glikoproteina p
Glikoproteina P (P-gp, MDR1, ABCB1) to białko błonowe, które działa jako pompa usuwająca substancje z wnętrza komórki. Należy do rodziny białek transportujących ABC (ATP-binding cassette), które wykorzystują energię z hydrolizy ATP do aktywnego transportu różnych substancji przez błony komórkowe, często wbrew gradientowi stężeń.
W organizmie człowieka glikoproteina P pełni funkcję ochronną, usuwając ksenobiotyki i substancje potencjalnie toksyczne z komórek. Występuje głównie w nabłonku jelit, w komórkach kanalików nerkowych, hepatocytach oraz w barierze krew-mózg. Jej obecność w tych tkankach wpływa znacząco na farmakokinetykę wielu leków, ograniczając ich wchłanianie i dystrybucję oraz zwiększając wydalanie.
Z klinicznego punktu widzenia, glikoproteina P ma istotne znaczenie w kontekście interakcji lekowych i oporności wielolekowej. Nadekspresja tego białka w komórkach nowotworowych jest jednym z mechanizmów oporności na chemioterapię, gdyż prowadzi do aktywnego usuwania leków przeciwnowotworowych z komórek rakowych. Niektóre leki mogą być inhibitorami lub induktorami glikoproteiny P, co może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palifren Long 25 mg
Palifren Long, zawierający palmitynian paliperydonu jako prolek, charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla preparatów o przedłużonym uwalnianiu, z mediana Tmax wynoszącą 13 dni po podaniu domięśniowym i uwalnianiem trwającym co najmniej 4 miesiące. Biodostępność leku wynosi 100%, a okres półtrwania paliperydonu w zakresie dawek 25-150 mg wynosi od 25 do 49 dni. Miejsce podania wpływa na parametry farmakokinetyczne – podanie do mięśnia naramiennego skutkuje o około 28% wyższym Cmax niż podanie do mięśnia pośladkowego. Schemat dawkowania inicjującego (150 mg w 1. dniu i 100 mg w 8. dniu do mięśnia naramiennego) umożliwia szybkie osiągnięcie stężeń terapeutycznych bez konieczności stosowania dodatkowej terapii doustnej. Wiązanie paliperydonu z białkami osocza wynosi 74%, a metabolizm leku nie jest intensywny, z głównymi szlakami metabolicznymi obejmującymi dealkilację, hydroksylację, odwodornienie i odłączenie benzizoksazolu, z udziałem izoenzymów CYP2D6 i CYP3A4 nieistotnym klinicznie. Paliperydon jest substratem P-gp, jednak kliniczne znaczenie tego faktu pozostaje nieustalone.
dealkilacja, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hydroksylacja, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, lek doustny, miejsce podania leku, mieszanina racemiczna, mikrosomy wątrobowe, odwodornienie, okres półtrwania leku, paliperydon o przedłużonym uwalnianiu, palmitynian paliperydonu, parametr Cmax, podanie pozajelitowe, preparat o przedłużonym uwalnianiu, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin TZF 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin TZF, charakteryzuje się ograniczonym potencjałem interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez enzym CYP3A4 z udziałem CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wpływ metabolizmu wątrobowego na klirens leku jest minimalny. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) metabolizm może mieć większe znaczenie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie wykazuje istotnego znaczenia klinicznego. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg x2/dobę) z sytagliptyną (50 mg) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku, podobnie jak podanie cyklosporyny (600 mg) zwiększa AUC sytagliptyny o 29% i Cmax o 68%, co nie jest klinicznie istotne.
antykoagulant, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ticagrelor MSN 90 mg
Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego farmakokinetykę i interakcje lekowe. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, klarytromycyna czy rytonawir, znacząco zwiększają stężenia tikagreloru (Cmax 2,4×, AUC 7,3×) i jednocześnie zmniejszają stężenia jego aktywnego metabolitu, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) również podnoszą ekspozycję na tikagrelor (Cmax +69%, AUC 2,7×), natomiast induktory CYP3A (np. ryfampicyna) obniżają jego stężenia (Cmax -73%, AUC -86%), co może zmniejszać skuteczność terapii. Interakcje z innymi lekami, takimi jak cyklosporyna (Cmax +2,3×, AUC +2,8×), morfina (zmniejszenie ekspozycji o 35%), statyny (symwastatyna: Cmax +81%, AUC +56%), digoksyna (Cmax +75%, AUC +28%) oraz rozuwastatyna (ryzyko rabdomiolizy), wymagają odpowiedniej kontroli klinicznej i dostosowania dawkowania.
aktywowany czas krzepnięcia, antagonista receptora angiotensyny, atorwastatyna, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, desmopresyna, digoksyna, enoksaparyna, etynyloestradiol, glikoproteina p, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, kinaza fosfokreatynowa, kwas acetylosalicylowy, lewonorgestrel, morfina, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, rabdomioliza, rozuwastatyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, statyna, symwastatyna, tikagrelor, tolbutamid, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Accord
Darunavir Accord, stosowany w terapii HIV-1, wymaga podawania doustnego w skojarzeniu z rytonawirem jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Regularna ocena odpowiedzi virologicznej jest niezbędna, a w przypadku braku skuteczności wskazane jest wykonanie badań oporności. U pacjentów z mutacjami DRV-RAM, wiremią ≥100 000 kopii/mL lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/L schemat z dawką raz na dobę nie jest zalecany. Darunavir nie jest rekomendowany u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg. W ciąży stosowanie powinno być rozważane jedynie przy przewadze korzyści nad ryzykiem. U osób powyżej 65 lat należy zachować ostrożność ze względu na współistniejące choroby i zmienioną farmakokinetykę. W trakcie terapii obserwowano ciężkie reakcje skórne (0,4%), w tym zespół DRESS i Stevens-Johnsona (<0,1%), a także zapalenie wątroby (0,5%), szczególnie u pacjentów z przewlekłym HBV/HCV. W przypadku objawów ciężkich działań niepożądanych należy natychmiast przerwać leczenie.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, działania niepożądane, glikoproteina p, hemodializa, hemofilia, immunosupresja, inhibitor CYP3A, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nietolerancja galaktozy, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, półpasiec, przewlekłe zapalenie wątroby, reaktywacja immunologiczna, terapia przeciwretrowirusowa, wirus opryszczki, wysypka polekowa, zaburzenia chodu, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Właściwości farmakokinetyczne
Temsirolimus, dostępny w postaci koncentratu do infuzji, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się wielowykładniczym spadkiem stężenia we krwi pełnej oraz preferencyjnym wiązaniem z białkiem FKBP-12 w komórkach krwi. Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki 25 mg, średnie Cmax wynosiło 585 ng/ml, a AUC 1627 ng·h/ml, natomiast po schemacie 175 mg tygodniowo przez 3 tygodnie, a następnie 75 mg tygodniowo, Cmax wzrastało do około 2457-2574 ng/ml. Temsirolimus metabolizowany jest głównie w wątrobie do aktywnego metabolitu syrolimusu, którego AUC jest 2,7-krotnie wyższe niż leku macierzystego, a okres półtrwania wynosi 73,3 godziny (w porównaniu do 17,7 godziny temsirolimusu). Klirens leku wynosi średnio 11,4 ± 2,4 l/h, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (78%), z minimalnym udziałem nerek (4,6%). Substancja jest substratem P-gp i wykazuje hamowanie izoenzymów CYP450, zwłaszcza CYP3A4/5 (Ki = 3,1 µM), co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych, szczególnie z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4/5, np. midazolamem, którego AUC może wzrosnąć 3-4-krotnie podczas terapii temsirolimusem.
AUCsum, białko FKBP-12, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie zaburzenie wątroby, cytochrom P450, ekspozycja na lek, eskalacja dawki, farmakokinetyka, glikoproteina p, hydroksylowanie, interakcja lekowa, klirens leku, mikrosomy wątroby, modelowanie farmakokinetyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, redukcja dawki, seco-temsirolimus, stała dysocjacji, stała hamowania, stężenie leku, stężenie maksymalne, substancja przeciwnowotworowa, syrolimus, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Interakcje leku – Sandimmun Neoral 10 mg
Cyklosporyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez modulację enzymów CYP3A4, glikoproteiny P (P-gp) oraz transporterów OATP, co wpływa na jej stężenie w osoczu i krwi pełnej. Induktory CYP3A4/P-gp, takie jak ryfampicyna (wymagająca 3-5-krotnego zwiększenia dawki cyklosporyny), leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina), oraz ziele dziurawca (Hypericum perforatum) obniżają stężenie cyklosporyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Z kolei inhibitory tych enzymów i transporterów, w tym makrolidy (erytromycyna zwiększająca AUC cyklosporyny 4-7-krotnie), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, worykonazol), blokery kanału wapniowego (werapamil 2-3-krotny wzrost stężenia, diltiazem do 50%), amiodaron oraz inne leki (danazol, metyloprednizolon w dużych dawkach, telaprewir) podwyższają stężenie cyklosporyny, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność monitorowania stężenia cyklosporyny u pacjentów transplantowanych oraz dostosowywania dawki w trakcie wprowadzania lub odstawiania leków interagujących.
aminoglikozyd, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, białka transportujące aniony organiczne, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, CYP3A4, diltiazem, dysfagia, erytromycyna, eteksylan dabigatranu, ewerolimus, glikoproteina p, grejpfrut, Hypericum perforatum, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kannabidiol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rabdomioliza, ryfampicyna, syrolimus, takrolimus, wankomycyna, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivertaxo 10 mg
Rivertaxo, zawierający rywaroksaban w dawce 10 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (95,6 mg/tabletkę). Lek nie powinien być stosowany przy aktywnym krwawieniu klinicznie istotnym oraz u chorych z predysponującymi schorzeniami zwiększającymi ryzyko krwawień, takimi jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne i okulistyczne, krwotoki wewnątrzczaszkowe oraz patologie naczyniowe (żylaki przełyku, tętniaki, wady rozwojowe naczyń). Jednoczesne stosowanie rywaroksabanu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyny, doustne antykoagulanty) jest przeciwwskazane, z wyjątkiem protokołów zmiany terapii lub heparyny niefrakcjonowanej w dawkach do utrzymania drożności cewników.
aktywne krwawienie, apiksaban, cytochrom P450 3A4, dalteparyna, enoksaparyna, eteksylan dabigatranu, fondaparynuks, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok wewnątrzczaszkowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na rywaroksaban, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, skaza krwotoczna, terapia przeciwpłytkowa, tętniak naczyniowy, trombocytopenia, warfaryna, zaburzenie hemostazy, zakrzepica, żylaki przełyku - Leksykon leków
Interakcje leku – Zypsila 60 mg
Zyprazydon wykazuje złożony profil farmakologiczny, co wymaga szczególnej uwagi na potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, tiorydazyna, pimozyd, sertindol, halofantryna, fluorochinolony), które są przeciwwskazane ze względu na ryzyko torsade de pointes. Ponadto, zyprazydon może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z innymi lekami o działaniu ośrodkowym (benzodiazepiny, opioidy) oraz alkoholem, co zwiększa ryzyko sedacji, hipotonii ortostatycznej, zaburzeń poznawczych i objawów pozapiramidowych. Zyprazydon wykazuje niewielki potencjał hamowania enzymów CYP2D6 i CYP3A4, co nie przekłada się na istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, takimi jak doustne środki antykoncepcyjne czy walproinian. Jednakże, induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie zyprazydonu nawet o 35%, co może wymagać dostosowania dawki.
ataksja, CYP2D6, CYP3A4, doustny lek antykoncepcyjny, drgawki kloniczne mięśni, działanie sedatywne, enzym cytochromu P450, glikoproteina p, halofantryna, hiperrefleksja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, lek przeciwinfekcyjny, lek serotonergiczny, lek stabilizujący nastrój, lek wydłużający odcinek QT, lek zobojętniający kwas żołądkowy, monoterapia litem, objaw pozapiramidowy, odcinek QT, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sól litu, spożywanie alkoholu, terapia skojarzona, torsade de pointes, trójtlenek arsenu, walproinian, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, zyprazydon - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride TZF 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride TZF wykazuje farmakokinetykę potwierdzającą biorównoważność z jednoczesnym podawaniem sytagliptyny (100 mg) i metforminy (500 mg) w postaci oddzielnych tabletek. Sytagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1-4 h), wysoką biodostępnością około 87%, objętością dystrybucji około 198 l oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (38%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 12,4 h i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnej indukcji lub inhibicji izoenzymów CYP. Metformina wykazuje Tmax około 2,5 h, biodostępność 50-60%, niskie wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji 63-276 l oraz jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki z klirensem >400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 h. Pokarm zmniejsza wchłanianie metforminy (Cmax ↓40%, AUC ↓25%, Tmax wydłużone o 35 min), natomiast nie wpływa na farmakokinetykę sytagliptyny.
biodostępność sytagliptyny, cukrzyca typu 2, dysfagia, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor DPP-4, inhibitor glikoproteiny p, izoenzymy CYP, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, stężenie w osoczu, sytagliptyna i metformina, toksyczność reprodukcyjna, transporter anionów organicznych, transportery kanalikowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax SR Combi 50 mg + 1000 mg
Metformax SR Combi to preparat zawierający sytagliptynę chlorowodorek oraz metforminę chlorowodorek w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wykazujący farmakokinetyczną biorównoważność z jednoczesnym podawaniem składników w postaci oddzielnych tabletek. Sytagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1-4 h), wysoką biodostępnością około 87%, niskim wiązaniem z białkami osocza (38%) oraz eliminacją głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% z moczem). Jej AUC wynosi średnio 8,52 μM•h, a Cmax 950 nM po dawce 100 mg. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na inne izoenzymy CYP. Okres półtrwania wynosi około 12,4 h, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z eliminacją przez aktywne wydzielanie kanalikowe, w czym uczestniczą transportery hOAT-3 i glikoproteina p. W badaniach klinicznych nie stwierdzono konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 ml/min), natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (GFR < 30 ml/min) AUC sytagliptyny wzrasta do około 4-krotności, a hemodializa usuwa około 13,5% dawki. Nie wymaga się modyfikacji dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh ≤ 9) oraz ze względu na wiek, płeć, rasę czy BMI. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z cukrzycą typu 2 farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych.
biodostępność, chlorowodorek metforminy, chlorowodorek sytagliptyny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca typu 2, CYP3A4, erytrocyty, farmakokinetyka, glikoproteina p, hemodializa, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, transporter anionów organicznych, wchłanianie leku, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Orebriton 60 mg
Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na tikagrelor (2,4-krotne zwiększenie Cmax i 7,3-krotne AUC) oraz zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, co wymaga ostrożności. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) obniżają ekspozycję tikagreloru (Cmax o 73%, AUC o 86%), zmniejszając jego skuteczność, dlatego ich stosowanie jest niezalecane. Cyklosporyna zwiększa Cmax tikagreloru 2,3-krotnie i AUC 2,8-krotnie, co wymaga zachowania ostrożności. Tikagrelor nie wpływa na CYP2C9, a jego jednoczesne stosowanie z heparyną, ASA czy desmopresyną nie zmienia farmakokinetyki ani działania przeciwpłytkowego.
alkaloid sporyszu, atorwastatyna, cyklosporyna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krzepnięcia po aktywacji, desmopresyna, digoksyna, etynyloestradiol, glikoproteina p, heparyna, induktor CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, kinaza fosfokreatynowa, lewonorgestrel, rabdomioliza, rosuwastatyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, symwastatyna, tikagrelor, tolbutamid, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wąski indeks terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Isoptin 40 40 mg
Werapamil, metabolizowany przez izoenzymy cytochromu P450 (CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C18), jest jednocześnie inhibitorem CYP3A4 i glikoproteiny P (Pgp), co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne o znaczeniu klinicznym. Hamowanie CYP3A4 przez werapamil może zwiększać stężenia leków takich jak doksorubicyna (AUC ↑104%, Cmax ↑61%), statyny (np. symwastatyna AUC ↑2,6-krotnie, Cmax ↑4,6-krotnie), cyklosporyna (AUC ↑45%), czy dabigatran (Cmax ↑180%, AUC ↑150%), co wymaga monitorowania i często redukcji dawek. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, znacząco obniżają biodostępność werapamilu (AUC ↓97%, Cmax ↓94%), zmniejszając jego skuteczność. Werapamil nasila także działanie leków blokujących przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe oraz wykazuje addytywne działanie hipotensyjne z lekami α-adrenolitycznymi, β-adrenolitykami, alkoholem i innymi lekami rozszerzającymi naczynia, co wymaga ścisłej kontroli ciśnienia tętniczego i dostosowania terapii.
agonista receptora serotoninowego, antagonista receptora H2, arytmia serca, benzodiazepin, CYP3A4, czynność nerek, dabigatranu eteksylan, DOAC, doustny antykoagulant, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, kwas acetylosalicylowy, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciw dnie moczanowej, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwirusowy HIV, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, lek zwiększający wydalanie kwasu moczowego, werapamilu chlorowodorek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Axaltra 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna Axaltry, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co determinuje jego liczne interakcje farmakologiczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco nasila ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC i Cmax o 1,3-1,5 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (erytromycyna do 2-krotnego wzrostu AUC). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) i innymi lekami przeciwzakrzepowymi, co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko krwawień. Interakcje z NLPZ (np. naproksen 500 mg, ASA 500 mg) i inhibitorami agregacji płytek (klopidogrel 300 mg nasycająco, potem 75 mg) mogą wydłużać czas krwawienia, choć nie zawsze klinicznie istotnie, co wymaga monitorowania pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień.
cytochrom P450 3A4, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, czynnik Xa, działanie farmakodynamiczne, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwzakrzepowe, enzym wątrobowy, farmakodynamika rywaroksabanu, farmakokinetyka rywaroksabanu, funkcja wątroby, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwgrzybiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodne azolowe, pole pod krzywą, potencjał trombiny, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szlak eliminacji, terapia rywaroksabanem, układ krzepnięcia, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Combodiab 50 mg + 850 mg
Farmakokinetyka sytagliptyny (50 mg 2x/dobę) i metforminy (1000 mg 2x/dobę) podawanych jednocześnie w produkcie Combodiab nie wykazuje istotnych interakcji. Jednak brak jest badań dotyczących interakcji samego produktu z innymi lekami. Spożycie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza przy głodzeniu, niedożywieniu lub zaburzeniach czynności wątroby. Przed badaniami z jodowymi środkami kontrastowymi należy przerwać terapię Combodiab na co najmniej 48 godzin i potwierdzić stabilną funkcję nerek, aby uniknąć ostrej niewydolności nerek. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie leków nefrotoksycznych (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej i pogorszenia funkcji nerek, co wymaga monitorowania czynności nerek i glikemii.
agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, dysfagia, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, glikogenoliza, glikokortykosteroidy, glikoproteina p, glukoneogeneza, hipoglikemia, inhibitory ACE, inhibitory COX-2, insulinooporność, izoenzymy CYP450, jodowe środki kontrastowe, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, retencja płynów, schyłkowa niewydolność nerek, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych 2, transporter MATE - Leksykon leków
Interakcje leku – Maysiglu 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Maysiglu, wykazuje ograniczony metabolizm głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8, co przekłada się na niskie ryzyko istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm nie wpływa znacząco na klirens leku, jednak u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm może mieć większe znaczenie. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie wykazuje istotnego wpływu klinicznego. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą potencjalnie zwiększać ekspozycję na sytagliptynę, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji z metforminą (1000 mg x2/dobę) ani z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP450, takimi jak gliburyd, symwastatyna, rozyglitazon, warfaryna czy doustne środki antykoncepcyjne.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne leki antykoncepcyjne, gliburyd, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenia czynności nerek, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Palifren Long 100 mg
Palifren Long, zawierający paliperydon, wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne związane z metabolizmem przez izoenzymy cytochromu P-450, w tym CYP2D6 i CYP3A4. Jednakże istotne są interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (anksjolityki, opioidy, leki nasenne, inne przeciwpsychotyczne), które mogą nasilać sedację i depresję OUN. Paliperydon antagonizuje działanie lewodopy i agonistów dopaminergicznych, co wymaga stosowania najmniejszych skutecznych dawek u pacjentów z chorobą Parkinsona. Istotne jest także ryzyko hipotonii ortostatycznej przy jednoczesnym stosowaniu leków hipotensyjnych oraz zwiększone ryzyko napadów drgawkowych przy kojarzeniu z lekami obniżającymi próg drgawkowy (fenotiazyny, SSRI, tramadol, meflokina). Karbamazepina znacząco obniża stężenie paliperydonu (Cmax i AUC o około 37%) poprzez indukcję P-gp, co wymaga dostosowania dawki Palifren Long. Divalproinian sodu zwiększa stężenie doustnego paliperydonu o około 50%, jednak brak danych dotyczących postaci domięśniowej.
agonista dopaminergiczny, amiodaron, anksjolityk, butyrofenon, chinidyna, choroba Parkinsona, CYP2D6, cytochrom P-450, diwalproinian sodu, dyzopyramid, efekt addytywny, fenotiazyna, glikoproteina p, hipotonia ortostatyczna, karbamazepina, lek nasenny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lek trójpierścieniowy, meflokina, metylofenidat, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, próg drgawkowy, rysperydon, sedacja, sotalol, SSRI, tramadol, walproinian, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychoruchowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Triveram 20 mg + 5 mg + 5 mg
Produkt Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE (peryndoprylu) z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, wymagając 36-godzinnego odstępu między terapiami. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m², gdzie stosowanie aliskirenu z peryndoprylem jest przeciwwskazane. Atorwastatyna, metabolizowana przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3 i P-gp, może wykazywać zwiększone stężenia i ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) oraz leków takich jak glekaprewir/pibrentaswir.
afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, antagoniści receptora angiotensyny II, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, diuretyki oszczędzające potas, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ewerolimus, glekaprewir/pibrentaswir, glikoproteina p, gliptyny, hiperkaliemia, inhibitory ACE, inhibitory mTOR, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kotrimoksazol, leczenie hipolipemizujące, linagliptyna, miopatia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, polipeptydy transportujące aniony organiczne, posakonazol, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, sitagliptyna, spironolakton, stężenie potasu, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, temsyrolimus, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie hepatocytów, wildagliptyna, worykonazol, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mibrex
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg (Mibrex) stosowany dwa razy na dobę wykazuje skuteczność i bezpieczeństwo u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) w skojarzeniu z ASA, u pacjentów z chorobą wieńcową/chorobą tętnic obwodowych (CAD/PAD) obciążonych wysokim ryzykiem zdarzeń niedokrwiennych (w połączeniu z ASA) oraz po niedawnym zabiegu rewaskularyzacji kończyny dolnej z powodu objawowej PAD (w skojarzeniu z ASA lub ASA i krótkotrwałym klopidogrelem). Podwójna terapia przeciwpłytkowa z klopidogrelem powinna być krótkotrwała, a jednoczesne stosowanie prasugrelu lub tikagreloru nie jest zalecane. Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem objawów krwawienia, zwłaszcza z błon śluzowych (np. nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego) oraz niedokrwistości. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) rywaroksaban może zwiększyć stężenie w osoczu średnio 1,6-krotnie, co zwiększa ryzyko krwawienia; stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <15 ml/min, a przy 15-29 ml/min wymagana jest ostrożność. W wyjątkowych sytuacjach pomocny może być pomiar stężenia rywaroksabanu testem anty-Xa.
antykoagulant toczniowy, brak laktazy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba wieńcowa, choroba zapalna jelit, glikoproteina p, hematokryt, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, leczenie przeciwzakrzepowe, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodne azolowe, proteza zastawki serca, przeciwciało antykardiolipinowe, przeciwciało przeciwko β2 glikoproteinie, przemijający napad niedokrwienny, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rozstrzenie oskrzeli, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, terapia przeciwpłytkowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar krwotoczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Grindeks 25 mg
Analiza farmakokinetyczna sytagliptyny wskazuje na niewielkie ryzyko istotnych klinicznie interakcji lekowych, co czyni ją bezpieczną opcją terapeutyczną w leczeniu cukrzycy typu 2, zwłaszcza u pacjentów bez zaburzeń czynności nerek. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek klirens leku jest dominująco nerkowy, a wpływ metabolizmu wątrobowego jest ograniczony. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie sytagliptyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, jednak interakcje z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) są klinicznie nieistotne. W badaniach klinicznych nie stwierdzono znaczących zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg x2/dobę), cyklosporyny (600 mg), gliburydów, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych środków antykoncepcyjnych.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor OAT3, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, leczenie wielolekowe, metformina, monitorowanie glikemii, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Cyclaid 50 mg
Cyklosporyna (Cyclaid) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez modulację enzymów CYP3A4 oraz transporterów P-gp i OATP. Leki indukujące CYP3A4/P-gp, takie jak karbamazepina, fenytoina, barbiturany, rifampicyna czy ziele dziurawca (Hypericum perforatum), znacząco obniżają stężenie cyklosporyny, co może wymagać zwiększenia dawki nawet 3-5-krotnie. Z kolei inhibitory tych enzymów i transporterów, np. werapamil, diltiazem, ketokonazol, erytromycyna (4-7-krotne zwiększenie AUC), klarytromycyna, telaprewir (4,64-krotne zwiększenie ekspozycji), amiodaron czy kannabidiol, powodują wzrost stężenia cyklosporyny, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności i innych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, NLPZ, melfalan), które wymagają ścisłego monitorowania funkcji nerek i ewentualnej modyfikacji terapii. Wskazane jest także unikanie jednoczesnego stosowania cyklosporyny z takrolimusem ze względu na ryzyko toksyczności nerkowej i interakcji farmakokinetycznych.
ambrisentan, amfoterycyna B, aminoglikozydy, amiodaron, antybiotyki antracyklinowe, antybiotyki makrolidowe, azytromycyna, białka transportujące aniony organiczne, biodostępność diklofenaku, blokery kanału wapniowego, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, daunorubicyna, diltiazem, doksorubicyna, działanie immunosupresyjne, erytromycyna, eteksylat dabigatranu, ewerolimus, flukonazol, glikoproteina p, hipoglikemia, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, kannabidiol, ketokonazol, klarytromycyna, leki przeciwgrzybicze azolowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwirusowe DAA, lerkanidypina, miopatia, mitoksantron, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oktreotyd, przerost dziąseł, rabdomioliza, repaglinid, ryfampicyna, statyny, stężenie cyklosporyny, syrolimus, szczepionki żywe atenuowane, worykonazol, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Interakcje
Empagliflozyna, substancja czynna leku Empelic, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają znaczenie kliniczne w terapii cukrzycy. Szczególną uwagę należy zwrócić na nasilenie działania moczopędnego przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków tiazydowych i pętlowych, co zwiększa ryzyko odwodnienia i niedociśnienia tętniczego. Ponadto, kojarzone leczenie z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika wymaga modyfikacji dawek ze względu na podwyższone ryzyko hipoglikemii. Empagliflozyna zwiększa także wydalanie litu, co może obniżać jego stężenie w surowicy – konieczne jest częste monitorowanie poziomu litu, zwłaszcza po rozpoczęciu terapii lub zmianie dawki. Alkohol może potęgować ryzyko hipoglikemii i nasilać działanie diuretyczne, dlatego pacjentów należy ostrzec o konieczności ostrożności i monitorowania stanu nawodnienia oraz glikemii.
alkohol etylowy, białko oporności raka sutka, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, empagliflozyna, epizod hipoglikemiczny, fenytoina, gemfibrozyl, glikoproteina p, glimepiryd, hipoglikemia, hydrochlorotiazyd, indukcja UGT, insulina, kontrola glikemii, kwas glukuronowy, lek moczopędny, linagliptyna, metformina, niedociśnienie tętnicze, odwodnienie, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, ramipryl, ryfampicyna, simwastatyna, sitagliptyna, stężenie litu, stężenie maksymalne, torasemid, transporter wychwytu nerkowego, urydyno-difosfo-glukuronylotransferaza, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin +pharma 100 mg
Sytagliptyna wykazuje niski potencjał interakcji lekowych, co potwierdzają dane kliniczne. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4 z udziałem CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek ma to niewielki wpływ na klirens. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek eliminacja metaboliczna może nabrać większego znaczenia, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) może zwiększać stężenia sytagliptyny, co wymaga ostrożności. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, jednak klinicznie istotne interakcje, np. z probenecydem, są mało prawdopodobne. W badaniach nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg x2/dobę) czy cyklosporyny (600 mg), mimo że cyklosporyna zwiększa AUC sytagliptyny o 29% i Cmax o 68%, co nie jest klinicznie znaczące. Sytagliptyna nie wykazuje istotnego wpływu na izoenzymy CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor OAT3, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, niedocukrzenie, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, silny inhibitor CYP3A4, symwastatyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Sidarso 8 mg
Sylodosyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, dehydrogenazę alkoholową oraz UGT2B7, a także jest substratem glikoproteiny P, co czyni ją podatną na istotne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg), itrakonazol, rytonawir i cyklosporyna, powodują znaczące zwiększenie maksymalnego stężenia sylodosyny (Cmax wzrost 3,7-krotny) oraz ekspozycji ogólnoustrojowej (AUC wzrost 3,1-krotny), co wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. diltiazem, zwiększają AUC sylodosyny o około 30% bez wpływu na Cmax i okres półtrwania, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Równoczesne stosowanie sylodosyny z innymi antagonistami receptorów α-adrenergicznych jest niewskazane ze względu na brak danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo oraz ryzyko nasilenia działań hipotensyjnych. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną, substratem glikoproteiny P, co eliminuje konieczność zmiany dawki tego leku.
alfa-adrenolityk, alfuzosyna, antagonista receptora α-adrenergicznego, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, cyklosporyna, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, diltiazem, doksazosyna, działanie hipotensyjne, fenytoina, glikoproteina p, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE-5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, ryfampicyna, rytonawir, syldenafil, sylodosyna, tadalafil, tamsulosyna, UGT2B7, układ renina-angiotensyna