ograniczenie ruchomości stawu biodrowego

Ograniczenie ruchomości stawu biodrowego to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszeniem fizjologicznego zakresu ruchu w stawie biodrowym. Może dotyczyć jednego lub kilku kierunków ruchu: zgięcia, wyprostu, odwiedzenia, przywiedzenia oraz rotacji zewnętrznej i wewnętrznej.

Najczęstszymi przyczynami ograniczenia ruchomości są: choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, złamania w obrębie stawu, dysfunkcje mięśniowo-powięziowe, zapalenie stawów (w tym reumatoidalne i infekcyjne), konflikt udowo-panewkowy (FAI), dysplazja stawu biodrowego oraz zaburzenia neurologiczne. Stan ten może występować zarówno u osób starszych, jak i młodszych, w tym u sportowców.

Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne z oceną zakresu ruchomości we wszystkich płaszczyznach, badania obrazowe (RTG, USG, MRI) oraz, w razie potrzeby, badania laboratoryjne. Leczenie jest zależne od przyczyny i może obejmować fizjoterapię, farmakoterapię przeciwzapalną i przeciwbólową, a w zaawansowanych przypadkach – interwencje chirurgiczne, w tym endoprotezoplastykę stawu biodrowego.

Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia jest kluczowe dla zapobiegania dalszemu postępowi dysfunkcji i poprawy jakości życia pacjenta. Rehabilitacja odgrywa istotną rolę w procesie terapeutycznym, niezależnie od przyczyny ograniczenia ruchomości.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl