metabolizm bosutynibu
Metabolizm bosutynibu to proces przemiany i eliminacji tego leku kinazowego z organizmu. Bosutynib, będący inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), podlega przede wszystkim metabolizmowi wątrobowemu z udziałem enzymu CYP3A4.
Główną drogą eliminacji bosutynibu jest wydalanie z kałem (91%), podczas gdy wydalanie nerkowe odgrywa mniejszą rolę (około 3%). Lek jest metabolizowany do kilku metabolitów, z których większość wykazuje znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty. Okres półtrwania bosutynibu wynosi około 22-27 godzin.
Istotne klinicznie są interakcje bosutynibu z inhibitorami i induktorami CYP3A4. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) może znacząco zwiększać stężenie bosutynibu w osoczu, natomiast induktory (np. ryfampicyna, fenytoina) mogą prowadzić do zmniejszenia jego stężenia i potencjalnie do utraty skuteczności terapeutycznej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ekspozycja na bosutynib może być zwiększona, co może wymagać dostosowania dawki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Bosutinib Stada jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 100 mg, 400 mg oraz 500 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na bosutynib lub substancje pomocnicze oraz u osób z niewydolnością wątroby, ze względu na zmieniony metabolizm leku i zwiększone ryzyko działań niepożądanych. W przypadku współistniejących chorób wątroby lub nieprawidłowości w próbach wątrobowych konieczne jest regularne monitorowanie funkcji wątroby. Ponadto, należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki wpływające na CYP3A4 oraz u kobiet w ciąży lub planujących ciążę, ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu.
badania farmakokinetyczne, bosutynib, funkcja wątroby, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, metabolizm bosutynibu, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, parametry wątrobowe, próby wątrobowe, profil metabolizmu, reakcja alergiczna, stężenie osoczowe, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wskazanie kliniczne -
Leksykon leków
Stosowanie leku Bosutinib Zentiva (tabletki powlekane 100 mg, 400 mg, 500 mg) jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na bosutynib lub substancje pomocnicze oraz u chorych z niewydolnością wątroby. W przypadku nadwrażliwości, objawy takie jak wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy czy duszność wymagają natychmiastowego przerwania terapii i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Niewydolność wątroby stanowi przeciwwskazanie ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności oraz zmienioną farmakokinetykę bosutynibu, co potwierdzają dane farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Pacjenci z chorobami wątroby powinni być dokładnie ocenieni przed rozpoczęciem terapii, a w przypadku niewydolności wątroby należy rozważyć alternatywne metody leczenia.
biegunka, bosutynib, choroba układu pokarmowego, choroba wątroby, duszność, farmakodynamika, farmakokinetyka, farmakokinetyka bosutynibu, hepatotoksyczność, metabolizm bosutynibu, mielosupresja, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, parametry laboratoryjne, reakcja alergiczna, świąd, tabletka powlekana, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Bosutinib Zentiva, dostępny w dawkach 100 mg, 400 mg oraz 500 mg w formie tabletek powlekanych, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na bosutynib lub którąkolwiek substancję pomocniczą oraz niewydolność wątroby niezależnie od jej etiologii. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego oraz oceny funkcji wątroby, w tym oznaczenia aktywności aminotransferaz (ALT, AST) i poziomu bilirubiny. Zaburzenia funkcji wątroby mogą prowadzić do nieprzewidywalnych stężeń leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, co wynika z farmakokinetyki bosutynibu metabolizowanego głównie w wątrobie.
aminotransferaza, badanie biochemiczne, bilirubina, bosutynib, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, farmakodynamika leku, farmakokinetyka, funkcja wątroby, inhibitor kinazy tyrozynowej, lek hepatotoksyczny, marskość wątroby, metabolizm bosutynibu, niewydolność wątroby, ocena kliniczna, reakcja nadwrażliwości, schorzenie hepatologiczne, stłuszczenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wywiad alergiczny -
Leksykon leków
Bosutynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (Ph+), wykazuje biodostępność doustną na poziomie 34% przy podaniu podczas posiłku, co istotnie zwiększa jego wchłanianie (Cmax wzrasta 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 200-600 mg, z Tmax około 6 godzin. U pacjentów z CML po dawce 400 mg podczas posiłku średnia geometryczna Cmax wynosi 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast przy dawce 500 mg Cmax osiąga 200 ng/ml (CV 6%), a AUCss 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~2331 L) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) wykazują ≤5% aktywności farmakologicznej leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3%), z minimalnym wydalaniem z moczem (3,29%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
badanie bilansu masy, badanie ex vivo, biodostępność bosutynibu, bloker H2, chromosom Philadelphia, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, eliminacja z kałem, farmakokinetyka bosutynibu, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, jednoczesne stosowanie leków, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, metabolizm bosutynibu, mikrosomy wątrobowe, N-demetylowany bosutynib, N-tlenek bosutynibu, nudności, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydechlorowany bosutynib, przewlekła białaczka szpikowa, rozpuszczalność leku, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia połykania, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
