zadławienie
Zadławienie to stan, w którym ciało obce, najczęściej pokarm, blokuje drogi oddechowe, uniemożliwiając normalny przepływ powietrza. Jest to stan bezpośredniego zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. Objawy zadławienia mogą obejmować niemożność mówienia, kaszel, świszczący oddech lub jego całkowity brak, sinicę wokół ust oraz chwytanie się za gardło.
W zależności od stopnia niedrożności dróg oddechowych wyróżnia się zadławienie częściowe, przy którym pacjent może kaszleć i oddychać, oraz całkowite, gdy drogi oddechowe są całkowicie zablokowane. W przypadku częściowego zadławienia należy zachęcać pacjenta do kaszlu. Przy całkowitej niedrożności konieczne jest zastosowanie manewru Heimlicha, polegającego na wykonaniu serii uciśnięć nadbrzusza.
U niemowląt i małych dzieci procedura różni się od tej stosowanej u dorosłych – zamiast manewru Heimlicha wykonuje się naprzemiennie uderzenia w okolicę międzyłopatkową i uciśnięcia klatki piersiowej. Zadławienie wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami połykania, osób starszych oraz dzieci poniżej 3 roku życia, które są w grupie zwiększonego ryzyka tego stanu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ataki zatrzymania oddechu – Zapobieganie i profilaktyka
Ataki zatrzymania oddechu (ang. breath-holding spells) występują u około 5% zdrowych dzieci w wieku 6 miesięcy do 6 lat, ze szczytem zachorowań między 6. a 18. miesiącem życia. Epizody te są mimowolne, wywołane przez czynniki emocjonalne takie jak strach, frustracja czy ból, i nie prowadzą do trwałych uszkodzeń mózgu ani innych powikłań. U 20-33% przypadków obserwuje się podłoże rodzinne. Diagnostyka powinna obejmować badania morfologii krwi i poziomu żelaza (ze względu na częste współistnienie niedokrwistości z niedoboru żelaza), EKG w celu wykluczenia zaburzeń rytmu serca (np. zespołu wydłużonego QT) oraz konsultacje neurologiczne i kardiologiczne w przypadku nietypowych objawów lub nasilonych ataków. Leczenie farmakologiczne jest rzadko konieczne, jednak suplementacja żelaza może zmniejszyć częstość ataków typu siniczego, nawet przy braku jawnej niedokrwistości.
atak zatrzymania oddechu, drgawki, elektrokardiogram, konsultacja kardiologiczna, konsultacja neurologiczna, lęk, morfologia krwi, napad padaczkowy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, obturacyjny bezdech senny, okład, padaczka, pediatra, poziom cukru we krwi, predyspozycje genetyczne, psycholog, suplementacja żelaza, technika oddychania, uszkodzenie mózgu, utrata przytomności, zaburzenia behawioralne, zaburzenie rytmu serca, zadławienie, zespół wydłużonego QT - Leksykon substancji czynnych
Mebendazol – Dawkowanie i sposób podawania
Mebendazol, substancja czynna preparatu Vermox, jest stosowany doustnie w leczeniu infestacji pasożytniczych, takich jak owsica, glistnica, infestacje włosogłówką, tęgoryjcem oraz infestacje mieszane. U dorosłych i dzieci powyżej 2 lat dawka w owsicy wynosi 100 mg jednorazowo, z zaleceniem powtórzenia terapii po 2 i 4 tygodniach w celu zapobiegania reinfekcji. W pozostałych infestacjach stosuje się dawkę 200 mg na dobę (100 mg dwa razy dziennie) przez 3 kolejne dni. U dzieci poniżej 2 lat dawkowanie wymaga indywidualnej oceny i odniesienia do specjalnych ostrzeżeń. Tabletki Vermox zawierają 100 mg mebendazolu i mogą być podawane w całości, rozgryzane lub pokruszone, co jest szczególnie istotne u małych dzieci, u których należy nadzorować przyjmowanie leku, aby uniknąć ryzyka zadławienia.
- Leksykon substancji czynnych
Metoksyfluran – Działania niepożądane
Metoksyfluran, substancja czynna produktu Penthrox (99,9%, płyn do inhalacji parowej), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą ośrodkowego układu nerwowego (OUN), manifestujące się zawrotami głowy i sennością. Szczególnie istotne jest ryzyko nefrotoksyczności, związane z toksycznym uszkodzeniem nerek zależnym od dawki, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek podczas znieczulenia ogólnego. W terapii przeciwbólowej Penthrox należy bezwzględnie przestrzegać maksymalnej zalecanej dawki. Metoksyfluran może również indukować hepatotoksyczność, objawiającą się niewydolnością wątroby, zapaleniem, żółtaczką oraz wzrostem aktywności enzymów wątrobowych. Dodatkowo obserwuje się liczne zaburzenia neurologiczne (np. dyzartria, parestezje, neuropatia obwodowa), psychiczne (euforia, niepokój, depresja, stany splątania) oraz oddechowe, w tym potencjalnie zagrażającą życiu depresję oddechową i hipoksję.
ból głowy, depresja oddechowa, dysocjacja, dyzartria, enzymy wątrobowe, euforia, hepatotoksyczność, hipoksja, klasyfikacja MedDRA, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, metoksyfluran, nadmierne wydzielanie śliny, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, niepamięć, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obwodowa neuropatia czuciowa, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parestezja, Penthrox, reakcja anafilaktyczna, środek przeciwbólowy, stan splątania, stężenie mocznika we krwi, suchość w ustach, toksyczne uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia smaku, zaburzenia świadomości, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia uwagi, zadławienie, zapalenie wątroby, zawroty głowy, znieczulenie ogólne, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Furagina – Dawkowanie i sposób podawania
Furazydyna, stosowana w leczeniu zakażeń układu moczowego, jest dostępna w różnych preparatach i dawkach, dostosowanych do wieku pacjenta oraz wskazań klinicznych. U dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat zaleca się dawkę początkową 400 mg/dobę (100 mg co 6 godzin) przez pierwszy dzień, następnie 300 mg/dobę (100 mg co 8 godzin) przez kolejne dni, zwykle przez 7-10 dni. Dawkowanie u dzieci w wieku 2-14 lat wynosi 5-7 mg/kg mc./dobę w 2-3 dawkach podzielonych, z koniecznością indywidualnego ustalenia dawki u dzieci poniżej 2 lat. Niektóre preparaty, takie jak Furaginum SEMA i Furaginum Hasco MAX, są przeciwwskazane u dzieci i młodzieży poniżej 15 lat. W przypadku nawracających zakażeń u kobiet, przy co najmniej 3 epizodach w ciągu roku, dopuszcza się profilaktyczne stosowanie furazydyny w dawce 100 mg na noc przez 6-12 miesięcy.
- Leksykon substancji czynnych
Kalcytriol – Dawkowanie i sposób podawania
Kalcytriol w postaci kapsułek Detriol (0,25 μg i 0,5 μg) wymaga indywidualnego dostosowania dawki oraz ścisłego monitorowania parametrów biochemicznych, zwłaszcza stężenia wapnia w surowicy i moczu. Leczenie rozpoczyna się od dawki 0,25 μg/dobę, którą można zwiększać co 2-4 tygodnie o 0,25 μg w zależności od odpowiedzi klinicznej i biochemicznej, z typową dawką skuteczną w zakresie 0,5-1,0 μg/dobę. Maksymalna dawka skumulowana nie powinna przekraczać 12 μg na tydzień. W przypadku przekroczenia stężenia wapnia w surowicy o 1 mg/100 mL (0,250 mmol/L) powyżej normy (9-11 mg/100 mL, 2,25-2,75 mmol/L) leczenie należy przerwać do czasu normalizacji kalcemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednie spożycie wapnia, unikanie niekontrolowanej suplementacji oraz regularne monitorowanie poziomu PTH, fosforu i kreatyniny, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z chorobami nerek.
fosfor w surowicy, hiperkalciuria, hipokalcemia, kalcytriol, kapsułki doustne, kapsułki miękkie, krzywica hipofosfatemiczna, miareczkowanie dawki, nadczynność przytarczyc wtórna, niedoczynność przytarczyc, normokalcemia, osteodystrofia nerkowa, parametry biochemiczne, parathormon, poziom wapnia, spożycie wapnia, suplementacja, wapń w moczu, wapń w surowicy, zaburzenia czynności wątroby, zadławienie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Depakine Chrono 500 333 mg + 145 mg
Produkt Depakine Chrono w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu umożliwia podawanie walproinianu w jednej dawce dobowej lub w dwóch dawkach podzielonych, co ułatwia dostosowanie terapii. Lek jest wskazany dla dzieci powyżej 17 kg masy ciała, z wykluczeniem dzieci poniżej 6 lat ze względu na ryzyko zadławienia. Dawka dobowa powinna być indywidualnie ustalana na podstawie wieku, masy ciała oraz klinicznej skuteczności, z uwzględnieniem stężeń terapeutycznych walproinianu w surowicy na poziomie 300-700 μmol/l. Początkowa dawka wynosi zwykle 5-15 mg/kg m.c./dobę, a dawka podtrzymująca 20-30 mg/kg m.c./dobę, z możliwością zwiększenia do ponad 50 mg/kg m.c./dobę przy ścisłej kontroli klinicznej. W przypadku zmiany z tabletek konwencjonalnych na Depakine Chrono zaleca się utrzymanie dawki dobowej.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, epizod maniakalny, hemodializa, leczenie epizodów maniakalnych, lek przeciwpadaczkowy, matryca tabletki, monoterapia, napad drgawkowy, niewydolność nerek, padaczka, Program Zapobiegania Ciąży, przedłużone uwalnianie, stężenie terapeutyczne, stężenie walproinianu w surowicy, substancja czynna, tabletka konwencjonalna, tabletka powlekana, walproinian, zadławienie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Furazek 100 mg
Furazek, zawierający 100 mg furazydyny w tabletce, jest wskazany w leczeniu zakażeń układu moczowego. U dorosłych w ostrym zakażeniu stosuje się dawkę początkową 400 mg/dobę (4×100 mg), a następnie 300 mg/dobę (3×100 mg) przez 7-10 dni. W przypadku nawracających zakażeń u kobiet zaleca się profilaktycznie 100 mg na noc przez 6-12 miesięcy. U dzieci w wieku 2-14 lat dawka wynosi 5-7 mg/kg masy ciała na dobę w 2 dawkach podzielonych przez 7-8 dni, z możliwością powtórzenia terapii po 10-15 dniach przerwy. Dawkowanie u dzieci poniżej 2 lat ustala lekarz indywidualnie, ze szczególną ostrożnością ze względu na ryzyko zadławienia.
dieta bogata w białko, drogi moczowe, eliminacja patogenów, epizod zakażenia, Furagina, furazydyna, linia podziału, masa ciała, nawracające zakażenie układu moczowego, ostre zakażenie układu moczowego, podawanie doustne, prawidłowe nawodnienie, problemy z połykaniem, zadławienie, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Convival Chrono 300 mg
Convival Chrono to preparat zawierający 300 mg sodu walproinianu w tabletce o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w terapii padaczki oraz epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Lek może być podawany w jednej dawce dobowej lub w dwóch dawkach podzielonych, co ułatwia prowadzenie terapii. U dzieci powyżej 17 kg masy ciała dawka początkowa wynosi 5-15 mg/kg/dobę, a średnia dawka dobowa to 30 mg/kg/dobę. U dorosłych dawka początkowa jest podobna (5-15 mg/kg/dobę), a średnia dawka dobowa wynosi 20-30 mg/kg/dobę. W uzasadnionych przypadkach dawka może przekraczać 50 mg/kg/dobę, jednak wymaga to ścisłej kontroli klinicznej. Monitorowanie stężenia sodu walproinianu w surowicy (zakres terapeutyczny 300-700 μmol/l) jest zalecane w przypadku niedostatecznej kontroli napadów lub podejrzenia działań niepożądanych. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka powinna być indywidualnie dostosowana, a u hemodializowanych może być konieczne jej zwiększenie.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, epizod maniakalny, farmakokinetyka leku, hemodializa, kontrola napadów, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, monitorowanie stężenia leku, monoterapia, napad drgawkowy, niewydolność nerek, padaczka, Program Zapobiegania Ciąży, skuteczność kliniczna, sód walproinianu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zadławienie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Septolete ultra o smaku eukaliptusowym 3 mg + 1 mg
Preparat Septolete ultra o smaku eukaliptusowym zawiera 3 mg chlorowodorku benzydaminy oraz 1 mg chlorku cetylopirydyniowego w postaci pastylek twardych. Główne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancje czynne oraz pomocnicze, w tym izomalt (E 953) obecny w ilości 2471,285 mg na pastylkę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów. Przed zastosowaniem leku konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć ryzyko reakcji nadwrażliwości. Preparat jest bezwzględnie przeciwwskazany u dzieci poniżej 6. roku życia ze względu na ryzyko zadławienia wynikające z postaci farmaceutycznej – pastylek o średnicy 18,0-19,0 mm i grubości 7,0-8,0 mm.
chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, dysfagia, działanie terapeutyczne, izomalt, nadwrażliwość na substancje czynne, nietolerancja cukrów, pastylka twarda, reakcja nadwrażliwości, Septolete ultra, wywiad alergologiczny, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie połykania, zaburzenie świadomości, zadławienie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mucofalk O
Produkt leczniczy Mucofalk O, zawierający łupinę nasienną babki jajowatej, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z objawami sugerującymi niedrożność jelit, takimi jak zaklinowanie stolca, bóle brzucha, nudności czy wymioty. Preparat należy przyjmować z co najmniej 150 ml płynu na saszetkę (5 g), aby zapobiec ryzyku niedrożności gardła, przełyku lub jelit, co może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zadławienia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku oraz w złym stanie ogólnym, którzy wymagają ścisłego nadzoru lekarskiego. Ponadto, stosowanie Mucofalk O w połączeniu z lekami hamującymi perystaltykę jelit (np. opioidy, loperamid) zwiększa ryzyko ileusu i wymaga monitorowania.
Mucofalk O zawiera 0,5 g sacharozy na saszetkę, co odpowiada 3,07 kcal (12,86 kJ) i 0,064 jednostkom chlebowym, co jest istotne dla pacjentów z cukrzycą oraz z rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi związanymi z nietolerancją fruktozy czy sacharazy-izomaltazy. Produkt dostarcza również 90 mg sodu na saszetkę, co stanowi 4,5% maksymalnej dziennej dawki zalecanej przez WHO; przy maksymalnej dawce dobowej (6 saszetek) jest to 27% zalecanej dawki sodu, co wymaga uwzględnienia u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca i innymi schorzeniami wymagającymi ograniczenia sodu. Mucofalk O nie zawiera glutenu ani laktozy, co jest istotne dla pacjentów z celiakią, nadwrażliwością na gluten oraz nietolerancją laktozy. Stosowanie leku u pacjentów z hipercholesterolemią wymaga nadzoru lekarskiego i regularnej kontroli parametrów lipidowych.
ból brzucha, ból w klatce piersiowej, celiakia, cukrzyca, duszność, dysfagia, hipercholesterolemia, loperamid, łupina nasienna babki jajowatej, nadciśnienie tętnicze, nieceliakowa nadwrażliwość na gluten, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność gardła, niedrożność jelit, niedrożność porażenna jelit, niedrożność przełyku, nieregularne wypróżnienia, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, nudności, opioid, parametry lipidowe, perystaltyka jelit, rzadkie zaburzenia dziedziczne, udławienie, wymioty, zadławienie, zaklinowanie stolca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neo-Angin
Produkt leczniczy Neo-angin w postaci tabletek do ssania zawiera trzy substancje czynne: 1,2 mg alkoholu 2,4-dichlorobenzylowego, 0,6 mg amylometakrezolu oraz 5,9 mg lewomentolu. W składzie obecna jest czerwień koszenilowa A (E 124), która może wywoływać reakcje alergiczne u predysponowanych pacjentów, a także dwutlenek siarki lub siarczyny, potencjalnie powodujące poważne reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli, szczególnie u chorych z astmą oskrzelową. Barwnik zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co kwalifikuje lek jako „wolny od sodu”, istotne przy ograniczeniu podaży sodu. Neo-angin zawiera także znaczące ilości cukrów: 1,14 g glukozy (ok. 10 kcal/42 kJ) oraz 1,42 g sacharozy na tabletkę, co wymaga uwzględnienia przy leczeniu pacjentów z cukrzycą, zwłaszcza w kontekście planowania diety i insulinoterapii.
aldolaza B, astma oskrzelowa, cukrzyca, czerwień koszenilowa, hipoglikemia, insulinoterapia, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, siarczan, skurcz oskrzeli, węglowodany, zachłyśnięcie, zadławienie, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Detriol 0,5 mcg
Lek Detriol zawierający kalcytriol dostępny jest w dawkach 0,25 μg oraz 0,5 μg w formie kapsułek miękkich. Terapia wymaga ścisłego monitorowania stężenia wapnia w surowicy (norma 9-11 mg/100 mL, tj. 2,25-2,75 mmol/L) oraz w moczu, a także odpowiedniego dobowego spożycia wapnia, które należy uzupełniać dietetycznie lub suplementacyjnie. W przypadku hiperkalcemii przekraczającej 1 mg/100 mL (0,250 mmol/L) powyżej normy, leczenie kalcytriolem powinno być natychmiast przerwane. Dawkowanie rozpoczyna się od 0,25 μg/dobę, z możliwością zwiększania dawki co 2-4 tygodnie o 0,25 μg, dostosowując ją do odpowiedzi klinicznej i biochemicznej. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 12 μg tygodniowo. Wskazania obejmują ciężką lub postępującą wtórną nadczynność przytarczyc z osteodystrofią nerkową, hipokalemię z niedoczynności przytarczyc oraz dziedziczną krzywicę hipofosfatemiczną (HPDR).
badania laboratoryjne, dawka podzielona, kalcytriol, kapsułki miękkie, krzywica hipofosfatemiczna, monitoring biochemiczny, niedoczynność przytarczyc, normokalcemia, odpowiedź kliniczna, osteodystrofia nerkowa, parametry biochemiczne, parathormon, stężenie wapnia, suplementacja wapnia, wapń, wapń w moczu, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia czynności wątroby, zadławienie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Septolete D 1 mg
Lek Septolete D w postaci pastylek twardych zawiera chlorek benzalkoniowy w dawce 1 mg jako substancję czynną. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na chlorek benzalkoniowy lub inne substancje pomocnicze zawarte w preparacie, co może prowadzić do reakcji alergicznych o różnym nasileniu. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 4 roku życia ze względu na brak danych potwierdzających bezpieczeństwo oraz potencjalne ryzyko. W wywiadzie należy szczególnie uwzględnić wcześniejsze reakcje alergiczne na leki stosowane miejscowo w jamie ustnej i gardle.
chlorek benzalkoniowy, czwartorzędowy związek amoniowy, działanie niepożądane, farmakoterapia, kwalifikacja pacjenta, nadwrażliwość na chlorek benzalkoniowy, opcja terapeutyczna, pacjent pediatryczny, pastylka twarda, postać farmaceutyczna, reakcja alergiczna, Septolete D, substancja czynna, wywiad alergologiczny, zaburzenie połykania, zadławienie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sedatif PC –
Lek Sedatif PC jest dostępny w formie tabletek do podania doustnego, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta. Dorośli, młodzież oraz dzieci powyżej 6 lat przyjmują 1 tabletkę rano i po południu, a w przypadku trudności z zasypianiem – 2 tabletki przed snem. Tabletki należy podawać podjęzykowo, aż do całkowitego rozpuszczenia, co zapewnia optymalne wchłanianie substancji czynnych. U dzieci poniżej 6 lat lek stosuje się wyłącznie na wskazanie lekarza, z indywidualnym dostosowaniem dawki. Ze względu na ryzyko zakrztuszenia, u najmłodszych oraz u dzieci z trudnościami w połykaniu zaleca się rozdrobienie tabletki i podanie jej w niewielkiej ilości wody.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Septolete ultra o smaku cytryny i miodu 3 mg + 1 mg
Przeciwwskazania do stosowania leku Septolete ultra o smaku cytryny i miodu (pastylki twarde zawierające 3 mg chlorowodorku benzydaminy oraz 1 mg chlorku cetylopirydyniowego) obejmują przede wszystkim nadwrażliwość na substancje czynne oraz pomocnicze, takie jak izomalt (2452,8 mg/pastylkę) i benzoesan sodu (do 0,0009 mg/pastylkę). Pacjenci z historią reakcji alergicznych na te składniki powinni unikać tego preparatu. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 roku życia ze względu na ryzyko zadławienia oraz potencjalne działania niepożądane substancji czynnych w tej grupie wiekowej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie alternatywnych form farmaceutycznych, np. płynów lub sprayów, dostosowanych do potrzeb najmłodszych pacjentów.
benzoesan sodu, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, infekcja jamy ustnej i gardła, izomalt, nadwrażliwość, nadwrażliwość na konserwanty, nadwrażliwość na substancje czynne, nietolerancja cukrów, pastylka twarda, reakcja alergiczna, substancja pomocnicza, zaburzenie połykania, zadławienie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nifuroksazyd Gedeon Richter 100 mg
W terapii preparatem Nifuroksazyd Gedeon Richter kluczowe jest bezwzględne unikanie stosowania u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną – nifuroksazyd, a także na inne pochodne nitrofuranu, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych o potencjalnie poważnym przebiegu klinicznym. Ponadto, przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na którąkolwiek ze substancji pomocniczych zawartych w formulacji leku, co może skutkować reakcjami nadwrażliwości o różnym nasileniu, od objawów skórnych po reakcje ogólnoustrojowe. Właściwa identyfikacja tych przeciwwskazań jest niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa terapii i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
bezpieczeństwo terapii, działanie niepożądane, nadwrażliwość na substancję czynną, nifuroksazyd, objaw skórny, pochodna nitrofuranu, postać farmaceutyczna leku, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, zadławienie, zawiesina leku - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Daktarin-oral 20 mg/g
Produkt leczniczy Daktarin-oral w postaci żelu do stosowania w jamie ustnej zawiera mikonazol w stężeniu 20 mg/g. W kontekście stosowania u kobiet w ciąży, brak jest jednoznacznych danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo, jednak badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały działania embriotoksycznego ani teratogennego przy dawkach odpowiadających stosowanym klinicznie. Zaleca się ostrożność i unikanie stosowania żelu w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne dla pacjentki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W składzie preparatu znajdują się także substancje pomocnicze, takie jak etanol (7,85 mg/g) oraz kompozycje zapachowe zawierające m.in. cytral, cytronellol, d-limonen, geraniol, linalol, benzoesan benzylu i alkohol benzylowy, które mogą mieć znaczenie w przypadku nadwrażliwości.
- Leksykon chorób i schorzeń
Cyjanaza – Objawy
Cyjanoza jest objawem klinicznym charakteryzującym się niebieskawym lub szarawym zabarwieniem skóry, warg i błon śluzowych, wynikającym z niedostatecznego natlenienia krwi lub zaburzeń krążenia. Stan ten pojawia się, gdy stężenie odtlenowanej hemoglobiny przekracza 5 g/dl lub saturacja tlenowa spada poniżej 85%. Wyróżnia się cyjanozę centralną, dotyczącą sinienia centralnych części ciała (wargi, język, błony śluzowe jamy ustnej, tułów) i związaną z obniżoną saturacją krwi tętniczej, oraz cyjanozę obwodową, obejmującą kończyny, spowodowaną zaburzeniami przepływu obwodowego przy prawidłowej saturacji tętniczej. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, gazometrię tętniczą, morfologię, badania obrazowe (RTG, echokardiografia, CT) oraz ocenę odpowiedzi na tlenoterapię. Wśród przyczyn centralnej cyjanozy dominują choroby płuc (POChP, zapalenie płuc, astma), wady serca (wrodzone, niewydolność), zaburzenia hemoglobiny (methemoglobinemia) oraz inne stany jak zatrucie tlenkiem węgla czy ostra choroba wysokogórska. Cyjanoza obwodowa jest najczęściej wynikiem ekspozycji na zimno, choroby Raynauda, niewydolności serca lub zaburzeń krążenia obwodowego.
akrocyjanoza, argyria, bezdech senny, błękit metylenowy, choroba Raynauda, choroba wysokogórska, choroba zakrzepowo-zatorowa, choroby serca, cyjanoza, cyjanoza centralna, cyjanoza obwodowa, cyjanoza okoloustna, gazometria tętnicza, hemoglobina odtlenowana, hemoglobinopatia, krup, livedo reticularis, methemoglobinemia, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, obrzęk płuc, palce pałeczkowate, POChP, policytemia, pulsoksymetria, saturacja tlenu, sinicza wrodzona wada serca, sulfhemoglobinemia, tetralogia Fallota, wady serca, wrodzona wada serca, zadławienie, zakrzepica żylna, zapalenie nagłośni, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zatrucie tlenkiem węgla - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gardimax medica truskawkowy 5 mg + 1 mg
Lek Gardimax medica truskawkowy, zawierający 5 mg chloroheksydyny dichlorowodorku oraz 1 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego w tabletce do ssania, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne, zwłaszcza na lidokainę i inne amidowe środki znieczulające, oraz u dzieci poniżej 6. roku życia ze względu na ryzyko zadławienia i toksyczność. Istotnym aspektem jest również obecność 1189,9 mg sorbitolu w każdej tabletce, co wyklucza stosowanie u osób z dziedziczną nietolerancją fruktozy oraz wymaga ostrożności u pacjentów z cukrzycą. Preparat wymaga powolnego rozpuszczania w jamie ustnej, aby zapewnić miejscowe działanie i minimalizować ryzyko działań niepożądanych.
chloroheksydyny dichlorowodorek, cukrzyca, epilepsja, lek przeciwzapalny miejscowy, lidokainy chlorowodorek jednowodny, nadwrażliwość, nietolerancja, nietolerancja fruktozy, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, preparat przeciwbakteryjny, reakcja krzyżowa, roztwór do płukania jamy ustnej, sorbitol, substancja czynna, substancja pomocnicza, zaburzenie połykania, zaburzenie przewodzenia serca, zadławienie, zmiana zapalna - Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia mięśniowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Dystrofia mięśniowa (MD) to grupa ponad 30 genetycznych schorzeń charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni, wpływającym na funkcje ruchowe oraz mięśnie serca i płuc. Opieka nad pacjentem wymaga interdyscyplinarnego zespołu, w skład którego wchodzą m.in. neurolodzy, kardiolodzy, pulmonolodzy, fizjoterapeuci oraz pielęgniarki. Kluczowe jest monitorowanie siły mięśniowej, zakresu ruchu, funkcji oddechowej i sercowej oraz ocena zdolności do wykonywania codziennych czynności (ADL). Terapia obejmuje m.in. ćwiczenia zakresu ruchu, fizjoterapię, wsparcie oddechowe, stosowanie ortez i urządzeń wspomagających mobilność. Farmakoterapia może obejmować kortykosteroidy (np. prednizolon, deflazakort), leki kardiologiczne oraz suplementy kreatyny, które mogą opóźniać progresję choroby i poprawiać funkcję mięśniową. Regularne kontrole, w tym ocena funkcji oddechowej co 6-12 miesięcy, są niezbędne dla optymalizacji leczenia i zapobiegania powikłaniom.
beta-bloker, choroba nerwowo-mięśniowa, dysfagia, dystrofia mięśniowa, fizjoterapeuta, fizjoterapia, funkcja oddechowa, funkcja serca, gastrostomia, infekcja układu oddechowego, inhibitor ACE, kardiomiopatia, kortykosteroid, kreatyna, neurolog, orteza, problem oddechowy, przykurcz, siła mięśniowa, skolioza, stan skóry, terapeuta zajęciowy, terapia fizyczna, układ oddechowy, wentylacja nieinwazyjna, wentylacja wspomagana, wózek inwalidzki, zadławienie, zanik mięśni, zarządzanie objawami, zespół interdyscyplinarny - Leksykon substancji czynnych
Witamina D3 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Witamina D3 (cholekalcyferol) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, sarkoidozą, rzekomą nadczynnością przytarczyc oraz u osób unieruchomionych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek metabolizm witaminy D3 jest zaburzony, co wymaga stosowania alternatywnych form witaminy D. Monitorowanie stężenia wapnia w surowicy i moczu jest kluczowe, zwłaszcza przy dawkach przekraczających 1 000 IU/dobę, a także u osób starszych i przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych lub leków moczopędnych. Hiperkalcemia i hiperkalciuria (powyżej 7,5 mmol, tj. 300 mg wapnia/24 h) stanowią wskazania do zmniejszenia dawki lub przerwania terapii. Suplementacja wapnia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarskim, aby uniknąć ryzyka hiperkalcemii.
beta-karoten, cholekalcyferol, ciężka niewydolność nerek, etretynat, glikozydy nasercowe, hiperkalcemia, hiperkalcemia i hiperkalciuria, hiperkalciuria, hiperwitaminoza, hiperwitaminoza D, izotretynoina, kamica moczowa, kamica nerkowa, kwas askorbinowy, leki moczopędne, marskość wątroby, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, pochodne benzotiadiazyny, reakcja alergiczna, rzekoma nadczynność przytarczyc, rzekoma niedoczynność przytarczyc, sarkoidoza, stężenie fosforanów, stężenie kreatyniny, stężenie wapnia, suplementacja wapnia, tiazydy, wirusowe zapalenie wątroby, witamina D3, zaburzenia czynności nerek, zadławienie, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Depakine Chrono 300 200 mg + 87 mg
Depakine Chrono to lek w formie tabletek powlekanych o przedłużonym uwalnianiu, umożliwiający podawanie w jednej lub dwóch dawkach dobowych, co pozwala na utrzymanie stabilnego stężenia walproinianu w surowicy (300-700 μmol/l). Lek jest wskazany u dzieci powyżej 17 kg masy ciała, które potrafią połknąć tabletkę, oraz u dorosłych i osób starszych, z indywidualnym dostosowaniem dawki na podstawie wieku, masy ciała i odpowiedzi klinicznej. Początkowa dawka wynosi 5-15 mg/kg mc., zwiększana co 2-3 dni o 5 mg/kg, a dawka podtrzymująca to zwykle 20-30 mg/kg mc., z możliwością przekroczenia 50 mg/kg mc. w uzasadnionych przypadkach pod ścisłą kontrolą. W leczeniu padaczki stosuje się różne schematy dawkowania w monoterapii i politerapii, z koniecznością stopniowego wprowadzania lub redukcji innych leków przeciwpadaczkowych.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, epizod maniakalny, farmakokinetyka, hemodializa, kontrola kliniczna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad drgawkowy, niewydolność nerek, padaczka, politerapia, postać o przedłużonym uwalnianiu, stężenie terapeutyczne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, walproinian, wiek rozrodczy, zadławienie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dekristol 20 000 IU
Lek Dekristol zawiera 500 µg cholekalcyferolu, co odpowiada 20 000 IU witaminy D3 w jednej kapsułce miękkiej. Standardowe dawkowanie u dorosłych z niedoborem witaminy D to 1 kapsułka raz w tygodniu przez 4-5 tygodni, przyjmowana podczas głównego posiłku w celu zwiększenia biodostępności. Po pierwszym miesiącu terapii dawkę należy dostosować indywidualnie, uwzględniając stężenie 25(OH)D w surowicy, nasilenie choroby podstawowej oraz odpowiedź pacjenta na leczenie, zgodnie z krajowymi wytycznymi. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i przerwanie terapii w przypadku hiperkalcemii lub hiperkalciurii przekraczającej 7,5 mmol (300 mg wapnia/24h). U pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagane dostosowanie dawki.
25-hydroksycholekalcyferol, 25OHD, biodostępność, cholekalcyferol, Dekristol, działanie niepożądane, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kapsułka miękka, niedobór witaminy D, podanie doustne, poziom 25(OH)D, surowica, wchłanianie witaminy D, witamina D3, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zadławienie - Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek benzydaminy – Przeciwwskazania stosowania
Chlorowodorek benzydaminy jest stosowany miejscowo w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, jednak jego użycie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję lub inne składniki preparatów, takie jak chlorek cetylopirydyniowy, izomalt (2448,3 mg lub 2471,285 mg na pastylkę), butylohydroksyanizol (0,0004 mg) oraz benzoesan sodu (do 0,00075 mg). Szczególną ostrożność należy zachować wobec substancji pomocniczych, które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Preparaty Septolete ultra dostępne są w formie pastylek twardych o średnicy 18,0-19,0 mm i grubości 7,0-8,0 mm, co ma znaczenie kliniczne w kontekście bezpieczeństwa stosowania u dzieci.
benzoesan sodu, butylohydroksyanizol, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, izomalt, nadwrażliwość, pacjent pediatryczny, pastylka twarda, postać farmaceutyczna, preparat łączony, stan zapalny jamy ustnej i gardła, substancja czynna, substancja pomocnicza, wywiad alergologiczny, zadławienie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Laktomag B6 1000 mg [(70 mg Mg2+) + 5 mg]
Laktomag B6 zawiera 1000 mg wodoroasparaginianu magnezu, co odpowiada 70 mg jonów magnezu oraz 5 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) na tabletkę. Dawkowanie preparatu jest uzależnione od wieku pacjenta oraz celu terapeutycznego. W profilaktyce niedoboru magnezu i witaminy B6 zaleca się podawanie od 70 mg do 210 mg jonów magnezu dziennie, w zależności od grupy wiekowej, z dawkami podzielonymi na 2-3 razy dziennie. Dla dzieci w wieku 1-3 lat dawka wynosi 2 × ½ tabletki (70 mg Mg²⁺ i 5 mg B6), natomiast dla dorosłych 3 × 1 tabletka (210 mg Mg²⁺ i 15 mg B6). Tabletki można dzielić lub rozgniatać, szczególnie u małych dzieci, aby ułatwić podanie i uniknąć ryzyka zadławienia.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Moviprep
Stosowanie leku Moviprep, zawierającego makrogol i elektrolity, wiąże się z ryzykiem zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz powikłań kardiologicznych, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), niewydolnością serca stopnia III/IV wg NYHA, zaburzeniami rytmu serca, chorobami układu krążenia lub tarczycy. Produkt zawiera 363,2 mmol sodu (8,4 g) i 28,4 mmol potasu (1,1 g) na 2 litry roztworu, co stanowi 420% dziennego zalecanego spożycia sodu wg WHO. Należy monitorować elektrolity, funkcję nerek oraz EKG przed i po terapii, zwłaszcza u pacjentów osłabionych, z ryzykiem arytmii lub odwodnienia, które musi być wyrównane przed podaniem leku. Biegunka jest spodziewanym efektem działania leku, jednak w przypadku objawów takich jak obrzęk, duszności czy nasilenie niewydolności serca, konieczna jest szybka diagnostyka i interwencja terapeutyczna.
arytmia, aspiracja treści pokarmowej, biegunka, bisakodyl, choroba tarczycy, choroba układu krążenia, dysfagia, EKG, elektrolity w osoczu, fenyloketonuria, klirens kreatyniny, krwawienie z odbytu, makrogol, migotanie przedsionków, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, nieswoista choroba zapalna jelit, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk, odruch gardłowy, odwodnienie, środek przeczyszczający osmotyczny, wzdęcie brzucha, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przytomności, zadławienie, zarzucanie pokarmu, zgłębnik żołądkowy, zmęczenie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nasienie Płesznika
Nasienie płesznika, jako preparat naturalny stosowany w leczeniu zaparć opornych na modyfikacje dietetyczne, wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania i sposobu podawania. Preparat nie jest zalecany u dzieci poniżej 6 roku życia z powodu braku danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo. W przypadku braku poprawy po 3 dniach terapii konieczna jest konsultacja lekarska celem weryfikacji diagnozy. Kluczowe jest przyjmowanie nasienia płesznika z co najmniej 30 ml płynu na 1 g produktu, aby zapobiec powikłaniom takim jak niedrożność gardła, przełyku lub jelit, które mogą prowadzić do zadławienia lub niedrożności przewodu pokarmowego. Preparat nie powinien być stosowany bezpośrednio przed snem, a osoby z objawami zaklinowania stolca (ból brzucha, nudności, wymioty) muszą skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem.
ból brzucha, ból w jamie brzusznej, ból w klatce piersiowej, dysfagia, leki hamujące perystaltykę jelit, nasienie płesznika, niedrożność gardła, niedrożność jelit, niedrożność przełyku, niedrożność przewodu pokarmowego, nudności, opioid, wymioty, zaburzenia oddychania, zadławienie, zaklinowanie stolca, zaparcie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rovamycine
Rovamycine, zawierający spiramycynę w dawkach 1,5 mln j.m. lub 3 mln j.m., nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 6. roku życia z powodu ryzyka zadławienia, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych, takich jak obrzęk naczynioruchowy czy wstrząs anafilaktyczny, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie leczenia przeciwwstrząsowego. Istotne jest również monitorowanie pacjentów pod kątem rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, zwłaszcza przy wystąpieniu ostrej biegunki podczas lub po zakończeniu leczenia spiramycyną.
antybiotyk o szerokim spektrum, ciężka reakcja alergiczna, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, hemoliza, leczenie przeciwwstrząsowe, lek przeciwbakteryjny, niedobór G6PD, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra biegunka, ostra hemoliza, postępowanie terapeutyczne, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, spiramycyna, tabletka powlekana, wstrząs anafilaktyczny, zadławienie - Leksykon substancji czynnych
Nasienie płesznika – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Nasienie płesznika (Plantago psyllium L. i/lub Plantago indica L.) jest stosowane jako środek przeczyszczający, jednak jego użycie wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Nie zaleca się podawania preparatu dzieciom poniżej 6 roku życia z powodu braku wystarczających danych klinicznych. Produkt powinien być stosowany wyłącznie w przypadku zaparć opornych na modyfikację diety i nawyków żywieniowych, a jego stosowanie nie powinno przekraczać 3 dni bez konsultacji lekarskiej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie nasienia płesznika u pacjentów z objawami niedrożności jelit, takimi jak ból brzucha, nudności czy wymioty. W przypadku wystąpienia tych objawów lub zaburzeń defekacji należy natychmiast przerwać terapię i skonsultować się z lekarzem.
ból brzucha, dysfagia, leki hamujące perystaltykę jelit, nasienie płesznika, niedrożność gardła, niedrożność jelit, niedrożność przełyku, nudności i wymioty, opioidy, perystaltyka jelit, Plantago indica, Plantago psyllium, wiek podeszły, zaburzenia defekacji, zadławienie, zaklinowanie stolca, zaparcie stolca - Leksykon substancji czynnych
Len – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie nasienia lnu wymaga zachowania szczególnej ostrożności, zwłaszcza u dzieci poniżej 12 roku życia, u których brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności terapii. U osób starszych oraz pacjentów osłabionych konieczny jest nadzór lekarski w celu dostosowania dawkowania i monitorowania efektów leczenia. Ze względu na potencjalne działanie estrogenowe, nasienie lnu jest przeciwwskazane u kobiet z nowotworami hormonozależnymi, zarówno przy długotrwałej, jak i krótkotrwałej terapii. Ponadto, niedrożność jelit lub podejrzenie jej wystąpienia stanowią bezwzględne przeciwwskazania do stosowania preparatu.
- Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie strun głosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Porażenie strun głosowych to stan wynikający z przerwania impulsów nerwowych do krtani, prowadzący do jednostronnego lub obustronnego paraliżu mięśni strun głosowych. Objawy obejmują chrypkę, duszność, utratę wysokości głosu, krztuszenie się i nieskuteczny kaszel, a ich nasilenie może wahać się od łagodnych do zagrażających życiu, zwłaszcza przy obustronnym porażeniu. Diagnostyka opiera się na laryngoskopii, wideoendoskopii, elektromiografii krtani (LEMG) oraz badaniach obrazowych (TK, MRI) w celu identyfikacji przyczyny, która może obejmować uszkodzenia nerwów podczas operacji, ucisk przez guzy, stany zapalne, urazy neurologiczne czy choroby układowe. W 15-20% przypadków przyczyna pozostaje nieznana. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie i interdyscyplinarne podejście do leczenia, obejmujące terapię głosu, iniekcje wypełniające (np. tłuszcz, kolagen), tyroplastykę, adukcję chrząstki nalewkowatej oraz reinerwację krtani, a w przypadku obustronnego porażenia – tracheotomię.
aspiracja, choroba Parkinsona, chrypka, drogi oddechowe, duszność, dysfagia, elektromiografia krtani, implant krtaniowy, kortykosteroid, krtań, laryngoskopia, larynx, logopeda, miastenia, otolaryngolog, porażenie jednostronne, porażenie obustronne, porażenie strun głosowych, rezonans magnetyczny, rurka intubacyjna, struny głosowe, stwardnienie rozsiane, tchawica, terapia głosu, tomografia komputerowa, tracheotomia, tyroplastyka, wideostroboskopia, zadławienie, zapalenie płuc - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Homeogene 9 –
Homeogene 9 to homeopatyczny preparat w formie tabletek, zawierający dziewięć substancji czynnych, stosowany doustnie u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 6. roku życia. Dawkowanie początkowe polega na powolnym ssaniu 1 tabletki co godzinę między posiłkami, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 6 tabletek. Po uzyskaniu poprawy klinicznej zaleca się zmniejszenie dawki do 3 tabletek na dobę oraz wydłużanie przerw między dawkami. Czas terapii nie powinien przekraczać kilku dni. U dzieci w wieku 6-12 lat wymagana jest konsultacja lekarska przed rozpoczęciem leczenia, a nadzór osoby dorosłej jest konieczny ze względu na ryzyko zadławienia. Tabletki należy przyjmować między posiłkami, co sprzyja lepszemu wchłanianiu substancji czynnych.
cukrzyca, dawka dobowa, droga doustna, jama ustna, konsultacja lekarska, maksymalna dawka dobowa, nasilenie objawów, odpowiedź kliniczna, poprawa stanu klinicznego, preparat homeopatyczny, sacharoza, schemat dawkowania, substancja czynna, uwalnianie substancji czynnych, wchłanianie substancji czynnych, zadławienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daktarin-oral 20 mg/g
Produkt leczniczy Daktarin-oral w postaci żelu do stosowania w jamie ustnej, zawierający mikonazol w stężeniu 20 mg/g, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 88 dorosłych oraz 23 dzieci (w wieku od ≤1 miesiąca do 10,7 lat) z drożdżycą jamy ustnej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności u 4,5% dorosłych i 13,0% dzieci, wymioty u 1,1% dorosłych i 13,0% dzieci, cofanie się treści pokarmowej u 8,7% dzieci) oraz zaburzenia smaku (1,1–4,5% dorosłych). Dodatkowo zgłaszano suchość w jamie ustnej (2,3% dorosłych), dyskomfort w jamie ustnej (3,4% dorosłych) oraz zapalenie jamy ustnej i odbarwienie języka. Profil bezpieczeństwa u dzieci wskazuje na wyższą częstość działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego w porównaniu do dorosłych.
biegunka, Daktarin-oral, drożdżyca jamy ustnej, dysfagia, hepatotoksyczność, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikonazol, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, ostra uogólniona osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja DRESS, refluks żołądkowo-przełykowy, suchość jamy ustnej, wymioty, wysypka, zaburzenia smaku, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia wątroby i dróg żółciowych, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zadławienie, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona