gromadzenie pigmentu
Gromadzenie pigmentu to proces fizjologiczny lub patologiczny polegający na odkładaniu się barwników w tkankach organizmu. W warunkach prawidłowych pigmentacje występują naturalnie (np. melanina w skórze), jednak w procesach chorobowych może dochodzić do nadmiernego lub nieprawidłowego odkładania różnych barwników.
W praktyce klinicznej najczęściej spotykane rodzaje patologicznego gromadzenia pigmentu to: melanoza (nadmierne odkładanie melaniny), hemosyderoza (gromadzenie hemosyderyny pochodzącej z rozpadu erytrocytów), żółtaczka (odkładanie bilirubiny w tkankach) oraz patologie związane z egzogennymi pigmentami (np. tatuaże, argyroza po związkach srebra).
Diagnostyka nieprawidłowego gromadzenia pigmentu obejmuje badania laboratoryjne, obrazowe oraz histopatologiczne. Istotna jest również szczegółowa ocena kliniczna zmian barwnikowych skóry, błon śluzowych i narządów wewnętrznych. Patologiczne gromadzenie pigmentu może być objawem wielu chorób ogólnoustrojowych, w tym zaburzeń metabolicznych, endokrynologicznych, chorób wątroby czy hematologicznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Analiza dostępnych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania owocu bzu czarnego (Sambucus nigra L., fructus) wykazała całkowity brak badań toksykologicznych, mutagennych, genotoksycznych oraz oceny potencjału rakotwórczego i toksyczności reprodukcyjnej. Owoc bzu czarnego występuje w produktach leczniczych Normosan i Normosan fix w ilościach odpowiednio 10,1-23,7 g/100 g mieszanki oraz 0,142-0,332 g na saszetkę 1,4 g, jednak brak jest dedykowanych danych przedklinicznych dla tego składnika. W produktach tych bez czarny jest jednym z pięciu składników ziołowych, obok kory kruszyny, listków senesu, owocu kminku i liścia mięty pieprzowej, z których jedynie kora kruszyny i listki senesu posiadają częściowe dane wskazujące na potencjalne ryzyko toksyczne, mutagenne i genotoksyczne, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu.
aloe-emodyna, badanie rakotwórczości, bez czarny, biegunka, Cassia senna, charakterystyka produktu leczniczego, cykl rujowy, działanie nefrotoksyczne, działanie przeczyszczające, emodyna, frangulina, gromadzenie pigmentu, indukcja naprawy DNA, kanalik nerkowy, kanalikowy naciek bazofilowy, kora kruszyny, liść mięty pieprzowej, listek senesu, mieszanka ziołowa, model mikrosomalny Salmonelli, nabłonek wpustu żołądka, nefropatia, owoc kminku, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przerost nabłonka jelita grubego, przerost nabłonka nerek, reina, sennidyna, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, substancja czynna pochodzenia roślinnego, test mutagenności in vitro, test naprawy DNA, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zmiana rozrostowa -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksyczności podostrej 90-dniowej na szczurach wykazały, że podawanie strąków senesu w dawkach od 100 do 1500 mg/kg masy ciała (odpowiadających dawkom 16-242 mg/kg u człowieka) powoduje odwracalne zmiany histopatologiczne w jelicie grubym (przerost nabłonka) oraz w nabłonku wpustu żołądka. W nerkach zaobserwowano dawko-zależne efekty nefrotoksyczne przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, obejmujące nacieki bazofilowe, przerost nabłonka kanalików oraz gromadzenie brązowego pigmentu na powierzchni nerek. Zmiany te były w większości odwracalne po okresie zdrowienia, z wyjątkiem częściowego utrzymywania się przebarwień nerek. Nie stwierdzono zaburzeń czynnościowych nerek ani patologii w splocie nerwowym okrężnicy. Wartość NOEL nie została ustalona, gdyż nawet najniższa dawka 100 mg/kg indukowała efekty biologiczne.
aktywność mutagenna, aloes-emodyna, badanie kancerogenezy, efekt nefrotoksyczny, genotoksyczność i mutagenność, gromadzenie pigmentu, nabłonek wpustu żołądka, pochodna hydroksyantracenu, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, poziom niewywołujący skutków, przerost nabłonka jelita grubego, przerost nabłonka nerek, sennozydy, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność podostra, wyciąg roślinny, zaburzenie czynnościowe nerek -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Normosan zawiera 22,02-29,79 mg antrapochodnych (w przeliczeniu na glukofrangulinę A/1,4 g), jednak nie przeprowadzono kompleksowych badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo całego preparatu. Badania in vitro wykazały mutagenne i genotoksyczne właściwości składników kory kruszyny, takich jak emodyna i frangulina, które indukowały wzrost mutacji i naprawę DNA w modelach mikrosomalnych Salmonelli oraz hepatocytach szczura. Emodyna wykazała wpływ na długość cyklu rujowego oraz nefropatię u myszy. Pochodne hydroksyloantracenu wykazywały mutagenność in vitro, jednak nie potwierdzono tego w badaniach in vivo, gdzie obserwowano głównie toksyczność nerek i jelita grubego oraz toksyczność reprodukcyjną związaną z nasileniem biegunki u matek. Dla listków senesu brak jest odrębnych badań, jednak dane z badań strąków senesu wskazują na odwracalne zmiany przerostowe nabłonka jelita grubego i żołądka oraz zmiany w nerkach przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień (odpowiednik 16-242 mg/kg u człowieka), bez zaburzeń czynnościowych.
aloe-emodyna, antrapochodne, badania rakotwórczości, bez czarny, cykl rujowy, emodyna, genotoksyczność, gromadzenie pigmentu, indukcja naprawy DNA, kminek, kora kruszyny, listek senesu, mięta pieprzowa, naprawa DNA, nefropatia, NOEL, pierwotne hepatocyty, przerost nabłonka, sennozydy, składniki aktywne, splot nerwowy okrężnicy, strąki senesu, toksyczność reprodukcyjna, właściwości mutagenne, wpust żołądka, wyciąg alkoholowy, zmiany rozrostowe
