efekt embriotoksyczny
Efekt embriotoksyczny to negatywne oddziaływanie substancji chemicznych, leków, czynników fizycznych lub biologicznych na rozwijający się embrion, które może prowadzić do zaburzeń rozwojowych, ale niekoniecznie skutkuje śmiercią zarodka. Występuje najczęściej w okresie organogenezy, czyli między 3. a 8. tygodniem ciąży, kiedy to embrion jest szczególnie wrażliwy na działanie czynników zewnętrznych.
Substancje o działaniu embriotoksycznym mogą powodować różnorodne zaburzenia rozwojowe, w tym nieprawidłowości w kształtowaniu się narządów, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego czy zaburzenia funkcjonalne. Wśród znanych czynników embriotoksycznych wymienia się niektóre leki (np. talidomid, retinoidy, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, metale ciężkie, promieniowanie jonizujące oraz niektóre infekcje wirusowe.
Ocena potencjału embriotoksycznego jest kluczowym elementem badań przedklinicznych nowych leków. Zgodnie z wytycznymi ICH (International Council for Harmonisation) wymagane są badania na co najmniej dwóch gatunkach zwierząt, aby określić bezpieczeństwo stosowania substancji w okresie ciąży. W praktyce klinicznej znajomość działania embriotoksycznego leków pozwala na właściwe zaklasyfikowanie ich do odpowiednich kategorii bezpieczeństwa stosowania w ciąży i umożliwia lekarzom podejmowanie świadomych decyzji terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metronidazole B. Braun 5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne metronidazolu wykazały, że dawka toksyczna podana dożylnie wynosi 30 mg/kg mc. Długotrwałe podawanie u psów powodowało objawy neurotoksyczne, takie jak ataksja i drżenie, natomiast u małp obserwowano dawkozależne zwyrodnienie hepatocytów, co wskazuje na potencjalną hepatotoksyczność. Analizy mutagenności ujawniły mutagenne działanie na bakterie po redukcji grupy nitrowej, jednak badania in vitro i in vivo na komórkach ssaków, w tym limfocytach pacjentów, nie potwierdziły działania mutagennego, sugerując minimalne ryzyko genotoksyczności u ludzi. W badaniach rakotwórczych u gryzoni stwierdzono wzrost nowotworów płuc u myszy, jednak mechanizm ten nie wydaje się mieć podłoża genotoksycznego.
ataksja, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie neurotoksyczne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, hepatotoksyczność, metronidazol, nowotwór płuc, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, redukcja grupy nitrowej, toksyczność ostra, uszkodzenie DNA, zaburzenia neurologiczne, zanik gruczołu krokowego, zanik jąder, zwyrodnienie komórek wątrobowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reparil 20 mg
Escyna, substancja czynna w Reparil 20 mg tabletkach dojelitowych, wykazuje średnią do wysoką toksyczność po podaniu ogólnoustrojowym w badaniach przedklinicznych na zwierzętach. Zaobserwowano istotne zmiany nefrotoksyczne, co wskazuje na konieczność monitorowania funkcji nerek u pacjentów, zwłaszcza przy długotrwałej terapii lub u osób z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi. Badania nie wykazały działania genotoksycznego, jednak brak jest kompleksowych danych dotyczących potencjalnej rakotwórczości, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa escyny w długoterminowym stosowaniu.
działanie mutagenne, efekt embriotoksyczny, escyna, funkcja nerek, kostnienie szkieletu, masa płodu, nefrotoksyczność, obumarcie zarodka, organogeneza, rozwój postnatalny, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na reprodukcję, zaburzenie czynności nerek, zmiany w nerkach - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mydocalm 50 mg
Analiza danych przedklinicznych dotyczących tolperyzonu chlorowodorku, substancji czynnej Mydocalm 50 mg, wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście stosowania klinicznego. Badania farmakologiczne, toksykologiczne po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczności nie wykazały istotnych zagrożeń przy dawkach terapeutycznych. Toksyczność obserwowano jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne narażenie u człowieka, co potwierdza niski potencjał działań niepożądanych w praktyce klinicznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seasonique 150 mcg + 30 mcg (tabl. różowa); 10 mcg (tabl. biała)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewonorgestrelu i etynyloestradiolu, składników tabletek powlekanych Seasonique, wykazały, że obserwowane efekty toksyczne u zwierząt laboratoryjnych są zgodne z ich znanym działaniem farmakologicznym, bez dodatkowych nieoczekiwanych toksyczności. Szczególnie istotne są efekty embriotoksyczne i fetotoksyczne, stwierdzone przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane terapeutycznie u ludzi, co potwierdza przeciwwskazanie do stosowania preparatu w ciąży. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz działania rakotwórczego nie wykazały specyficznych zagrożeń dla pacjentek, co wskazuje na profil bezpieczeństwa porównywalny do innych złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych.
doustny środek antykoncepcyjny, działanie rakotwórcze, efekt embriotoksyczny, genotoksyczność, lewonorgestrel i etynyloestradiol, mechanizm działania, nowotwór hormonozależny, ocena ryzyka środowiskowego, środowisko wodne, steroid płciowy, tabletki powlekane, tkanki hormonozależne, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvetrend 25 mg
Przedkliniczne badania karwedylolu, substancji czynnej leku Carvetrend, wykazały brak potencjału rakotwórczego i mutagennego. Testy na szczurach i myszach obejmowały dawki do 75 mg/kg mc./dobę (38-krotność MRHD) oraz 200 mg/kg mc./dobę (100-krotność MRHD) i nie ujawniły zwiększonego ryzyka nowotworzenia ani mutacji genetycznych. Badania in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa genetycznego leku.
Wpływ karwedylolu na płodność i rozwój potomstwa zaobserwowano jedynie przy dawkach toksycznych, przekraczających 100-krotność MRHD (≥200 mg/kg mc.). W tych warunkach odnotowano osłabienie aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia zagnieżdżenia zarodka u szczurów. Dawki powyżej 60 mg/kg mc. (ponad 30-krotność MRHD) powodowały opóźnienia wzrostu i rozwoju potomstwa, a dawki 200 mg/kg u szczurów i 75 mg/kg u królików wywoływały embriotoksyczność, jednak bez występowania wad rozwojowych. Wyniki te potwierdzają dobry profil bezpieczeństwa karwedylolu przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
aktywność reprodukcyjna, badania rakotwórczości, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, embriotoksyczność, implantacja zarodka, karwedylol, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, wada rozwojowa, zaburzenia płodności, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nimotop S 30 mg
Przedkliniczne badania toksyczności nimodypiny, przeprowadzone zgodnie ze standardowymi protokołami, nie wykazały istotnych klinicznie zagrożeń po podaniu jednorazowym i wielokrotnym. Analizy genotoksyczności i potencjału rakotwórczego nie potwierdziły ryzyka uszkodzenia DNA ani indukcji nowotworów. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano dawkozależne efekty embriotoksyczne: przy dawce 30 mg/kg m.c./dobę zahamowanie rozwoju zarodka i zmniejszenie jego masy, a przy 100 mg/kg m.c./dobę śmiertelność zarodków. Nie stwierdzono jednak efektu teratogennego u szczurów ani embriotoksycznego i teratogennego u królików przy dawkach do 10 mg/kg m.c./dobę.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Misstala 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa octanu uliprystalu wykazały brak istotnych zagrożeń dla układów sercowo-naczyniowego, oddechowego i nerwowego, co potwierdza jego korzystny profil farmakologiczny. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie stwierdzono specyficznego ryzyka dla człowieka, a obserwowane efekty były związane z mechanizmem działania jako modulatora receptorów progesteronowego i glikokortykoidowego, widoczne przy dawkach terapeutycznych. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego ani kancerogennego, a długoterminowe testy na szczurach i myszach potwierdziły brak działania rakotwórczego. Warto podkreślić, że przy dawkach umożliwiających utrzymanie ciąży nie zaobserwowano efektów teratogennych.
aberracja chromosomowa, aktywność antyprogesteronowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, bezpieczeństwo reprodukcyjne, efekt embriotoksyczny, efekt kancerogenny, niestabilność genetyczna, ocena przedkliniczna bezpieczeństwa, octan uliprystalu, potencjał rakotwórczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ, uszkodzenie DNA, wpływ teratogenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadomon 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu (substancji czynnej leku Tadomon) wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomalnych) oraz in vivo, nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długotrwałe badania na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburzał płodności szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów w macicy, bez jednoznacznego ustalenia przyczyny (wpływ na samca lub samicę). Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego przy dawkach terapeutycznych, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju płodów oraz embriotoksyczność z zaburzeniami OUN związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomalna, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, substancja czynna, tapentadol, test Amesa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polfilin prolongatum 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pentoksyfiliny, substancji czynnej leku Polfilin prolongatum, obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału rakotwórczego i mutagennego oraz wpływu na procesy rozrodcze. Toksyczność ostra wykazała, że dawki toksyczne u ludzi wynoszą około 80 mg/kg mc. drogą doustną, natomiast u myszy i szczurów dawki toksyczne zależą od drogi podania: dożylna 0,17-0,23 g/kg, dootrzewnowa 0,24-0,37 g/kg, doustna ponad 1,2-2,1 g/kg. W badaniach długoterminowych nie stwierdzono istotnych uszkodzeń narządowych przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 100 mg/kg mc./dobę u psów przez okres roku. Jednak dawki ≥320 mg/kg mc./dobę u psów wywołały działania niepożądane, takie jak zaburzenia koordynacji, niewydolność krążenia, krwotoki, obrzęk płuc oraz obecność komórek olbrzymich w tkankach.
dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie przeciwpłytkowe, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, gruczolakowłókniak sutka, komórki olbrzymie, krwotok, nieplanowana synteza DNA, niewydolność krążenia, obrzęk płuc, ostre zatrucie, pentoksyfilina, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność długoterminowa, toksyczność ostra, uszkodzenie chromosomu, uszkodzenie DNA, zaburzenia koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ipidakryny chlorowodorku wykazały umiarkowaną toksyczność ostrą z wartościami LD50 wynoszącymi 68 mg/kg (myszy, doustnie), 62 mg/kg (szczury, doustnie), 55 mg/kg (króliki, doustnie) oraz 52 mg/kg (podskórnie, różne gatunki). Profil toksyczności jest zależny od drogi podania, z niższą LD50 przy podaniu podskórnym. Badania toksyczności przewlekłej potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu, z rzadkimi i krótkotrwałymi działaniami niepożądanymi, głównie związanymi z pobudzeniem receptorów muskarynowych. Elastyczność dawkowania umożliwia optymalizację efektu terapeutycznego przy minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
aberracja chromosomowa, dawka śmiertelna, działanie alergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, efekt teratogenny, funkcja hormonalna, gospodarka hormonalna, gruczoł wydzielania wewnętrznego, ipidakryna chlorowodorek, LD50, mutacja genowa, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil toksykologiczny leku, receptor M-cholinergiczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ hormonalny, układ immunologiczny, układ odpornościowy - Leksykon substancji czynnych
Nimodypina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nimodypina, jako antagonista kanałów wapniowych, jest stosowana głównie w terapii następstw krwawienia podpajęczynówkowego. Przeprowadzone badania przedkliniczne, obejmujące standardowe testy toksykologiczne i farmakologiczne, nie wykazały istotnych zagrożeń dla kluczowych układów narządowych ani specyficznych mechanizmów toksyczności po wielokrotnym podaniu. Testy genotoksyczności i rakotwórczości potwierdziły brak mutagennego i kancerogennego potencjału nimodypiny. Badania dotyczyły preparatów Nimodipine Altan (0,2 mg/ml) oraz Nimotop S (0,2 mg/ml i 30 mg tabletki powlekane), co potwierdza spójność wyników dla różnych form farmaceutycznych.
antagonista wapnia, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, krwawienie podpajęczynówkowe, obumieranie zarodków, opóźniony rozwój, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój nowotworów, rozwój postnatalny, rozwój zarodkowy, wpływ na reprodukcję, zahamowanie wzrostu płodu, zastosowanie kliniczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nimotop S 0,2 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne nimodypiny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w standardowych testach ostrej i przewlekłej toksyczności, bez istotnego ryzyka genotoksycznego czy rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano dawkozależne efekty embriotoksyczne u szczurów, przy dawkach 30 mg/kg m.c./dobę (hamowanie rozwoju płodu, zmniejszenie masy ciała płodu) oraz 100 mg/kg m.c./dobę (śmiertelność zarodków), jednak bez działania teratogennego. U królików nie stwierdzono efektów embriotoksycznych ani teratogennych przy dawkach do 10 mg/kg m.c./dobę, co wskazuje na różnice międzygatunkowe w odpowiedzi na lek.
działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, hamowanie rozwoju płodu, nimodypina, Nimotop S, opóźnienie rozwoju fizycznego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodowy, rozwój postnatalny, rozwój zarodkowy, śmiertelność zarodków, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gribero 75 mg
Dane przedkliniczne dotyczące dabigatranu eteksylatu, substancji czynnej leku Gribero, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka w standardowych testach farmakologicznych bezpieczeństwa, toksyczności po wielokrotnym podaniu oraz genotoksyczności. Efekty toksyczne obserwowane u zwierząt były związane głównie z nasilonym działaniem przeciwkrzepliwym wynikającym z mechanizmu inhibitora trombiny. W badaniach na szczurach i królikach stwierdzono wpływ na płodność samic przy dawce 70 mg/kg (5-krotnie wyższej niż ekspozycja u pacjentów), objawiający się zmniejszeniem liczby implantacji i zwiększoną utratą przedimplantacyjną. Przy dawkach 5-10-krotnie wyższych od ekspozycji klinicznej zaobserwowano embriotoksyczność, w tym zmniejszenie masy ciała płodu, obniżenie żywotności zarodka oraz wzrost wad rozwojowych. Badania pre- i postnatalne wykazały zwiększoną umieralność płodów przy dawkach 4-krotnie wyższych niż u pacjentów.
aktywność farmakologiczna, badanie genotoksyczności, badanie pre- i postnatalne, badanie toksyczności, dabigatran eteksylat, dawka toksyczna, działanie farmakodynamiczne, efekt embriotoksyczny, efekt przeciwkrzepliwy, incydent krwawienia, inhibitor trombiny, mechanizm działania dabigatranu, płodność samic, potencjał guzotwórczy, test farmakologiczny bezpieczeństwa, toksyczność wielokrotnego podania, umieralność płodu, utrata przedimplantacyjna, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piroxicam Jelfa 10 mg
Przedkliniczne badania piroksykamu, substancji czynnej leku Piroxicam Jelfa, wykazały brak specyficznych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego, ośrodkowego układu nerwowego oraz nerek przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania toksykologiczne na zwierzętach ujawniły nefrotoksyczność oraz owrzodzenia przewodu pokarmowego, co jest typowe dla NLPZ i wynika z hamowania syntezy prostaglandyn. Testy genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały potencjału mutagennego ani rakotwórczego. Warto podkreślić, że dawki stosowane w badaniach odpowiadały zakresowi terapeutycznemu, a obserwowane działania niepożądane korelują z klinicznymi obserwacjami.
aberracja chromosomowa, działanie rakotwórcze, efekt embriotoksyczny, funkcja nerek, genotoksyczność, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, mutacja genowa, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie płodności, organogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, piroksykam, potencjał genotoksyczny, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przewód tętniczy płodu, śmiertelność płodów, śmiertelność zarodków, synteza prostaglandyn, trzeci trymestr ciąży, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa, zaburzenia ciąży - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polfilin 100 mg
Dane przedkliniczne pentoksyfiliny wskazują na stosunkowo szeroki margines bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Dawka toksyczna u ludzi wynosi około 80 mg/kg masy ciała przy podaniu doustnym, natomiast u gryzoni wartości te różnią się w zależności od drogi podania: dożylna 0,17-0,23 g/kg, dootrzewnowa 0,24-0,37 g/kg oraz doustna 1,2-2,1 g/kg. W badaniach toksyczności przewlekłej, podawanie pentoksyfiliny przez rok w dawkach do 1000 mg/kg u szczurów i do 100 mg/kg u psów nie wywołało uszkodzeń narządów wewnętrznych. Jednakże bardzo wysokie dawki (≥320 mg/kg u psów) wiązały się z poważnymi działaniami niepożądanymi, takimi jak zaburzenia koordynacji, niewydolność krążenia, krwotoki, obrzęk płuc oraz zmiany histopatologiczne, co sugeruje potencjalny wpływ neurotoksyczny i kardiotoksyczny przy przedawkowaniu.
działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, gruczolakowłókniak sutka, komórki olbrzymie, krwotok, nieplanowana synteza DNA, niewydolność krążenia, obrzęk płuc, obumarcie płodu, pentoksyfilina, płodność, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, zaburzenia koordynacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Haloperidol UNIA 2 mg/ml
Przedkliniczne badania haloperydolu, obejmujące modele zwierzęce i badania in vitro, nie wykazały istotnego ryzyka toksyczności ani genotoksyczności przy wielokrotnym podawaniu. Jednakże obserwowano obniżenie płodności, ograniczone działanie teratogenne i embriotoksyczne u gryzoni, co wskazuje na potencjalne ryzyko stosowania leku w ciąży. W badaniach dotyczących kancerogenności zaobserwowano zależny od dawki wzrost gruczolaków przysadki i nowotworów gruczołów sutkowych u samic myszy, prawdopodobnie związany z długotrwałym blokowaniem receptorów dopaminowych D2 i hiperprolaktynemią, choć znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne.
badanie in vitro, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, gruczolak przysadki mózgowej, haloperydol, hiperprolaktynemia, kanał potasowy hERG, komorowe zaburzenia rytmu, nowotwór gruczołu sutkowego, obniżenie płodności, odstęp QTc, potencjał genotoksyczny, receptor dopaminowy D2, ryzyko kardiologiczne, stężenie terapeutyczne, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Escyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Escyna, główny składnik aktywny wyciągu z nasion kasztanowca zwyczajnego, wykazuje stosunkowo niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po podaniu doustnym wynoszą: myszy 990 mg/kg, szczury 2150 mg/kg, króliki 1530 mg/kg oraz psy 130 mg/kg masy ciała, przy czym psy są najbardziej wrażliwe. Maksymalna dawka bezpieczna u psów została określona na poziomie 30 mg/kg. Toksyczność przewlekła wykazała brak efektów toksycznych przy dawkach do 400 mg/kg u szczurów oraz podrażnienie żołądka u psów przy dawce 80 mg/kg po 34 tygodniach. Badania teratogenności wskazały na szkodliwy wpływ na płód jedynie przy dawce 300 mg/kg, czyli 30-krotnie wyższej niż dawka terapeutyczna u ludzi. Testy mutagenności i genotoksyczności nie wykazały działania szkodliwego escyny.
Aesculus hippocastanum, aminopeptydaza leucynowa, dawka no effect, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, efekt embriotoksyczny, escyna, karbamylotransferaza ornitynowa, kardiomegalia, LD50, mutagenność i genotoksyczność, płodność, podrażnienie żołądka, powiększenie wątroby, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, trokserutyna, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z nasion kasztanowca, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca