zaburzenie czynnościowe nerek
Zaburzenie czynnościowe nerek (functional renal disorder) to stan, w którym nerki nie funkcjonują prawidłowo, mimo braku strukturalnych uszkodzeń. Jest to odwracalne upośledzenie funkcji nerek związane najczęściej z zaburzeniami hemodynamicznymi, reakcją na leki lub substancje nefrotoksyczne, bez trwałych zmian w strukturze nerek.
Do najczęstszych przyczyn zaburzeń czynnościowych nerek zalicza się: odwodnienie, hipotensję, niewydolność serca, wstrząs, zespół wątrobowo-nerkowy, ostre uszkodzenie nerek w przebiegu sepsy oraz polekowe zaburzenia czynności nerek. Patofizjologicznie dochodzi do zaburzenia autoregulacji przepływu nerkowego, aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz zaburzeń w gospodarce wodno-elektrolitowej.
Diagnostyka obejmuje ocenę funkcji nerek poprzez oznaczenie stężenia kreatyniny, mocznika, eGFR, badania obrazowe oraz ocenę diurezy. Charakterystyczną cechą jest potencjalna odwracalność zaburzenia po usunięciu czynnika wywołującego. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę zaburzenia z normalizacją wolemii, ciśnienia tętniczego oraz odstawieniem leków nefrotoksycznych.
W odróżnieniu od strukturalnych chorób nerek, zaburzenia czynnościowe mają lepsze rokowanie przy wczesnym rozpoznaniu i wdrożeniu odpowiedniego postępowania. Długotrwałe utrzymywanie się zaburzeń czynnościowych może jednak prowadzić do rozwoju przewlekłej choroby nerek, dlatego kluczowe jest szybkie rozpoznanie i leczenie stanu podstawowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Figura 1 16,58-22,43 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B/saszetkę
Przedkliniczne badania toksyczności podostrej 90-dniowej na szczurach wykazały, że podawanie strąków senesu w dawkach od 100 do 1500 mg/kg masy ciała (odpowiadających dawkom 16-242 mg/kg u człowieka) powoduje odwracalne zmiany histopatologiczne w jelicie grubym (przerost nabłonka) oraz w nabłonku wpustu żołądka. W nerkach zaobserwowano dawko-zależne efekty nefrotoksyczne przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, obejmujące nacieki bazofilowe, przerost nabłonka kanalików oraz gromadzenie brązowego pigmentu na powierzchni nerek. Zmiany te były w większości odwracalne po okresie zdrowienia, z wyjątkiem częściowego utrzymywania się przebarwień nerek. Nie stwierdzono zaburzeń czynnościowych nerek ani patologii w splocie nerwowym okrężnicy. Wartość NOEL nie została ustalona, gdyż nawet najniższa dawka 100 mg/kg indukowała efekty biologiczne.
aktywność mutagenna, aloes-emodyna, badanie kancerogenezy, efekt nefrotoksyczny, genotoksyczność i mutagenność, gromadzenie pigmentu, nabłonek wpustu żołądka, pochodna hydroksyantracenu, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, poziom niewywołujący skutków, przerost nabłonka jelita grubego, przerost nabłonka nerek, sennozydy, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność podostra, wyciąg roślinny, zaburzenie czynnościowe nerek