rzadkoskurcz zatokowy
Rzadkoskurcz zatokowy (bradykardia zatokowa) to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się spowolnieniem czynności węzła zatokowego, co prowadzi do częstości akcji serca poniżej 60 uderzeń na minutę. Jest to stan, który może występować jako fizjologiczna adaptacja organizmu (np. u sportowców, w czasie snu) lub jako objaw patologiczny.
Przyczyny patologicznego rzadkoskurczu zatokowego obejmują zaburzenia przewodzenia w węźle zatokowym, niedoczynność tarczycy, zwiększone napięcie nerwu błędnego, stosowanie niektórych leków (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna), zaburzenia elektrolitowe oraz choroby infekcyjne. Bradykardia zatokowa może być również objawem chorób strukturalnych serca, jak choroba niedokrwienna serca czy kardiomiopatia.
Diagnostyka rzadkoskurczu zatokowego opiera się głównie na badaniu EKG, które wykazuje prawidłowy rytm zatokowy o częstości poniżej 60/min, z zachowanymi zespołami QRS. W przypadkach objawowych lub gdy bradykardia jest znaczna (poniżej 40/min), konieczne może być rozszerzone badanie diagnostyczne obejmujące całodobowy monitoring EKG metodą Holtera, testy wysiłkowe oraz ocenę funkcji tarczycy.
Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów. U pacjentów bezobjawowych często nie jest konieczne. W przypadku objawowej bradykardii stosuje się odstawienie leków ją wywołujących, leczenie choroby podstawowej oraz w niektórych przypadkach – stałą stymulację serca za pomocą rozrusznika. Wskazaniem do implantacji rozrusznika jest objawowa bradykardia zatokowa niepodatna na leczenie farmakologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Staveran 120 120 mg
Werapamil, substancja czynna leku Staveran dostępna w dawkach 40 mg, 80 mg oraz 120 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy to ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, bóle brzucha), zaburzenia rytmu serca (rzadkoskurcz, częstoskurcz, kołatanie serca), niedociśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry, obrzęki obwodowe oraz uczucie zmęczenia. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na kardiologiczne powikłania, takie jak blok przedsionkowo-komorowy I-III stopnia, niewydolność serca, asystolię oraz zatrzymanie akcji węzła zatokowego, które wymagają ścisłego monitorowania układu krążenia.
asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, chlorowodorek werapamilu, częstoskurcz, drżenie mięśni, duszność, ginekomastia, hiperkaliemia, hiperprolaktynemia, kołatanie serca, łysienie, mlekotok, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, osłabienie mięśni, parestezja, plamica, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, rzadkoskurcz zatokowy, senność, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, szum uszny, uszkodzenie wątroby, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenia erekcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia widzenia, zaparcia, zatrzymanie akcji węzła zatokowego, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atozet 10 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Atozet, zawierający ezetymib w skojarzeniu z atorwastatyną, został oceniony pod kątem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych obejmujących ponad 2400 pacjentów. W trakcie terapii obserwowano klinicznie istotne zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT ≥3 × górnej granicy normy) u 0,6% pacjentów, które miało charakter bezobjawowy i ustępowało samoistnie lub po przerwaniu leczenia. Działania niepożądane klasyfikowane są według układów i narządów oraz częstości występowania, obejmując m.in. zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (ból mięśni u 1-10% pacjentów), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia neurologiczne, żołądkowo-jelitowe oraz rzadkie, ale poważne zdarzenia, takie jak zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, miopatia, rabdomioliza, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
aminotransferazy w surowicy, cholestaza, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia rzekomoporaźna, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz zatokowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny