wchłanianie sytagliptyny
Sytagliptyna jest doustnym lekiem przeciwcukrzycowym z grupy inhibitorów dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność wynoszącą około 87%, co oznacza, że znaczna część podanej dawki dociera do krążenia ogólnoustrojowego.
Wchłanianie sytagliptyny odbywa się głównie w jelicie cienkim i nie jest istotnie zaburzone przez obecność pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1-4 godzinach od podania. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków, co zwiększa komfort terapii dla pacjentów.
Sytagliptyna jest transportowana przez białko transportujące aniony organiczne typu 3 (OAT3) oraz glikoproteinę P, które mogą wpływać na jej wchłanianie i dystrybucję. Po wchłonięciu lek wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (około 38%), co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych związanych z wypieraniem z połączeń białkowych.
Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony – około 79% leku jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Pozostała część podlega ograniczonemu metabolizmowi, głównie z udziałem izoenzymów CYP3A4 i CYP2C8 cytochromu P450, co również wpływa na jej niski potencjał interakcji lekowych.