liczba bezwzględna neutrofili
Liczba bezwzględna neutrofili (ANC – Absolute Neutrophil Count) to wartość określająca całkowitą liczbę dojrzałych neutrofili (neutrofile pałeczkowate i segmentowane) krążących we krwi obwodowej. Jest to kluczowy parametr hematologiczny, pozwalający na ocenę zdolności organizmu do zwalczania infekcji bakteryjnych.
ANC oblicza się mnożąc całkowitą liczbę leukocytów przez odsetek neutrofili (zarówno dojrzałych, jak i pałeczkowatych) w rozmazie krwi obwodowej. Prawidłowa wartość ANC u dorosłych wynosi zwykle 1500-8000 komórek/μl. Spadek poniżej 1500/μl określa się jako neutropenię, przy czym neutropenia ciężka (ANC <500/μl) wiąże się ze znacznym wzrostem ryzyka infekcji.
Monitorowanie liczby bezwzględnej neutrofili jest szczególnie istotne w onkologii podczas leczenia chemioterapeutycznego, które często powoduje mielosupresję, a także w hematologii przy ocenie chorób szpiku kostnego. ANC stanowi również ważny parametr przy kwalifikacji pacjentów do określonych terapii oraz przy modyfikacji dawek leków cytostatycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 20 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Medical Valley) jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Dawkowanie lenalidomidu jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, parametrów hematologicznych oraz tolerancji pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie odpowiednich wartości ANC (zwykle ≥ 1,0 × 10⁹/l, z wyjątkiem niektórych wskazań, gdzie wymagane jest ≥ 1,5 × 10⁹/l) oraz liczby płytek krwi (zależnie od wskazania, np. ≥ 50 × 10⁹/l lub ≥ 75 × 10⁹/l). Standardowe dawki początkowe wahają się od 10 mg do 25 mg doustnie raz na dobę, podawane w cyklach 21- lub 28-dniowych, często w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi, takimi jak deksametazon, bortezomib, melfalan czy prednizon. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, zaleca się modyfikację dawki lub przerwanie leczenia, a także rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Leczenie powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa lub hematologa.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, klirens kreatyniny, komórka plazmatyczna, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie podtrzymujące, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wstrzyknięcie podskórne, wysypka polekowa z eozynofilią, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Zentiva 20 mg
Lenalidomide Zentiva jest wskazany do leczenia noworozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, stosowany w skojarzeniu z deksametazonem. Standardowe dawkowanie lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 28-dniowych cykli, natomiast deksametazon podaje się w dawce 40 mg doustnie w dniach 1, 8, 15 i 22 cyklu. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena morfologii krwi; leczenie nie powinno być inicjowane przy ANC < 1,0 × 10⁹/l oraz liczbie płytek < 50 × 10⁹/l. Modyfikacje dawkowania są wymagane w przypadku wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza małopłytkowości, neutropenii 3. lub 4. stopnia oraz innych toksyczności 3. lub 4. stopnia związanych z lenalidomidem. W przypadku neutropenii zaleca się rozważenie zastosowania czynników wzrostu.
czynniki wzrostu, deksametazon, działanie niepożądane, działanie toksyczne, kapsułki twarde, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, nietolerancja laktozy, nietolerancja leku, progresja choroby, przeszczep, redukcja dawki, schemat redukcji dawki, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Pharmascience 25 mg
Lenalidomid Pharmascience jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa. Dawkowanie lenalidomidu jest indywidualizowane na podstawie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi. Przykładowo, w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie należy przerwać lub zmodyfikować dawkę w przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, a w przypadku neutropenii rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF). W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.
allopurynol, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, komórka plazmatyczna, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kleder 15 mg
Leczenie lenalidomidem (Kleder) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z ryzykiem neutropenii i małopłytkowości. Zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg podawanym w dniach 1, 8, 15 i 22. Modyfikacje dawki są konieczne przy wystąpieniu działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, spadku ANC poniżej 1,0 x 10⁹/l lub liczby płytek krwi poniżej 50 x 10⁹/l. W przypadku neutropenii rozważa się stosowanie czynników wzrostu. Pominięcie dawki lenalidomidu jest dopuszczalne, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin od planowanego podania; w przeciwnym razie dawka jest pomijana, a leczenie kontynuowane zgodnie z harmonogramem. Leczenie należy przerwać przy obniżeniu płytek do < 25 x 10⁹/l lub ANC < 0,5 x 10⁹/l, a następnie wznowić po poprawie parametrów hematologicznych, stosując odpowiednie zmniejszenie dawki o jeden lub więcej poziomów, zgodnie z tabelą dawkowania (np. poziom dawki -1: lenalidomid 20 mg, deksametazon 20 mg). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka lenalidomidu powinna być dostosowana, np. przy umiarkowanym upośledzeniu (CLkr 30-50 ml/min) zalecana dawka to 10 mg/dobę, a przy ciężkim (CLkr <30 ml/min) 7,5 mg/dobę lub 15 mg co drugi dzień, z uwzględnieniem dializ (5 mg po dializie). Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 18 lat ze względu na bezpieczeństwo.
badanie biochemiczne, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytopenia, czynnik wzrostu, deksametazon, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, małopłytkowość, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja pozorna progresji nowotworu, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polalid 20 mg
Leczenie lenalidomidem (Polalid) wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z koniecznością systematycznej oceny klinicznej i laboratoryjnej pacjenta. Dawkowanie należy modyfikować w przypadku wystąpienia działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia, takich jak neutropenia lub trombocytopenia. W przypadku neutropenii zaleca się rozważenie włączenia czynników wzrostu. Pacjent powinien być dokładnie poinstruowany, że pominiętą dawkę można przyjąć tylko do 12 godzin od planowanego czasu podania; po tym czasie dawka jest pomijana. W terapii nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu stosuje się lenalidomid w dawce 25 mg doustnie przez 21 dni w 28-dniowym cyklu oraz deksametazon 40 mg podawany doustnie w dniach 1, 8, 15 i 22 cyklu, kontynuując leczenie do progresji choroby lub nietolerancji terapii.
czynnik wzrostu, deksametazon, działanie niepożądane, kapsułka twarda, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, neutrofil, neutropenia, nietolerancja laktozy, nietolerancja leczenia, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, parametr hematologiczny, płytki krwi, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, schemat lenalidomid-deksametazon, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, trombocytopenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Teva 25 mg
Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Teva) wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z dostosowaniem dawkowania na podstawie monitorowania klinicznego i wyników badań laboratoryjnych. Początkowa dawka lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, a deksametazonu 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W przypadku neutropenii lub trombocytopenii stopnia 3. lub 4., a także innych toksyczności tego stopnia, konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. Leczenie nie może być rozpoczęte, jeśli ANC jest < 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l. W przypadku spadku płytek < 25 × 10⁹/l lub ANC < 0,5 × 10⁹/l leczenie lenalidomidem należy przerwać do końca cyklu, a po poprawie wznowić z obniżoną dawką. W razie neutropenii można rozważyć stosowanie G-CSF.
bortezomib, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, dysfagia, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, neutropenia, progresja choroby, schemat skojarzony, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność leku, toksyczność ograniczająca dawkę, trombocytopenia, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 10 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Medical Valley) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi i nerkowymi. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie wyników badań laboratoryjnych i obserwacji klinicznych, z koniecznością przerwania terapii przy toksycznościach 3. i 4. stopnia oraz poważnych reakcjach skórnych (np. SJS, TEN, DRESS). W terapii skojarzonej z deksametazonem zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg/dobę (dni 1-21 w 28-dniowych cyklach), a deksametazonu 40 mg w wybrane dni cyklu. Dawkowanie jest stopniowo redukowane w przypadku działań niepożądanych, a terapia powinna być przerwana, jeśli liczba neutrofili (ANC) spadnie poniżej 1,0 × 10⁹/l lub płytek krwi poniżej 50 × 10⁹/l, z wyjątkiem sytuacji związanych z nacieczeniem szpiku. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek (ClCr <50 ml/min) konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki, np. do 10 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek i do 5 mg/dobę u pacjentów dializowanych.
bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, działanie toksyczne, komórka erytroidalna, komórka plazmatyczna, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, parametr hematologiczny, powikłanie hematologiczne, prednizon, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 5 mg
Terapia lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie monitorowania parametrów hematologicznych i klinicznych. Nie należy rozpoczynać leczenia, jeśli ANC jest < 1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l (w zależności od wskazania wartości te mogą się różnić, np. ≥ 1,5 × 10⁹/l i ≥ 75 × 10⁹/l przed niektórymi schematami). W przypadku toksyczności hematologicznej 3. lub 4. stopnia zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki, a przy neutropenii rozważyć G-CSF. Dawkowanie lenalidomidu jest zróżnicowane w zależności od wskazania: np. 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych w szpiczaku mnogim, 10 mg p.o. w dniach 1-21 przez maksymalnie 9 cykli w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, czy 10 mg p.o. w leczeniu podtrzymującym po ASCT, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. Dawkowanie deksametazonu i bortezomibu jest dostosowane do schematu leczenia i wieku pacjenta (np. deksametazon 40 mg lub 20 mg u osób ≥ 75 lat). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki lenalidomidu (np. 10 mg przy Clk 30-50 ml/min, 7,5 mg przy Clk < 30 ml/min, 5 mg u pacjentów dializowanych). Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży do 18 lat.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie podtrzymujące, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, morfologia krwi, naciekanie szpiku kostnego, neutropenia, prednizon, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 7,5 mg
Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Gedeon Richter) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie ze względu na konieczność monitorowania parametrów hematologicznych, takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem stosuje się lenalidomid 25 mg w dniach 1-14 cykli 21-dniowych oraz bortezomib 1,3 mg/m² podskórnie dwa razy w tygodniu. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) dawka początkowa wynosi 10 mg doustnie codziennie, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, podawana bez przerwy w 28-dniowych cyklach. Dawkowanie wymaga modyfikacji w zależności od wystąpienia neutropenii, trombocytopenii oraz innych działań niepożądanych 3. i 4. stopnia, a także w zależności od funkcji nerek, gdzie przy umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach czynności nerek dawki są odpowiednio redukowane (np. dla szpiczaka mnogiego: 10 mg przy Clk 30-50 ml/min, 7,5 mg przy Clk <30 ml/min bez dializy, 5 mg po dializie). Nie zaleca się rozpoczynania leczenia przy ANC <1,0 × 10⁹/l i/lub liczbie płytek <50 × 10⁹/l (w przypadku NDMM) oraz ANC <0,5 × 10⁹/l i/lub płytek <25 × 10⁹/l (w zespołach mielodysplastycznych).
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, deksametazon, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg
Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania parametrów hematologicznych, takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Rozpoczęcie terapii jest przeciwwskazane przy ANC < 1,0 × 10⁹/l oraz liczbie płytek < 50 × 10⁹/l (w zależności od wskazania wartości te mogą się różnić, np. ANC < 0,5 × 10⁹/l i płytki < 25 × 10⁹/l w niektórych schematach). Dawkowanie lenalidomidu jest zróżnicowane w zależności od choroby i schematu leczenia, np. 25 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach w skojarzeniu z deksametazonem lub 10 mg/dobę w dniach 1-21 w leczeniu zespołów mielodysplastycznych. Modyfikacje dawki są konieczne przy wystąpieniu neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, a w przypadku neutropenii zaleca się rozważenie stosowania G-CSF. Pominięcie dawki jest możliwe, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin od planowanego czasu podania; w przeciwnym razie dawkę pomija się i kontynuuje leczenie zgodnie z harmonogramem.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu granulocytów, deksametazon, dysfagia, działanie toksyczne, komórka plazmatyczna, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, naciek szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, rezerwa czynnościowa nerek, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności, zwłaszcza w przypadku neutropenii i trombocytopenii 3. lub 4. stopnia. Początkowe dawki lenalidomidu różnią się w zależności od wskazania: np. 25 mg p.o. raz dziennie w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach dla nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego z deksametazonem, 25 mg w dniach 1-14 w 21-dniowych cyklach w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem (maksymalnie 8 cykli), czy 10 mg w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach z melfalanem i prednizonem (maksymalnie 9 cykli). W leczeniu podtrzymującym po ASCT zalecana dawka to 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, jeśli dobrze tolerowana. Przerwanie terapii rozważa się, jeśli nie wystąpi minimalna odpowiedź erytroidalna po 4 miesiącach. W przypadku hematotoksyczności stosuje się stopniowe zmniejszanie dawki według schematu od 25 mg do 2,5 mg, a w przypadku trombocytopenii i neutropenii obowiązują określone progi liczby płytek i ANC do modyfikacji leczenia lub przerwania terapii. Wskazane jest także rozważenie stosowania G-CSF przy izolowanej neutropenii.
bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, deksametazon, G-CSF, komórki erytroidalne, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, naciek szpiku kostnego, neutropenia, niewydolność nerek, płytki krwi, prednizon, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Linorion 7,5 mg
Terapia produktem leczniczym Linorion, zawierającym lenalidomid, wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w leczeniu przeciwnowotworowym. Lek dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, z zawartością laktozy od 33,2 mg do 332,2 mg w zależności od dawki. Zalecane dawkowanie lenalidomidu to 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w określone dni cyklu). Dawkę należy modyfikować na podstawie obserwacji klinicznych i wyników badań laboratoryjnych, zwłaszcza w przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, gdzie rozważa się także włączenie czynników wzrostu. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest < 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek krwi jest < 50 × 10⁹/l (lub < 75 × 10⁹/l lub < 30 × 10⁹/l w zależności od stopnia nacieczenia szpiku).
czynnik wzrostu, deksametazon, działanie toksyczne, kapsułka twarda, komórka plazmatyczna, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, Linorion, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, nietolerancja leku, płytki krwi, progresja choroby, przeszczep, substancja czynna, szpiczak mnogi, trombocytopenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg
Leczenie produktem Lenalidomide Fresenius Kabi wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z modyfikacją dawkowania opartą na bieżących obserwacjach klinicznych oraz wynikach badań laboratoryjnych. Dawkę należy dostosować w przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, a także innych toksyczności 3. lub 4. stopnia związanych z lenalidomidem. W przypadku neutropenii rekomenduje się rozważenie włączenia czynników wzrostu. Przed rozpoczęciem terapii należy potwierdzić, że ANC wynosi co najmniej 1,0 × 10⁹/L, a liczba płytek krwi co najmniej 50 × 10⁹/L. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę można przyjąć, natomiast po 12 godzinach należy pominąć dawkę i kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Linorion 2,5 mg
Leczenie lenalidomidem (Linorion) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie w zakresie monitorowania parametrów hematologicznych, takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Terapia rozpoczyna się przy ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥ 50 × 10⁹/l, z dawkami dostosowanymi do schematu leczenia: 25 mg lenalidomidu w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach w połączeniu z deksametazonem (40 mg w dniach 1., 8., 15. i 22.) lub bortezomibem, bądź 10 mg lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem. Leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) stosuje się przy ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i płytkach ≥ 75 × 10⁹/l, rozpoczynając od 10 mg lenalidomidu na dobę bez przerwy, z możliwością zwiększenia dawki do 15 mg po 3 cyklach. Modyfikacje dawkowania są konieczne w przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych, z precyzyjnymi wytycznymi dotyczącymi obniżania dawek w zależności od stopnia neutropenii i trombocytopenii.
ASCT, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, klirens kreatyniny, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja typu tumour flare, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Azacitidine STADA 25 mg/ml
Azacitidine STADA, zawierający azacytydynę w stężeniu 25 mg/ml, jest podawany podskórnie w dawce początkowej 75 mg/m² powierzchni ciała przez 7 dni, po czym następuje 21-dniowa przerwa, tworząc 28-dniowy cykl leczenia. Zaleca się minimum 6 cykli terapii, kontynuowanych do momentu korzyści klinicznych lub progresji choroby. Przed każdym cyklem należy monitorować pełną morfologię krwi, funkcję wątroby, stężenie kreatyniny i dwuwęglanów w surowicy. Toksyczność hematologiczna definiowana jest jako liczba płytek ≤ 50,0 x 10⁹/l i/lub ANC ≤ 1 x 10⁹/l. W przypadku toksyczności leczenie należy opóźnić do regeneracji, definiowanej wzorem: wartość nadiru + 0,5 x (liczba początkowa – wartość nadiru). Dostosowanie dawki jest konieczne, jeśli regeneracja nie nastąpi w ciągu 14 dni, zgodnie z określonymi progami hematologicznymi i komórkowością szpiku kostnego.
azacytydyna, azot mocznikowy we krwi, chemioterapeutyk, czynność nerek, dwuwęglany w surowicy, komórkowość szpiku kostnego, kreatynina w surowicy, krwinki białe, liczba bezwzględna neutrofili, morfologia krwi, nadir, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy wątroby, płytki krwi, premedykacja przeciwwymiotna, testy czynnościowe wątroby, toksyczność hematologiczna, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Zentiva 15 mg
Terapia lenalidomidem (Lenalidomide Zentiva) wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa i opiera się na monitorowaniu parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) oraz liczby płytek krwi. Lek dostępny jest w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, a dawkowanie modyfikuje się w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych i stan kliniczny pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii ANC powinno wynosić ≥ 1,0 × 10⁹/l, a liczba płytek ≥ 50 × 10⁹/l. W przypadku neutropenii rozważa się stosowanie czynników wzrostu. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu to 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg podawanym w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji terapii.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Glenmark 10 mg
Terapia lenalidomidem, dostępna w kapsułkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, wymaga ścisłego nadzoru hematologicznego, zwłaszcza monitorowania liczby neutrofili (ANC) i płytek krwi. W leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu stosuje się lenalidomid w dawce 25 mg p.o. raz dziennie w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg p.o. w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC < 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę można przyjąć, w przeciwnym razie należy kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.
ANC, badania kliniczne i laboratoryjne, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, dawkowanie lenalidomidu, deksametazon, G-CSF, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, NDMM, neutrofile i płytki krwi, neutropenia, nietolerancja leku, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, parametry hematologiczne, progresja choroby, przeszczep, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg
Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności. W przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. i 4. stopnia, zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki oraz rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Standardowa dawka lenalidomidu w nowo rozpoznanym szpiczaku mnogim wynosi 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem stosuje się lenalidomid 25 mg w dniach 1-14 cykli 21-dniowych. W przypadku leczenia podtrzymującego po autologicznym przeszczepie szpiku (ASCT) dawka początkowa wynosi 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, pod warunkiem dobrej tolerancji. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek poniżej 50-75 × 10⁹/l, w zależności od wskazania. Dawkowanie lenalidomidu wymaga modyfikacji u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek, z dawkami początkowymi od 5 do 10 mg w zależności od klirensu kreatyniny i wskazania klinicznego.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, klirens kreatyniny, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 2,5 mg
Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Ranbaxy) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z zaleceniem rozpoczęcia terapii przy ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥ 50 × 10⁹/l (lub ≥ 75 × 10⁹/l po ASCT). W przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, a w neutropenii można rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF). Dawkowanie lenalidomidu różni się w zależności od wskazania: np. 25 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach dla nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego z deksametazonem, 10 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, czy 10 mg/dobę bez przerwy w leczeniu podtrzymującym po ASCT z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy pominąć i kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, G-CSF, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie indukcyjne, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan i prednizon, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg
Terapia lekiem Lenalidomide Fresenius Kabi wymaga ścisłego nadzoru hematologicznego i onkologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania parametrów krwi obwodowej, takich jak liczba neutrofili (ANC ≥1,0 × 10⁹/L) oraz płytek krwi (≥50 × 10⁹/L). W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu stosuje się lenalidomid w dawce 25 mg doustnie raz na dobę przez 21 dni w 28-dniowym cyklu, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg podawanym w dniach 1, 8, 15 i 22. Modyfikacje dawkowania są konieczne przy wystąpieniu działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia, zwłaszcza neutropenii i trombocytopenii, z możliwością włączenia czynników wzrostu w przypadku neutropenii. Wznowienie terapii powinno nastąpić po ustabilizowaniu toksyczności do ≤2 stopnia.
czynniki wzrostu, deksametazon, kapsułki twarde, kryteria hematologiczne, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, neutropenia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, parametry hematologiczne, płytki krwi, progresja choroby, przeszczep, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg
Lenalidomid jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM), chłoniaków z komórek płaszcza i grudkowego oraz zespołów mielodysplastycznych. Dawkowanie lenalidomidu jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, parametrów hematologicznych oraz czynności nerek pacjenta. Standardowa dawka początkowa w NDMM z lenalidomidem i deksametazonem wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, z modyfikacjami w przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza neutropenii (<0,5 × 10⁹/l) i trombocytopenii (<25-50 × 10⁹/l). W leczeniu skojarzonym z bortezomibem i deksametazonem stosuje się 25 mg lenalidomidu w dniach 1-14 cykli 21-dniowych oraz bortezomib podskórnie 1,3 mg/m² w dniach 1, 4, 8 i 11. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka jest dostosowywana odpowiednio do klirensu kreatyniny, np. 10 mg/dobę przy umiarkowanym upośledzeniu (30 ≤ Clk < 50 ml/min) i 5 mg/dobę u pacjentów dializowanych. Leczenie wymaga monitorowania parametrów hematologicznych i modyfikacji dawki w zależności od stopnia toksyczności, z przerwaniem terapii w przypadku ciężkich działań niepożądanych, takich jak wysypka 4. stopnia, obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne.
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, klirens kreatyniny, komórki plazmatyczne, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Eugia 5 mg
Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Eugia) wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, zwłaszcza w przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia. Początkowa dawka lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, a deksametazonu 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC < 1,0 x 10⁹/L lub liczba płytek < 50 x 10⁹/L. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę można przyjąć, w przeciwnym razie należy ją pominąć i kontynuować zgodnie z harmonogramem.
czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, dawka początkowa, deksametazon, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, modyfikacja dawki, neutropenia, płytki krwi, progresja choroby, szpiczak mnogi, szpik kostny, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg
Lenalidomide Ranbaxy jest lekiem przeciwnowotworowym wymagającym ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, chłoniakiem z komórek płaszcza oraz chłoniakiem grudkowym. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane indywidualnie na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z uwzględnieniem stopnia toksyczności (3. lub 4. stopień). Przykładowo, leczenie nie powinno być rozpoczynane, gdy ANC jest < 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l w przypadku skojarzenia z deksametazonem. Dawkowanie początkowe lenalidomidu waha się od 10 mg do 25 mg doustnie raz na dobę, podawane w cyklach 21- lub 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem lub prednizonem, w zależności od wskazania. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia zaleca się przerwanie leczenia i wznowienie go po poprawie parametrów w niższej dawce, a w razie neutropenii można rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF).
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, kortykosteroid, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź komórek erytroidalnych, opioidowy lek przeciwbólowy, prednizon, rasburykaza, reakcja typu tumour flare, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg
Lenalidomide Gedeon Richter wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z zakazem rozpoczynania terapii przy ANC <1,0 × 10⁹/l i/lub liczbie płytek <50 × 10⁹/l (lub innych progach zależnych od wskazań). W NDMM bez kwalifikacji do przeszczepu stosuje się 25 mg lenalidomidu p.o. raz dziennie w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem lenalidomid podaje się 25 mg w dniach 1-14 21-dniowych cykli, a bortezomib 1,3 mg/m² s.c. w dniach 1, 4, 8 i 11. Leczenie podtrzymujące po ASCT rozpoczyna się przy ANC ≥1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥75 × 10⁹/l, początkowo 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3./4. stopnia konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii, a w neutropenii rozważa się stosowanie G-CSF.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Zentiva 5 mg
Lenalidomide Zentiva jest dostępny w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg i stosowany w terapii noworozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, w skojarzeniu z deksametazonem. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg podawana doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, natomiast deksametazon podaje się w dawce 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. Terapia wymaga ścisłego nadzoru specjalisty oraz monitorowania parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i płytek krwi. Leczenie nie powinno być rozpoczynane, jeśli ANC jest <1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek <50 × 10⁹/l. W przypadku wystąpienia neutropenii lub małopłytkowości 3. lub 4. stopnia konieczne jest dostosowanie dawkowania, a w przypadku neutropenii rozważenie włączenia czynników wzrostu granulocytów (G-CSF).
cykl leczenia, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu granulocytów, deksametazon, kapsułka twarda, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, małopłytkowość, neutropenia, nietolerancja leku, poziom dawkowania, progresja choroby, przeszczep szpiku kostnego, szpiczak mnogi, szpik kostny, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, toksyczność ograniczająca dawkę - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 15 mg
Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Medical Valley) wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa i dostosowywania dawki na podstawie parametrów hematologicznych oraz toksyczności. Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w wybrane dni cyklu). W przypadku neutropenii (ANC <1,0 × 10⁹/l) lub trombocytopenii (<50 × 10⁹/l) leczenie należy przerwać lub zmniejszyć dawkę, a w razie neutropenii rozważyć stosowanie G-CSF. Dawkę lenalidomidu można redukować etapami od 25 mg do 2,5 mg, a deksametazonu od 40 mg do 4 mg, niezależnie od siebie. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek poniżej 50 × 10⁹/l (lub wyższych progów w zależności od schematu). W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy ją pominąć i kontynuować zgodnie z harmonogramem.
allopurynol, ANC, ASCT, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu granulocytów, deksametazon, DLT, DRESS, G-CSF, komórka plazmatyczna, kortykosteroid, lek przeciwzapalny, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, MCL, MDS, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, SJS, szpiczak mnogi, TEN, terapia przeciwnowotworowa, TLS, toksyczna rozpływna martwica naskórka, toksyczność ograniczająca dawkę, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Azacitidine Sandoz 100 mg
Leczenie azacytydyną wymaga nadzoru lekarza doświadczonego w chemioterapii. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg/m² powierzchni ciała, podawana podskórnie codziennie przez 7 dni, po czym następuje 21-dniowa przerwa, co daje 28-dniowy cykl. Terapia powinna trwać co najmniej 6 cykli i być kontynuowana do momentu korzyści klinicznych lub progresji choroby. Przed każdym cyklem konieczne jest monitorowanie morfologii krwi, funkcji wątroby, stężenia kreatyniny i dwuwęglanów w surowicy. W przypadku hematologicznej toksyczności (płytki ≤ 50 × 10⁹/l i/lub ANC ≤ 1 × 10⁹/l) zaleca się opóźnienie kolejnego cyklu do regeneracji parametrów, a jeśli regeneracja nie nastąpi w ciągu 14 dni, należy zmniejszyć dawkę do 50% lub 100% w zależności od wartości nadiru. U pacjentów z obniżonymi wyjściowymi wartościami WBC, ANC lub płytek, dawkowanie modyfikuje się także na podstawie komórkowości szpiku kostnego.
azacytydyna, azot mocznikowy we krwi, chemioterapeutyk, dawka początkowa, dwuwęglany w surowicy, komórkowość szpiku kostnego, liczba bezwzględna neutrofili, morfologia krwi, nowotwór złośliwy wątroby, płytki krwi, premedykacja przeciwwymiotna, regeneracja hematologiczna, stężenie kreatyniny, stężenie kreatyniny w surowicy, testy czynnościowe wątroby, toksyczność hematologiczna, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kleder 20 mg
Lenalidomid (produkt Kleder) powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem doświadczonego onkologa, z uwzględnieniem ścisłej kontroli hematologicznej i dostosowywania dawki w zależności od toksyczności, zwłaszcza neutropenii i małopłytkowości 3. lub 4. stopnia. Zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę przez 21 dni w 28-dniowych cyklach, stosowany w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W przypadku chłoniaków (MCL, FL) dawka początkowa to 20 mg z rytuksymabem 375 mg/m² iv. Kontrola morfologii krwi powinna być wykonywana co najmniej raz w tygodniu przy spadku liczby płytek poniżej 50 x 10⁹/l lub ANC poniżej 1,0 x 10⁹/l, z odpowiednim wstrzymaniem i redukcją dawki lenalidomidu (do poziomu -5 lub -3 w zależności od wskazania). W przypadku neutropenii z gorączką lub ciężkiej małopłytkowości leczenie należy przerwać, a po poprawie wznowić w niższej dawce. Wskazane jest rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF) przy izolowanej neutropenii. Leczenie zapobiegające zespołowi rozpadu guza (TLS) jest obowiązkowe u pacjentów z chłoniakami, obejmujące allopurynol lub rasburykazę oraz odpowiednie nawodnienie i monitorowanie biochemiczne.
allopurynol, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, deksametazon, hiperurykemia, lek przeciwnowotworowy, liczba bezwzględna neutrofili, morfologia krwi, naciek szpiku kostnego, neutropenia i małopłytkowość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, opioidowy lek przeciwbólowy, płytki krwi, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja pozornej progresji nowotworu, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Fresenius Kabi 10 mg
Terapia lekiem Lenalidomide Fresenius Kabi, stosowanym w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa. Preparat dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg lenalidomidu. Standardowy schemat dawkowania obejmuje podawanie 25 mg lenalidomidu doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg podawanym doustnie w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji terapii. Przed rozpoczęciem terapii należy potwierdzić, że ANC wynosi ≥1,0 × 10⁹/L, a liczba płytek krwi ≥50 × 10⁹/L, gdyż niższe wartości stanowią przeciwwskazanie do rozpoczęcia leczenia.
badania kliniczne i laboratoryjne, czynnik wzrostu, deksametazon, kapsułki twarde, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, morfologia krwi, neutropenia, neutropenia i trombocytopenia, nietolerancja leczenia, płytki krwi, progresja choroby, przeszczep, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność leczenia, trombocytopenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Linorion 5 mg
Lenalidomid (Linorion) jest stosowany w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, w skojarzeniu z deksametazonem. Lek dostępny jest w kapsułkach twardych o siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. Standardowy schemat dawkowania lenalidomidu to 25 mg doustnie raz na dobę przez 21 dni w 28-dniowych cyklach, a deksametazon podaje się 40 mg doustnie w dniach 1, 8, 15 i 22 cyklu. Leczenie kontynuuje się do momentu progresji choroby lub nietolerancji terapii. Rozpoczęcie terapii jest przeciwwskazane przy liczbie bezwzględnej neutrofili (ANC) < 1,0 × 10⁹/l oraz liczbie płytek krwi < 50 × 10⁹/l.
badanie laboratoryjne, czynnik wzrostu, deksametazon, działanie niepożądane, działanie toksyczne, kapsułka twarda, leczenie przeciwnowotworowe, lekarz specjalista, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, modyfikacja dawki, neutropenia, nietolerancja leczenia, płytki krwi, progresja choroby, substancja czynna, szpiczak mnogi, trombocytopenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg
Lenalidomid Fresenius Kabi wymaga prowadzenia terapii pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa, z regularnym monitorowaniem parametrów hematologicznych i klinicznych pacjenta. Dawkowanie jest dostosowywane w zależności od wskazań oraz stopnia toksyczności, zwłaszcza w przypadku neutropenii i trombocytopenii 3. i 4. stopnia. Standardowa dawka początkowa w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu wynosi 25 mg lenalidomidu doustnie raz na dobę w dniach 1-14 21-dniowego cyklu, w skojarzeniu z bortezomibem 1,3 mg/m² podawanym podskórnie. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych zaleca się dawkę 10 mg lenalidomidu doustnie codziennie (dni 1-28 cyklu 28-dniowego), z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, jeśli jest dobrze tolerowana. W przypadku zespołów mielodysplastycznych początkowa dawka wynosi 10 mg przez 21 dni w 28-dniowych cyklach, a leczenie należy przerwać, jeśli nie wystąpi minimalna odpowiedź erytroidalna po 4 miesiącach.
allopurynol, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytopenia, deksametazon, działanie toksyczne, komórka plazmatyczna, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, lek przeciwbólowy, liczba bezwzględna neutrofili, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, przeszczep autologiczny, przeszczep komórek macierzystych, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Teva 10 mg
Terapia produktem Lenalidomide Teva, stosowana u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim niekwalifikujących się do przeszczepu, wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa. Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, a deksametazon podaje się w dawce 40 mg doustnie w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub wystąpienia nietolerancji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie, że liczba bezwzględna neutrofili (ANC) wynosi ≥ 1,0 × 10⁹/l, a liczba płytek krwi ≥ 50 × 10⁹/l. W przypadku pominięcia dawki lenalidomidu, jeśli od planowanego czasu przyjęcia minęło mniej niż 12 godzin, dawkę można przyjąć; powyżej 12 godzin dawkę pomija się i kontynuuje kolejną zgodnie z harmonogramem.
badanie laboratoryjne, czynnik wzrostu, deksametazon, działanie toksyczne, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, lenalidomid z deksametazonem, liczba bezwzględna neutrofili, modyfikacja dawkowania, morfologia krwi, neutropenia, nietolerancja leku, płytki krwi, progresja choroby, szpiczak mnogi, terapia lekowa, toksyczność ograniczająca dawkę, trombocytopenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 7,5 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Medical Valley) jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Dawkowanie lenalidomidu jest ściśle dostosowywane do wskazań klinicznych oraz parametrów hematologicznych pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi. Przykładowo, w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM) z deksametazonem zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 powtarzanych 28-dniowych cykli, natomiast w leczeniu zespołów mielodysplastycznych dawka początkowa to 10 mg w tych samych dniach i cyklach. W przypadku współistniejącej trombocytopenii (< 25 × 10⁹/l) lub neutropenii (ANC < 0,5 × 10⁹/l), konieczne jest przerwanie lub zmniejszenie dawki lenalidomidu zgodnie z protokołem, a w razie neutropenii rozważa się podanie czynników wzrostu, takich jak G-CSF. Nie wolno rozpoczynać leczenia, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi jest poniżej 50 × 10⁹/l, z wyjątkiem specyficznych sytuacji klinicznych.
ASCT, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, G-CSF, hemoglobina, komórka erytroidalna, komórka plazmatyczna, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, prednizon, przetoczenie krwi, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego i zespołów mielodysplastycznych, pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności, zwłaszcza w przypadku działań niepożądanych 3. i 4. stopnia. Przykładowo, w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego lenalidomid podaje się w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w określone dni cyklu. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę należy przyjąć, a jeśli więcej – pominąć i kontynuować kolejną dawką zgodnie z harmonogramem. Wymagane wartości hematologiczne do rozpoczęcia terapii to m.in. ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczba płytek ≥ 50 × 10⁹/l, z modyfikacjami w zależności od schematu i stanu pacjenta.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynność szpiku kostnego, deksametazon, działanie niepożądane, G-CSF, krańcowe stadium niewydolności nerek, łagodne zaburzenie czynności nerek, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, liczba płytek krwi, melfalan i prednizon, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Fresenius Kabi 25 mg
Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru hematologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) oraz liczba płytek krwi. Terapia nie powinna być inicjowana przy ANC <1,0 × 10⁹/L i/lub liczbie płytek <50 × 10⁹/L. Standardowa dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, a deksametazon podaje się w dawce 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę można przyjąć, natomiast po 12 godzinach należy ją pominąć i kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem. Dawkowanie lenalidomidu i deksametazonu można modyfikować niezależnie, zgodnie z poziomami redukcji od 25 mg do 2,5 mg dla lenalidomidu oraz od 40 mg do 4 mg dla deksametazonu, w zależności od tolerancji i toksyczności.
ANC, bortezomib, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, deksametazon, działanie toksyczne, G-CSF, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, neutropenia, nietolerancja leku, parametr hematologiczny, płytki krwi, powierzchnia ciała, progresja choroby, szpiczak mnogi, szpik kostny, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wstrzyknięcie podskórne