zaburzenie wątrobowo-żółciowe

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe obejmują szeroki zakres patologii dotyczących wątroby, pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych oraz procesów metabolicznych związanych z metabolizmem żółci. Do najczęstszych jednostek chorobowych zaliczamy: choroby miąższu wątroby (wirusowe zapalenie wątroby, stłuszczenie wątroby, marskość), choroby pęcherzyka żółciowego (kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka) oraz choroby dróg żółciowych (pierwotne zapalenie dróg żółciowych, cholestaza).

Diagnostyka zaburzeń wątrobowo-żółciowych opiera się na badaniach laboratoryjnych (enzymy wątrobowe, bilirubina, markery cholestazy), obrazowych (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, cholangiografia) oraz inwazyjnych metodach diagnostycznych (biopsja wątroby, ERCP). Charakterystyczne objawy obejmują żółtaczkę, świąd skóry, bóle brzucha, zmęczenie, powiększenie wątroby lub śledziony.

Leczenie zaburzeń wątrobowo-żółciowych jest ukierunkowane na przyczynę schorzenia i obejmuje farmakoterapię (leki hepatoprotekcyjne, przeciwwirusowe, immunosupresyjne), interwencje endoskopowe (ERCP z usunięciem złogów, protezowanie dróg żółciowych) oraz leczenie operacyjne (cholecystektomia, resekcja wątroby, transplantacja wątroby). W przypadku wielu chorób wątroby istotne jest także modyfikowanie stylu życia, szczególnie eliminacja alkoholu i stosowanie odpowiedniej diety.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl