitory CYP3A (ketokonazol, itrakonazol, kobicystat) zwiększają ryzyko działań niepożądanych kortykosteroidów, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta.
atropina, barbituran, chlorochina, ciśnienie śródgałkowe, cyklosporyna, doustny lek antykoncepcyjny, efedryna, estrogen, fenytoina, fluorochinolon, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hormon pobudzający tarczycę, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kobicystat, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek przeczyszczający, meflochina, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie żołądka, pochodna kumaryny, prazykwantel, prednizon, protyrelina, prymidon, ryfampicyna, salicylan, somatotropina, tendinopatia, test alergiczny, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zapalenie ścięgna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Zentiva 50 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4 i wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, rytonawir, sok grejpfrutowy) znacząco zwiększają stężenie dazatynibu w osoczu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, dziurawiec zwyczajny) obniżają ekspozycję na dazatynib nawet o 82% (ryfampicyna), co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Słabe induktory, takie jak deksametazon, zmniejszają AUC dazatynibu o około 25%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Ponadto, zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego przez inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol) i antagonistów receptora H2 (np. famotydyna) obniża biodostępność dazatynibu odpowiednio o 43% i 61%, co wymaga rozważenia stosowania leków zobojętniających z zachowaniem odstępu czasowego (min. 2 godziny). Dodatkowo, jednoczesne podanie związków zawierających wodorotlenek aluminium i magnezu zmniejsza AUC i Cmax dazatynibu o ponad 50%, jeśli podawane są równocześnie.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, AUC, beprydil, białka osocza, biodostępność, chinidyna, CYP3A4, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja na lek, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, mielosupresja, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, supresja szpiku kostnego, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek aluminium
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Evastix

Stosowanie ebastyny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Evastix 10 mg i 20 mg) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z wydłużonym odstępem QTc w EKG oraz u osób z hipokaliemią, ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Przed rozpoczęciem terapii wskazana jest dokładna ocena elektrokardiograficzna oraz monitorowanie poziomu elektrolitów, zwłaszcza potasu. Ponadto, należy unikać jednoczesnego stosowania leków wydłużających QTc oraz inhibitorów enzymów wątrobowych CYP450 (szczególnie izoenzymów 2J2, 4F12 i 3A4), takich jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy ryfampicyna, które mogą zwiększać stężenie ebastyny i nasilać działania niepożądane. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko kumulacji leku.
antybiotyki makrolidowe, aspartam, azolowe leki przeciwgrzybicze, CYP450-3A4, ebastyna, erytromycyna, fenyloketonuria, hipokaliemia, itrakonazol, ketokonazol, leki przeciwgruźlicze, metabolizm fenyloalaniny, pochodne imidazolu, ryfampicyna, układ enzymatyczny CYP450, wydłużony odstęp QTc, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Veriflo

Produkt leczniczy Veriflo, zawierający salmeterol i flutykazon propionian, nie jest wskazany do leczenia ostrych zaostrzeń astmy i wymaga stosowania zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, w tym posiadania przez pacjenta leku doraźnego. Leczenie nie powinno być rozpoczynane podczas zaostrzenia astmy. W trakcie terapii należy monitorować objawy, zwracając uwagę na zwiększone zapotrzebowanie na leki rozszerzające oskrzela oraz pogorszenie kontroli astmy, co wymaga konsultacji lekarskiej i ewentualnej modyfikacji leczenia, w tym zwiększenia dawki kortykosteroidów. Dawkę Veriflo należy stopniowo zmniejszać po uzyskaniu kontroli astmy, unikając nagłego odstawienia ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z gruźlicą, infekcjami dróg oddechowych, zaburzeniami rytmu serca, cukrzycą, nadczynnością tarczycy oraz hipokaliemią. Występują rzadkie działania niepożądane, takie jak zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz nadkomorowy, migotanie przedsionków), przemijające obniżenie stężenia potasu oraz podwyższenie glikemii, co wymaga monitorowania u pacjentów z ryzykiem.
beta2-mimetyk, centralna surowicza chorioretinopatia, cukrzyca, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, gruźlica płuc, hipokaliemia, inhibitor CYP3A, jaskra, ketokonazol, komora inhalacyjna, kortykosteroid wziewny, lek rozszerzający oskrzela, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napad astmy, nieostre widzenie, niewydolność kory nadnerczy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, rytonawir, skurcz dodatkowy, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zaostrzenie astmy, zapalenie płuc, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Heligen Neo 20 mg

Omeprazol, aktywny składnik Heligen Neo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez modulację pH żołądka oraz hamowanie enzymu CYP2C19. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV, takimi jak nelfinawir i atazanawir, gdzie omeprazol w dawce 40 mg/dobę obniża ich stężenia w osoczu odpowiednio o około 40% i 75%, co czyni jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym lub niezalecanym. Omeprazol zwiększa biodostępność digoksyny o około 10%, co wymaga monitorowania stężenia glikozydu, zwłaszcza u osób starszych. Ponadto, hamowanie CYP2C19 przez omeprazol zmniejsza aktywację proleku klopidogrelu, redukując ekspozycję na jego aktywny metabolit o 46% i osłabiając hamowanie agregacji płytek o 16%, co wskazuje na konieczność unikania jednoczesnego stosowania tych leków.
agregacja płytek krwi, antagonista witaminy K, atazanawir, biodostępność leku, choroba wrzodowa, cylostazol, cytochrom P450, digoksyna, dziurawiec, erlotynib, farmakokinetyka, fenytoina, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, inhibitor pompy protonowej, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwaśność żołądkowa, lek przeciwgrzybiczy, metotreksat, nelfinawir, owrzodzenie, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, worykonazol, zapalenie przełyku
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Silamil

Przed rozpoczęciem terapii bursztynianem solifenacyny (Silamil) konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej objawów częstomoczu, ze szczególnym uwzględnieniem niewydolności serca oraz chorób nerek. W przypadku zakażenia układu moczowego należy wdrożyć leczenie przeciwbakteryjne przed podaniem leku. Silamil wymaga ostrożności u pacjentów z istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami drożności przewodu pokarmowego, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min, maksymalna dawka 5 mg), umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 pkt w skali Childa-Pugha, maksymalna dawka 5 mg), a także u osób leczonych silnymi inhibitorami CYP3A4. Lek nie jest zalecany u pacjentów z nadreaktywnością wypieracza neurogennego oraz u osób z nietolerancją laktozy (128 mg laktozy jednowodnej w tabletce).
bisfosfonian, bursztynian solifenacyny, choroba nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, częstomocz, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie przeciwbakteryjne, nadreaktywność wypieracza neurogennego, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedobór laktazy, niedrożność dróg oddechowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Childa-Pugha, torsade de pointes, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Zentiva 37,5 mg

Sunitynib Zentiva, jako inhibitor kinaz tyrozynowych, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami i induktorami enzymu CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy rytonawir, powodują wzrost Cmax o 49% oraz AUC0-∞ o 51% sumy stężeń sunitynibu i jego głównego metabolitu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki do minimum 37,5 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę dla pNET. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina czy ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może zmniejszać skuteczność terapii; w razie konieczności stosowania tych leków wskazane jest stopniowe zwiększanie dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), z monitorowaniem tolerancji pacjenta. Ponadto, interakcje z inhibitorami BCRP oraz potencjalne ryzyko związane z jednoczesnym spożywaniem alkoholu wymagają ostrożności ze względu na możliwe nasilenie hepatotoksyczności i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
antybiotyk makrolidowy, AUC, Cmax, działanie niepożądane sunitynibu, działanie proarytmiczne, funkcja płytek krwi, GIST, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinaz tyrozynowych, interakcja z alkoholem, ketokonazol, lek hepatotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek tarczycowy, metabolizm leku, modyfikacja dawkowania, MRCC, nowotwory neuroendokrynne trzustki, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, wydłużenie odstępu QT, ziele dziurawca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bellix

Podczas stosowania bilastyny (produkt Bellix) należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów pediatrycznych, zwłaszcza u dzieci poniżej 2 lat, u których skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały ustalone, oraz u dzieci w wieku 2-5 lat, dla których dane kliniczne są ograniczone. Nie zaleca się stosowania bilastyny w tych grupach wiekowych. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek istotne jest unikanie jednoczesnego podawania bilastyny z inhibitorami P-glikoproteiny (P-gp), takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir czy diltiazem, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia bilastyny w osoczu i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
bilastyna, cyklosporyna, dieta niskosodowa, diltiazem, działanie niepożądane, erytromycyna, inhibitory P-glikoproteiny, ketokonazol, niewydolność nerek, P-glikoproteina, pediatria, rytonawir, stężenie w osoczu, substancja pomocnicza
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Nizax Activ 20 mg/g

Szampon leczniczy Nizax Activ zawierający ketokonazol w stężeniu 20 mg/g może być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią wyłącznie w sytuacjach, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo miejscowej aplikacji ketokonazolu w tych grupach pacjentek, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę ryzyka dla płodu oraz niemowlęcia karmionego piersią. Decyzja o zastosowaniu powinna uwzględniać potencjalne korzyści terapeutyczne wobec możliwego, choć niezdefiniowanego ryzyka, a leczenie powinno być prowadzone przez możliwie najkrótszy czas z zachowaniem szczególnej ostrożności. Ponadto, brak jest danych dotyczących wpływu miejscowego stosowania ketokonazolu na płodność u kobiet i mężczyzn.
ciąża, karmienie piersią, ketokonazol, laktacja, łojotokowe zapalenie skóry, łupież, niepożądana reakcja skórna, Nizax Activ, płodność, szampon leczniczy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Sinazol 20 mg/g

Przedawkowanie ketokonazolu w postaci szamponu leczniczego Sinazol (20 mg/g) może prowadzić do nasilenia typowych działań niepożądanych, zwłaszcza w przypadku przypadkowego spożycia doustnego. W charakterystyce produktu nie określono dokładnych dawek wywołujących toksyczność ani szczegółowych objawów po spożyciu, jednak istnieje istotne ryzyko zachłyśnięcia się treścią żołądkową przy próbach prowokowania wymiotów lub wykonywania płukania żołądka, dlatego te procedury są zdecydowanie przeciwwskazane. Personel medyczny powinien być świadomy tych zagrożeń i unikać interwencji zwiększających ryzyko aspiracji.
aspiracja treści żołądkowej, drogi oddechowe, działanie niepożądane, funkcje życiowe, ketokonazol, konsekwencje zdrowotne, leczenie wspomagające i objawowe, obserwacja medyczna, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, spożycie doustne, stan kliniczny pacjenta, szampon leczniczy, treść żołądkowa, wywoływanie wymiotów, zachłyśnięcie
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Inventum 10 mg

Analizy kliniczne wykazały, że tadalafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4, w dawkach 10 mg i 20 mg ulega istotnym interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200-400 mg/dobę) i rytonawir (200 mg 2x/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, potencjalnie obniżając jego skuteczność. Farmakodynamicznie, tadalafil nasila działanie hipotensyjne azotanów, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania; interakcja utrzymuje się ponad 24 godziny i wymaga 48-godzinnego odstępu przed podaniem azotanów. Ponadto, współpodawanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila efekt hipotensyjny, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego jest niewskazane. W przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych (amlodypina, enalapryl, metoprolol, bendrofluazyd, ARB) tadalafil w dawkach 10-20 mg nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji, choć może powodować niewielkie obniżenie ciśnienia krwi.
alfuzosyna, azotany, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, obniżenie ciśnienia krwi, P-glikoproteina, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna