spoczynkowy wydatek energetyczny

Spoczynkowy wydatek energetyczny (SWE, ang. Resting Energy Expenditure – REE) to ilość energii, którą organizm zużywa podczas całkowitego spoczynku fizycznego i psychicznego. Jest to energia niezbędna do podtrzymania podstawowych funkcji życiowych, takich jak praca serca, oddychanie, utrzymanie temperatury ciała oraz funkcjonowanie narządów wewnętrznych.

SWE stanowi największą część całkowitego dziennego wydatku energetycznego człowieka (około 60-75%) i jest kluczowym parametrem w ocenie zapotrzebowania kalorycznego pacjenta. Wartość ta jest uwarunkowana indywidualnie i zależy od wielu czynników, m.in. płci, wieku, masy ciała, wzrostu, składu ciała (szczególnie ilości beztłuszczowej masy ciała), a także stanu hormonalnego organizmu.

W praktyce klinicznej spoczynkowy wydatek energetyczny można zmierzyć metodą kalorymetrii pośredniej lub oszacować za pomocą wzorów predykcyjnych, takich jak równanie Harrisa-Benedicta czy Mifflina-St Jeora. Znajomość SWE jest niezbędna w planowaniu odpowiedniego leczenia żywieniowego, zarówno w przypadkach niedożywienia, jak i w terapii otyłości.

Zaburzenia spoczynkowego wydatku energetycznego mogą występować w wielu stanach chorobowych, takich jak choroby tarczycy, stany zapalne, urazy, infekcje czy nowotwory. Monitorowanie SWE jest szczególnie istotne u pacjentów krytycznie chorych oraz osób poddawanych długotrwałemu żywieniu dojelitowemu lub pozajelitowemu.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Otyłość – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Otyłość, szczególnie ciężka (BMI ≥40), jest niezależnym czynnikiem ryzyka zwiększającym śmiertelność i zapotrzebowanie na zaawansowaną opiekę medyczną, co potwierdzają liczne badania epidemiologiczne. Wysoki wyjściowy wskaźnik BMI z-score jest silnym predyktorem utrzymującej się otyłości w późniejszym okresie życia, przewyższając wpływ czynników rodzicielskich i socjodemograficznych. Otyłość pogarsza przebieg chorób takich jak COVID-19, reumatoidalne zapalenie stawów, nowotwory oraz wyniki po alloplastyce stawów, wiążąc się z gorszymi wynikami klinicznymi, wyższym bólem i większą niepełnosprawnością. Paradoksalnie, w niektórych stanach, np. po krwotoku śródmózgowym, nadwaga i otyłość (BMI ≥25 kg/m²) mogą korelować z lepszymi wynikami, co wymaga dalszych badań. Otyłość obniża jakość życia związaną ze zdrowiem (HRQoL), a obecność przewlekłych chorób somatycznych i psychicznych jedynie częściowo mediują ten związek.
aktywność choroby, aktywność fizyczna, alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, beztłuszczowa masa ciała, BMI z-score, chirurgia bariatryczna, choroba nowotworowa, choroba sercowo-naczyniowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, choroby współistniejące, COVID-19, cukrzyca typu 2, jakość życia, krwotok śródmózgowy, nadwaga, nawrót raka, obwód talii, otyłość, otyłość ciężka, otyłość dziecięca, poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, progresja choroby, rak endometrium, rak przełyku, rękawowa resekcja żołądka, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, ryzyko kardiometaboliczne, sekwencjonowanie nowej generacji, spoczynkowy wydatek energetyczny, uczenie maszynowe, wskaźnik BMI
Leksykon chorób i schorzeń
Cukrzyca typu 2 – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Cukrzyca typu 2, będąca przewlekłym zaburzeniem metabolicznym charakteryzującym się hiperglikemią wynikającą z insulinooporności i upośledzonej sekrecji insuliny, stanowi globalne wyzwanie zdrowotne z prognozowaną liczbą chorych sięgającą 350 milionów do 2030 roku. Wczesne wykrycie osób z wysokim ryzykiem rozwoju choroby jest kluczowe dla skutecznej profilaktyki i leczenia. Modele predykcyjne, uwzględniające tradycyjne czynniki ryzyka takie jak wiek, płeć, BMI, poziom HbA1c, a także nowoczesne biomarkery zapalenia (IL-10), stresu oksydacyjnego (8-izoprostan, GSSG) i dysfunkcji mitochondrialnej (humanina, P66Shc), poprawiają identyfikację pacjentów zagrożonych rozwojem cukrzycy. Jednakże większość modeli wykazuje umiarkowaną zdolność dyskryminacyjną (np. AUC 0,73–0,79) i wymaga dalszej kalibracji oraz walidacji zewnętrznej, aby zwiększyć ich wiarygodność i użyteczność kliniczną.
8-izoprostan, albuminuria, biomarker, choroba trzustki, choroba układu krążenia, cukrzyca typu 2, dysfunkcja mitochondrialna, HbA1c, insulinooporność, interleukina-10, laparoskopowa rękawowa gastrektomia, leczenie bariatryczne, lek przeciwnadciśnieniowy, obwód talii, podwyższony poziom glukozy, powikłanie sercowo-naczyniowe, spoczynkowy wydatek energetyczny, stan przedcukrzycowy, stres oksydacyjny, trójglicerydy, wskaźnik beztłuszczowej masy ciała, wskaźnik masy ciała
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pradera-williego – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Rokowanie w Zespole Pradera-Williego (PWS) jest zróżnicowane i silnie zależy od wczesnej diagnozy oraz skutecznego zarządzania powikłaniami, zwłaszcza otyłością i hiperfagią. Mediana wieku śmierci wynosi około 30 lat, z zakresem od 1 miesiąca do 58 lat, a niektóre osoby mogą dożyć nawet 60. roku życia. Śmierć najczęściej następuje w czwartej dekadzie życia, głównie z powodu powikłań sercowo-płucnych (ponad 50% zgonów) oraz otyłości (7%). Roczna śmiertelność dorosłych z PWS wynosi około 3%, a aż 80% zgonów jest nieoczekiwanych. Kluczowe dla poprawy rokowania jest monitorowanie i kontrola masy ciała, bezpieczeństwo psychologiczne związane z jedzeniem, a także leczenie współistniejących zaburzeń neurologicznych i endokrynologicznych. Wczesne i ciągłe leczenie może znacząco wydłużyć życie, zmniejszając ryzyko niewydolności serca, zakrzepicy i powikłań żołądkowo-jelitowych.
autyzm, bezdech senny, choroba psychiczna, cukrzyca, delecja chromosomu 15, hiperfagia, napad padaczkowy, niepełnosprawność intelektualna, niewydolność serca, opieka multidyscyplinarna, otyłość ciężka, parametr metaboliczny, problemy żołądkowo-jelitowe, skład ciała, spoczynkowy wydatek energetyczny, wskaźnik BMI, zaburzenie zachowania, zadławienie, zakrzepica, zespół Pradera-Williego
Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia odżywiania – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zaburzenia odżywiania, w tym anorexia nervosa (AN), bulimia nervosa (BN) oraz inne, charakteryzują się zróżnicowanym rokowaniem, które może być poprawione dzięki odpowiedniemu leczeniu. Remisję po leczeniu szpitalnym osiąga około 35,2% pacjentów, a wśród adolescentów z AN pełna remisja wynosi 23,2%, częściowa 31,3%, a brak remisji 45,5% według kryteriów DSM-5. Długoterminowe badania wykazują korzystniejsze rokowanie u pacjentów z młodzieńczym początkiem AN, z wskaźnikami pełnego wyzdrowienia sięgającymi 64% po 30 latach. Kluczowymi czynnikami predykcyjnymi korzystnego rokowania są: niższy poziom objawów przy przyjęciu, wzrost BMI podczas hospitalizacji, wyższe BMI przy wypisie (każda jednostka wzrostu BMI zwiększa 2,21-krotnie szansę na utrzymanie BMI ≥18,5 kg/m²), wczesna odpowiedź na leczenie oraz wczesne wykrycie zaburzenia. Z kolei dłuższy czas trwania choroby, wyższy poziom lęku, perfekcjonizm, niskie BMI przy przyjęciu i wypisie oraz współwystępujące zaburzenia psychiczne predysponują do gorszych wyników klinicznych.
BMI, bulimia, cechy autystyczne, impulsywność, jadłowstręt psychiczny, kompulsywność, kryteria DSM-5, leczenie szpitalne, nieufność interpersonalna, objawy depresyjne, objawy lękowe, operacja bariatryczna, poligenetyczny wskaźnik ryzyka, psychopatologia zaburzeń odżywiania, remisja, ruminacje, spoczynkowy wydatek energetyczny, standaryzowany współczynnik śmiertelności, trudność w połykaniu, zaburzenia afektywne, zaburzenia obrazu ciała, zaburzenia odżywiania, zespół wielodyscyplinarny
Leksykon chorób i schorzeń
Niedożywienie – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Niedożywienie stanowi istotny czynnik ryzyka pogorszenia rokowania u pacjentów hospitalizowanych, szczególnie w grupach wysokiego ryzyka, takich jak osoby starsze, pacjenci z chorobami przewlekłymi, krytycznie chorzy oraz dzieci z ciężkim niedożywieniem ostrym (SAM). Wczesna identyfikacja niedożywienia za pomocą narzędzi takich jak PNI, CONUT, NUTRIC i mNUTRIC, które opierają się na parametrach laboratoryjnych (albumina, limfocyty, cholesterol) oraz ocenie ryzyka żywieniowego, pozwala na wdrożenie odpowiedniej interwencji żywieniowej, co znacząco obniża śmiertelność i częstość powikłań. U pacjentów z posocznicą i COVID-19 wskaźniki te wykazują wysoką wartość prognostyczną, a u dzieci z SAM obecność objawów ostrzegawczych (hipoglikemia, obrzęk, biegunka) zwiększa ryzyko śmiertelności nawet 11-krotnie. Ponadto, sarkopenia i niska siła uścisku dłoni (HGS) są silnymi predyktorami złych wyników klinicznych, co podkreśla konieczność kompleksowego podejścia do oceny stanu odżywienia.
choroba Leśniowskiego-Crohna, markery biochemiczne, maszyna wektorów nośnych, niedożywienie związane z chorobą, nowotwory złośliwe, ostre niedożywienie, poziom albuminy, prealbumina, rękawowa gastrektomia, sarkopenia, siła uścisku dłoni, spoczynkowy wydatek energetyczny, stan zapalny, sztuczna inteligencja w medycynie, wskaźnik beztłuszczowej masy ciała

spoczynkowy wydatek energetyczny

Powiązane wpisy

Otyłość – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Cukrzyca typu 2 – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zespół pradera-williego – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zaburzenia odżywiania – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Niedożywienie – Rokowania, prognozy i postęp choroby