hiperplazja aparatu przykłębuszkowego
Hiperplazja aparatu przykłębuszkowego to rozrost komórek tworzących aparat przykłębuszkowy w nerce. Aparat przykłębuszkowy składa się z kłębuszka nerkowego oraz otaczających go struktur, w tym komórek plamki gęstej, komórek mezangialnych i komórek aparatu przykłębuszkowego. Hiperplazja dotyczy najczęściej komórek produkujących reninę.
Najczęstszą przyczyną hiperplazji aparatu przykłębuszkowego jest przewlekłe niedokrwienie nerek, które może wynikać z miażdżycy tętnic nerkowych, nadciśnienia naczyniowo-nerkowego lub innych stanów prowadzących do zmniejszenia przepływu krwi przez nerki. W odpowiedzi na niedokrwienie, komórki aparatu przykłębuszkowego zwiększają produkcję reniny, co prowadzi do aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Klinicznie hiperplazja aparatu przykłębuszkowego może manifestować się nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej oraz progresywnym upośledzeniem funkcji nerek. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe nerek, oznaczanie aktywności reniny w osoczu oraz badania histopatologiczne bioptatu nerki. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę podstawową oraz kontrolę nadciśnienia tętniczego, często z wykorzystaniem inhibitorów konwertazy angiotensyny lub antagonistów receptora angiotensyny II.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 10 mg + 160 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników oraz ich kombinacji. W badaniach toksykologicznych na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-krotnym (walsartan) i 2,6-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). Przy wyższych dawkach (>2,6 amlodypina, >1,9 walsartan) występowały owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka. Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, rozstrzeń kanalików i wałeczki nerkowe, pojawiły się przy narażeniu 8-13-krotnym dla walsartanu i 7-8-krotnym dla amlodypiny. W badaniach rozwoju zarodka i płodu u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody i zaburzenia kostnienia przy narażeniu 12-krotnym (walsartan) i 10-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej dla walsartanu i 4-krotność dla amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, badanie rakotwórczości, bazofilia, hemodynamika nerek, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, karcynogenność, klastogenność, komórka Sertoliego, mutagenność, nefropatia, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie i nadżerka, przerost błony śluzowej tętniczek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wałeczek nerkowy, zmiana zapalna, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Plus 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Ramizek Plus zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których dane przedkliniczne nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Bisoprolol, oceniany w badaniach farmakologicznych, toksyczności wielokrotnej, genotoksyczności i rakotwórczości, nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u zwierząt. Jednakże, podawany w dużych dawkach, wykazywał toksyczność u ciężarnych samic i zarodków/płodów, objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, spadkiem masy ciała, zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową oraz opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp, nie wywoływał ostrej toksyczności, jednak w wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym inhibitora ACE. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, dawka ramiprylu, działanie niepożądane, elektrolity osocza, fumaran bisoprololu, genotoksyczność, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, karcynogeneza, miedniczka nerkowa, monoterapia, morfologia krwi, mutagenność, nefropatia, resorpcja płodu, teratogenność, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła