sód we krwi

Sód we krwi (natremia) to jeden z najważniejszych parametrów gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu. Prawidłowe stężenie sodu w surowicy krwi wynosi 135-145 mmol/l. Sód jest głównym kationem przestrzeni pozakomórkowej i odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu objętości płynów ustrojowych, równowagi kwasowo-zasadowej oraz przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Hiponatremia (stężenie sodu poniżej 135 mmol/l) jest najczęstszym zaburzeniem elektrolitowym u pacjentów hospitalizowanych. Może być spowodowana rzeczywistym niedoborem sodu lub – częściej – względnym nadmiarem wody w stosunku do sodu. Przyczyny obejmują zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), stosowanie diuretyków, niewydolność serca, marskość wątroby, choroby nerek czy nadmierne spożycie wody.

Hipernatremia (stężenie sodu powyżej 145 mmol/l) występuje rzadziej i najczęściej jest wynikiem odwodnienia hipertonicznego. Może być spowodowana niedostatecznym przyjmowaniem płynów, nadmierną utratą wody (np. w przebiegu cukrzycy insypidnej, obfitych biegunek, oparzeń) lub nadmiernym przyjmowaniem sodu. Zarówno hipo- jak i hipernatremia, zwłaszcza o ciężkim nasileniu lub szybko rozwijające się, stanowią zagrożenie dla życia pacjenta.

Diagnostyka zaburzeń stężenia sodu wymaga oceny wolemii pacjenta oraz określenia osmolalności surowicy i moczu. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę zaburzeń oraz korektę stężenia sodu z odpowiednią prędkością, aby uniknąć powikłań neurologicznych związanych ze zbyt szybką zmianą osmolalności płynów ustrojowych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl