reakcja DRESS
Reakcja DRESS (Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms) to ciężki, potencjalnie zagrażający życiu zespół nadwrażliwości polekowej. Charakteryzuje się wysypką skórną, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych, eozynofilią oraz zajęciem narządów wewnętrznych, najczęściej wątroby, nerek, płuc i serca. Objawy rozwijają się zazwyczaj w ciągu 2-8 tygodni od rozpoczęcia stosowania leku sprawczego.
Do leków najczęściej wywołujących zespół DRESS należą: leki przeciwdrgawkowe (karbamazepina, lamotrygina, fenytoina), allopurynol, sulfonamidy, dapson i minocyklina. Patogeneza obejmuje reakcje immunologiczne, uwarunkowania genetyczne oraz reaktywację wirusa HHV-6, HHV-7 lub CMV, co może nasilać przebieg reakcji.
Diagnoza opiera się na kryteriach RegiSCAR lub kryteriach japońskich, uwzględniających obecność charakterystycznych objawów klinicznych i nieprawidłowości laboratoryjnych. Leczenie polega na natychmiastowym odstawieniu leku sprawczego, podawaniu glikokortykosteroidów systemowych, leczeniu wspomagającym oraz monitorowaniu stanu pacjenta pod kątem powikłań narządowych. Śmiertelność w zespole DRESS wynosi około 10%, głównie z powodu niewydolności narządowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vaciclor 500 mg
Walacyklowir, metabolizowany do acyklowiru i eliminowany głównie przez nerki, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku, u których wskazana jest modyfikacja dawkowania i ścisłe monitorowanie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Istotnym zagrożeniem jest ryzyko wystąpienia reakcji DRESS, która może być zagrażająca życiu; w przypadku jej pojawienia się konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wykluczenie ponownego podawania walacyklowiru. Zaleca się także odpowiednie nawodnienie pacjentów, zwłaszcza tych z grupy ryzyka odwodnienia, aby zapobiec powikłaniom nerkowym. W dawkach ≥4000 mg/dobę u pacjentów z chorobami wątroby lub po przeszczepie wątroby należy zachować szczególną ostrożność ze względu na brak wystarczających danych klinicznych.
acyklowir, działania niepożądane układu nerwowego, gancyklowir, globulina antytymocytowa, nawodnienie pacjenta, neuropatia ruchowa, opryszczka narządów płciowych, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, półpasiec, półpasiec oczny, powikłania mózgowo-naczyniowe, przeszczepienie wątroby, reakcja DRESS, reakcja polekowa DRESS, terapia przeciwwirusowa, walacyklowir, walgancyklowir, wirus opryszczki pospolitej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie CMV, zakażenie oka HSV, zapalenie mózgu - Leksykon substancji czynnych
Izoniazyd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Izoniazyd, stosowany w terapii gruźlicy, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkiego zapalenia wątroby, które może wystąpić nawet kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Szczególnie narażeni są pacjenci powyżej 35 roku życia oraz osoby z zaburzeniami czynności wątroby, u których należy wykonywać badania czynności wątroby co 2-4 tygodnie. Przed terapią i podczas leczenia zaleca się oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych, stężenia bilirubiny i kreatyniny w surowicy oraz morfologię krwi z oceną liczby płytek. Izoniazyd należy odstawić, jeśli aktywność enzymów wątrobowych przekracza pięciokrotnie górną granicę normy lub pojawią się objawy kliniczne uszkodzenia wątroby, takie jak żółtaczka, nudności, wymioty czy osłabienie. U pacjentów z czynnikami ryzyka, w tym spożywających alkohol, z przewlekłą chorobą wątroby, czy u osób rasy czarnej lub latynoskiego pochodzenia, konieczna jest szczególna ostrożność i regularna kontrola parametrów wątrobowych.
AIDS, bilirubina w surowicy, ciężka reakcja skórna, cukrzyca, czynność wątroby, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fenotyp wolnej acetylacji, gruźlica, hepatotoksyczność, kreatynina w surowicy, lek przeciwgruźliczy, morfologia krwi, objawy zwiastunowe zapalenia wątroby, padaczka, pirydoksyna, płytki krwi, powiększenie węzłów chłonnych, psychoza, reakcja DRESS, ryfampicyna, schemat przerywany, suplementacja pirydoksyny, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daktarin-oral 20 mg/g
Produkt leczniczy Daktarin-oral w postaci żelu do stosowania w jamie ustnej, zawierający mikonazol w stężeniu 20 mg/g, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 88 dorosłych oraz 23 dzieci (w wieku od ≤1 miesiąca do 10,7 lat) z drożdżycą jamy ustnej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności u 4,5% dorosłych i 13,0% dzieci, wymioty u 1,1% dorosłych i 13,0% dzieci, cofanie się treści pokarmowej u 8,7% dzieci) oraz zaburzenia smaku (1,1–4,5% dorosłych). Dodatkowo zgłaszano suchość w jamie ustnej (2,3% dorosłych), dyskomfort w jamie ustnej (3,4% dorosłych) oraz zapalenie jamy ustnej i odbarwienie języka. Profil bezpieczeństwa u dzieci wskazuje na wyższą częstość działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego w porównaniu do dorosłych.
biegunka, Daktarin-oral, drożdżyca jamy ustnej, dysfagia, hepatotoksyczność, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikonazol, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, ostra uogólniona osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja DRESS, refluks żołądkowo-przełykowy, suchość jamy ustnej, wymioty, wysypka, zaburzenia smaku, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia wątroby i dróg żółciowych, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zadławienie, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona