Filoviridae
Filoviridae to rodzina wirusów RNA, która obejmuje patogeny wywołujące ciężkie, często śmiertelne gorączki krwotoczne u ludzi i naczelnych. Do tej rodziny należą rodzaje Ebolavirus (w tym wirus Ebola) oraz Marburgvirus, które zyskały szczególną uwagę ze względu na wysoką śmiertelność podczas epidemii w Afryce.
Wirusy z rodziny Filoviridae charakteryzują się nitkowatą (filamentową) strukturą, od której pochodzi ich nazwa. Posiadają pojedynczą nić RNA o ujemnej polarności oraz otoczkę lipidową. Genom filawirusów koduje siedem białek strukturalnych, w tym glikoproteinę powierzchniową odpowiedzialną za przyłączanie się do receptorów komórkowych i fuzję z błoną komórkową.
Zakażenie filawirusami prowadzi do gorączki krwotocznej cechującej się nagłym początkiem, wysoką gorączką, bólem mięśni i stawów, wymiotami, biegunką oraz postępującymi zaburzeniami krzepnięcia krwi. W ciężkich przypadkach dochodzi do niewydolności wielonarządowej i wstrząsu. Śmiertelność w przypadku zakażeń Ebolą waha się od 25% do 90%, zależnie od szczepu wirusa i dostępności opieki medycznej.
Diagnostyka zakażeń filawirusami opiera się na testach molekularnych (RT-PCR), wykrywaniu antygenów wirusowych oraz badaniach serologicznych. Leczenie jest głównie objawowe, choć w ostatnich latach opracowano skuteczne szczepionki przeciwko wirusowi Ebola (Ervebo) oraz eksperymentalne terapie przeciwwirusowe jak remdesiwir czy przeciwciała monoklonalne (np. preparat REGN-EB3).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Etiologia i przyczyny
Choroba wirusowa Ebola (EVD) jest ciężką, często śmiertelną infekcją wywoływaną przez wirusy z rodzaju Orthoebolavirus (rodzina Filoviridae), z których cztery gatunki zakażają ludzi, a śmiertelność waha się od 25% do 90%, w zależności od gatunku (np. Orthoebolavirus zairense – 65-90%, Orthoebolavirus sudanense – około 50%). Naturalnym rezerwuarem są nietoperze owocożerne (Pteropodidae), a transmisja pierwotna do człowieka następuje przez kontakt z zakażonymi zwierzętami lub ich produktami (np. mięso bushmeat). Transmisja międzyludzka odbywa się przez kontakt z krwią, płynami ustrojowymi (krew, ślina, pot, wymiociny, kał, mocz, nasienie, mleko matki, płyn owodniowy) zakażonych osób lub ich zwłok, przy czym zakaźność pojawia się dopiero po wystąpieniu objawów. Wirus może przetrwać u ozdrowieńców w miejscach immunologicznie uprzywilejowanych, m.in. w nasieniu (do ponad 12 miesięcy), mleku matki, płynie mózgowo-rdzeniowym i cieczy wodnistej oka, co stanowi ryzyko ponownej transmisji.
burza cytokinowa, ciecz wodnista oka, Filoviridae, gorączka krwotoczna Ebola, nietoperz owocożerny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, odpowiedź humoralna, ognisko choroby, opieka wspomagająca, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn owodniowy, przeciwciało monoklonalne, przeciwciało neutralizujące, rezerwuar wirusa, transmisja międzyludzka, uszkodzenie śródbłonka, wstrząs, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Etiologia i przyczyny
Gorączki krwotoczne to ciężkie, ogólnoustrojowe choroby wirusowe wywoływane przez wirusy z rodzin Arenaviridae, Bunyaviridae, Filoviridae i Flaviviridae, charakteryzujące się uszkodzeniem układu naczyniowego, zaburzeniami krzepnięcia i wysoką śmiertelnością (do 90%). Wirusy te to otoczkowe RNA z pojedynczą nicią, utrzymujące się w rezerwuarach zwierzęcych (gryzonie, nietoperze, naczelne) lub przenoszone przez wektory (kleszcze, komary). Przenoszenie następuje przez kontakt z płynami ustrojowymi, ukąszenia wektorów, spożycie skażonej żywności lub drogą kropelkową i seksualną. Epidemiologia jest ściśle związana z geograficznym rozmieszczeniem rezerwuarów i wektorów, a ryzyko zakażenia wzrasta w obszarach endemicznych Afryki, Azji i Ameryki Południowej, szczególnie przy ekspozycji zawodowej i kontaktach z zakażonymi osobami lub zwierzętami.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, Arenaviridae, bioterroryzm, Bunyaviridae, burza cytokinowa, czynnik martwicy nowotworów alfa, Filoviridae, Flaviviridae, gorączka krwotoczna, gorączka krwotoczna krymsko-kongijska, gorączka Lassa, hantawirus, interferon, interleukina, komórka dendrytyczna, komórka NK, małopłytkowość, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, paramyxoviridae, patogeneza, płyn ustrojowy, reaktywna forma tlenu, rezerwuar zwierzęcy, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skąpomocz, śródbłonek naczyniowy, tropizm komórkowy, układ naczyniowy, układ sercowo-naczyniowy, wektor choroby zakaźnej, wirus dengi, wirus Ebola, wirus RNA, wskaźnik śmiertelności, wstrząs septyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie wirusowe, żółta gorączka - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Zapobieganie i profilaktyka
Gorączki krwotoczne to grupa poważnych chorób wirusowych wywoływanych przez różne rodziny wirusów (m.in. Arenaviridae, Filoviridae, Flaviviridae), charakteryzujących się wysokim ryzykiem śmiertelności i zróżnicowanymi drogami transmisji. Profilaktyka opiera się na kompleksowych strategiach, takich jak unikanie kontaktu z rezerwuarami zwierzęcymi i wektorami, izolacja chorych, stosowanie środków ochrony osobistej (PPE), wczesne wykrywanie przypadków oraz edukacja publiczna. Dostępne szczepionki obejmują m.in. szczepionkę przeciwko żółtej gorączce (powszechnie dostępna, przeciwwskazana u dzieci <9 miesięcy, kobiet w I trymestrze ciąży i osób immunosupresyjnych), szczepionkę przeciwko Eboli (ograniczony dostęp, dedykowana personelowi medycznemu), argentyńskiej gorączce krwotocznej oraz gorączce denga (zalecana osobom z wcześniejszym zakażeniem). W przypadku innych gorączek, jak Lassa czy gorączka Doliny Riftu, trwają badania nad szczepionkami eksperymentalnymi. Kluczowe jest także stosowanie środków kontroli zakażeń w placówkach medycznych, w tym higiena rąk, izolacja pacjentów, dedykowany sprzęt oraz odpowiednie środki ochrony dróg oddechowych (np. maski N95 z filtrem HEPA) przy wysokim ryzyku transmisji.
Arenaviridae, argentyńska gorączka krwotoczna, chemioprofilaktyka poekspozycyjna, choroba podlegająca zgłoszeniu, czynnik etiologiczny, dekontaminacja środowiska, Filoviridae, Flaviviridae, gorączka denga, gorączka krwotoczna, hantaviridae, higiena rąk, immunosupresja, kontrola zakażeń, krymsko-kongijska gorączka krwotoczna, profilaktyka poekspozycyjna, rezerwuar zwierzęcy, rozpoznanie różnicowe, rybawiryna, środek dezynfekujący, środek ochrony indywidualnej, środek ochrony osobistej, szczepienie ochronne, szczepionka żywa atenuowana, wektor, wirus dengi, wirus Ebola, wirus Lassa, żółta gorączka