przerost nabłonka nerek
Przerost nabłonka nerek (renal epithelial hyperplasia) to stan patologiczny charakteryzujący się zwiększoną proliferacją komórek nabłonkowych w nerkach. Może dotyczyć różnych struktur nerkowych, w tym kanalików nerkowych, kłębuszków nerkowych lub dróg wyprowadzających.
Etiologia przerostu nabłonka nerek jest zróżnicowana i obejmuje m.in. przewlekłe stany zapalne, infekcje dróg moczowych, zaburzenia metaboliczne, toksyczne uszkodzenie nerek, a także może być reakcją kompensacyjną po częściowej nefrektomii. W niektórych przypadkach przerost nabłonka może być wczesnym etapem procesu nowotworowego.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa), badania laboratoryjne oceniające funkcję nerek oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki z oceną histopatologiczną. Leczenie zależy od przyczyny podstawowej i polega na eliminacji czynnika wywołującego, kontroli stanu zapalnego oraz monitorowaniu funkcji nerek, szczególnie w przypadkach, gdy przerost może prowadzić do poważniejszych patologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Senefol 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na sennozyd B/tabletkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Senefol, oparte głównie na wyciągach ze strąków senesu oraz wyizolowanych substancjach czynnych, wykazały niską toksyczność po podaniu doustnym. Preparat zawiera od 1,4% do 3,5% antranoidów, w tym 0,9%-2,3% reiny, 0,05%-0,15% aloemodyny oraz 0,001%-0,006% emodyny. W 90-dniowych badaniach na szczurach stosujących dawki od 100 mg/kg do 1500 mg/kg mc (zawierających 1,83% sennozydów A-D) zaobserwowano odwracalną hiperplazję nabłonka jelita grubego i żołądka oraz zmiany nerkowe przy dawkach ≥300 mg/kg, takie jak zwiększenie liczby komórek zasadochłonnych i przerost nabłonka nerek, bez wpływu na ich funkcję. Nie stwierdzono zmian w splocie nerwowym okrężnicy, a w badaniach 104-dniowych nie wykazano działania karcinogennego do dawki 300 mg/kg mc. Długoterminowe badania toksyczności sennozydów na psach (do 500 mg/kg przez 4 tygodnie) i szczurach (do 100 mg/kg przez 6 miesięcy) nie wykazały toksyczności.
antranoidy, badanie farmakokinetyczne, badanie genotoksyczności, badanie karcinogenności, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hiperplazja nabłonka jelita, NOEL, przerost nabłonka nerek, rak jelita grubego, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, środek przeczyszczający, toksyczność długoterminowa, toksyczność ostra, toksyczność subchroniczna, wyizolowana substancja czynna, zaparcie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Figura 1 16,58-22,43 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B/saszetkę
Przedkliniczne badania toksyczności podostrej 90-dniowej na szczurach wykazały, że podawanie strąków senesu w dawkach od 100 do 1500 mg/kg masy ciała (odpowiadających dawkom 16-242 mg/kg u człowieka) powoduje odwracalne zmiany histopatologiczne w jelicie grubym (przerost nabłonka) oraz w nabłonku wpustu żołądka. W nerkach zaobserwowano dawko-zależne efekty nefrotoksyczne przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, obejmujące nacieki bazofilowe, przerost nabłonka kanalików oraz gromadzenie brązowego pigmentu na powierzchni nerek. Zmiany te były w większości odwracalne po okresie zdrowienia, z wyjątkiem częściowego utrzymywania się przebarwień nerek. Nie stwierdzono zaburzeń czynnościowych nerek ani patologii w splocie nerwowym okrężnicy. Wartość NOEL nie została ustalona, gdyż nawet najniższa dawka 100 mg/kg indukowała efekty biologiczne.
aktywność mutagenna, aloes-emodyna, badanie kancerogenezy, efekt nefrotoksyczny, genotoksyczność i mutagenność, gromadzenie pigmentu, nabłonek wpustu żołądka, pochodna hydroksyantracenu, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, poziom niewywołujący skutków, przerost nabłonka jelita grubego, przerost nabłonka nerek, sennozydy, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność podostra, wyciąg roślinny, zaburzenie czynnościowe nerek