stężenie pregabaliny
Stężenie pregabaliny w surowicy krwi to istotny parametr monitorowany w terapii bólu neuropatycznego, neuralgii, padaczki oraz zaburzeń lękowych. Poziom terapeutyczny tego leku zazwyczaj wynosi 2-8 μg/ml, choć optymalne stężenie może się różnić w zależności od leczonego schorzenia i indywidualnych cech pacjenta.
Oznaczanie stężenia pregabaliny ma szczególne znaczenie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej. W przypadku obniżonego eGFR konieczna jest modyfikacja dawkowania, aby zapobiec kumulacji leku i wystąpieniu działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność czy obrzęki obwodowe.
Monitorowanie stężenia pregabaliny zaleca się również u osób starszych, pacjentów z niską masą ciała oraz w przypadku braku odpowiedzi na standardowe dawki leku. Zbyt wysokie stężenie pregabaliny (>20 μg/ml) wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń świadomości i depresji oddechowej, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków działających depresyjnie na OUN.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Naxalgan 75 mg
Pregabalina wykazuje liniowy i przewidywalny profil farmakokinetyczny z biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę po podaniu na czczo. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza, objętością dystrybucji około 0,56 l/kg oraz minimalnym metabolizmem (98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki). Okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny, a stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o 25-30% i wydłuża tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowitą biodostępność. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki, a podczas hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu spada o około 50% po 4 godzinach zabiegu, co wymaga podania dawki uzupełniającej.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Cmax, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, padaczka, pregabalina, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bulgaplin 300 mg
Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę po podaniu na czczo. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach stosowania. Podawanie pregabaliny z posiłkiem zmniejsza Cmax o 25-30% i wydłuża tmax o około 2,5 godziny, jednak AUC pozostaje niezmienione, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Lek nie wiąże się z białkami osocza, jest minimalnie metabolizowany (głównie wydalany w postaci niezmienionej przez nerki), a jego okres półtrwania wynosi około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (konieczne podanie dawki uzupełniającej). Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ani w zależności od płci.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ból przewlekły, dawkowanie pregabaliny, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm i eliminacja leku, metabolizm wątrobowy, modyfikacja dawkowania, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, padaczka, pole pod krzywą stężenia, pregabalina, proces metaboliczny, przenikanie przez łożysko, stabilność stereochemiczna, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Aurovitas 150 mg
Pregabalina wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawek dobowych, z biodostępnością doustną ≥90% i maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w około 1 godzinę po podaniu na czczo. Jej objętość dystrybucji wynosi około 0,56 L/kg, a brak wiązania z białkami osocza minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm pregabaliny jest minimalny – około 98% leku jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki, z okresem półtrwania eliminacyjnym wynoszącym średnio 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku w osoczu zmniejsza się o około 50%. Nie stwierdzono istotnego wpływu płci ani dysfunkcji wątroby na farmakokinetykę pregabaliny, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w tych grupach pacjentów.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność leku, biotransformacja leku, ból przewlekły, dysfunkcja wątroby, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka pregabaliny, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens pregabaliny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przenikanie pregabaliny, racemizacja pregabaliny, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Stada 50 mg
Pregabalina wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawek dobowych, z biodostępnością doustną ≥90% niezależną od dawki oraz szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24-48 godzin. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych, a metabolizm jest minimalny – około 98% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny, a eliminacja jest ściśle skorelowana z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz podawania dawki uzupełniającej po hemodializie, która usuwa około 50% leku w ciągu 4 godzin. Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby ani różnic w farmakokinetyce związanych z płcią.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ból przewlekły, enancjomer, farmakokinetyka leku, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie osoczowe, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, przenikanie przez łożysko, stan ustalony, stężenie pregabaliny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linefor 75 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Linefor, wykazuje liniowy i przewidywalny profil farmakokinetyczny z wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny na czczo. Stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach stosowania dawek wielokrotnych. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza, pozorną objętością dystrybucji około 0,56 l/kg oraz minimalnym metabolizmem (98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki). Okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny u dorosłych, a klirens pregabaliny jest ściśle skorelowany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek. Hemodializa skutecznie usuwa lek, redukując jego stężenie o około 50% po 4 godzinach, co wymaga podania dawki uzupełniającej po zabiegu. Pokarm zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia tmax o około 2,5 godziny, nie wpływając jednak na całkowitą biodostępność.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, biodostępność leku, dawka uzupełniająca, farmakokinetyka populacyjna, faza eliminacji, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, monitorowanie stężenia leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, pozorna objętość dystrybucji, profil farmakokinetyczny, racemizacja, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Stada 75 mg
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się przewidywalnym profilem z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu około 1 godziny, z biodostępnością ≥90%. Stan ustalony osiągany jest w ciągu 24-48 godzin od rozpoczęcia terapii. Lek nie wiąże się z białkami osocza, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku obniża się o około 50%. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie zalecanych dawek, a płeć nie wpływa istotnie na stężenia leku w osoczu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania z tego powodu.
bariera krew-mózg, biodostępność, ból przewlekły, dializoterapia, dysfagia, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania pregabaliny, padaczka, pole pod krzywą stężenia, przenikanie przez łożysko, przyjmowanie leku z posiłkiem, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pragiola 200 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, wykazuje spójny i przewidywalny profil farmakokinetyczny u osób zdrowych, pacjentów z padaczką oraz z bólem przewlekłym. Po podaniu doustnym na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Stan stacjonarny ustala się szybko, w ciągu 24-48 godzin. Pokarm opóźnia Tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, nie wpływając jednak istotnie na całkowitą biodostępność. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm jest minimalny – 98% leku wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a okres półtrwania wynosi około 6,3 godziny u dorosłych. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a zmienność międzyosobnicza nie przekracza 20%, co eliminuje konieczność rutynowego monitorowania stężenia leku w osoczu.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, pregabalina, R-enancjomer, S-enancjomer, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lynagex XR 82,5 mg
Pregabalina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Lusama) wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 82,5-660 mg/dobę, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 72-96 godzinach. Po podaniu dawki 330 mg raz na dobę po wieczornym posiłku (800-1000 kcal, 50% tłuszczu) uzyskuje się średnie Cmax 3851 ng/mL i AUCtau 59501 ng·h/mL, z Tmax około 12 godzin, co wskazuje na wolniejsze i bardziej równomierne uwalnianie w porównaniu do podawania tradycyjnej formy pregabaliny 150 mg dwa razy na dobę (Cmax 4067 ng/mL, Tmax 3 h, AUCtau 58197 ng·h/mL). Biodostępność pregabaliny jest istotnie obniżona (o 30-50%) przy podaniu na czczo. Lek nie wiąże się z białkami osocza, jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, a jego klirens jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4 godzinach dializy). Okres półtrwania wynosi około 6,3 godziny u osób z prawidłową funkcją nerek. Metabolizm pregabaliny jest minimalny (<2%), a brak racemizacji enancjomerów potwierdza stabilność stereochemiczną substancji.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax i AUC, dawka dodatkowa, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, klirens skorygowany, laktacja, maksymalne stężenie leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pozorna objętość dystrybucji, pregabalina o przedłużonym uwalnianiu, racemizacja enancjomerów, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, upośledzona funkcja nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza