zapalenie ścięgna barku

Zapalenie ścięgna barku, znane również jako tendinitis barku, to schorzenie charakteryzujące się stanem zapalnym struktur ścięgnistych w obrębie stawu barkowego. Najczęściej dotyczy ścięgien mięśni tworzących stożek rotatorów (rotator cuff), do których należą: nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy, obły mniejszy i podłopatkowy. Stanowi jedną z najczęstszych przyczyn bólu barku w praktyce klinicznej.

Etiologia schorzenia jest wieloczynnikowa. Do głównych przyczyn zalicza się mikrourazy związane z powtarzalnymi ruchami nad głową (np. u pływaków, tenisistów, malarzy), przeciążenia, urazy bezpośrednie, nieprawidłową biomechanikę stawu barkowego oraz zmiany zwyrodnieniowe postępujące z wiekiem. Czynnikami ryzyka są również zawody wymagające długotrwałego utrzymywania rąk w pozycji uniesionej oraz choroby metaboliczne jak cukrzyca.

Obraz kliniczny charakteryzuje się bólem, który nasila się podczas aktywności, szczególnie przy ruchach nad głową oraz w nocy. Pacjenci często zgłaszają ograniczenie zakresu ruchomości stawu i osłabienie siły mięśniowej. W badaniu fizykalnym obserwuje się dodatnie testy prowokacyjne jak test Hawkinsa, test Neera czy test bolesnego łuku. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe: USG jako badanie pierwszego wyboru oraz MRI w przypadkach wątpliwych lub przy planowaniu leczenia operacyjnego.

Leczenie zapalenia ścięgna barku opiera się na podejściu wielokierunkowym. W fazie ostrej stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, odpoczynek i modyfikację aktywności. Istotną rolę odgrywa fizjoterapia, obejmująca ćwiczenia rozciągające, wzmacniające oraz techniki manualne. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze rozważa się iniekcje dostawowe steroidów lub osocza bogatopłytkowego (PRP). Leczenie operacyjne rezerwuje się dla przypadków z towarzyszącymi uszkodzeniami strukturalnymi lub przy braku poprawy po wyczerpaniu metod zachowawczych.