działanie glikozuryczne
Działanie glikozuryczne to efekt terapeutyczny prowadzący do zwiększonego wydalania glukozy z moczem. Jest to mechanizm wykorzystywany głównie w terapii cukrzycy typu 2 przez inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT-2).
Fizjologicznie w nerkach glukoza jest filtrowana w kłębuszkach nerkowych, a następnie prawie całkowicie reabsorbowana w kanalikach proksymalnych za pośrednictwem białek transportowych SGLT-2. Inhibitory SGLT-2 blokują ten proces, prowadząc do wydalania nadmiaru glukozy z moczem, co skutkuje obniżeniem stężenia glukozy we krwi bez ryzyka hipoglikemii.
Działanie glikozuryczne przynosi dodatkowe korzyści kliniczne, takie jak redukcja masy ciała (poprzez utratę kalorii z wydalaną glukozą) oraz obniżenie ciśnienia tętniczego. Wykazano również, że leki o działaniu glikozurycznym mają korzystny wpływ na redukcję ryzyka sercowo-naczyniowego i nefroprotekcję, niezależnie od efektu przeciwcukrzycowego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Dapagliflozyna, będąca silnym, wybiórczym i odwracalnym inhibitorem SGLT2 (Ki: 0,55 nM), hamuje zwrotną reabsorpcję glukozy i sodu w proksymalnym kanaliku nerkowym, co prowadzi do glikozurii (około 70 g glukozy/dobę przy dawce 10 mg) oraz osmotycznej diurezy (wzrost objętości moczu o około 375 ml/dobę). Mechanizm ten skutkuje zmniejszeniem hiperwolemii, obniżeniem ciśnienia tętniczego, redukcją obciążenia serca oraz poprawą funkcji nerek i czynności rozkurczowej mięśnia sercowego. Dapagliflozyna wykazuje wysoką selektywność wobec SGLT2 (>1400-krotnie względem SGLT1), co minimalizuje wpływ na transport glukozy w jelitach i tkankach obwodowych. Ponadto lek zwiększa hematokryt, redukuje masę ciała oraz obniża stężenie kwasu moczowego w surowicy o 18,3–48,3 µmol/l (-0,33 do -0,87 mg/dl) w 24. tygodniu terapii. Efekt hipoglikemizujący jest niezależny od insuliny i wiąże się z minimalnym ryzykiem hipoglikemii u pacjentów z prawidłową glikemią.
ciśnienie krwi, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, cukrzyca typu 2, czynność nerek, czynność rozkurczowa, dapagliflozyna, działanie glikozuryczne, działanie hipoglikemizujące, endogenne wytwarzanie glukozy, filtracja kłębuszkowa, hematokryt, hiperwolemia, hipoglikemia, inhibitor SGLT2, kanalik proksymalny nerki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, metabolizm kwasu moczowego, obciążenie wstępne i następcze serca, osmoza diuretyczna, powikłania sercowo-naczyniowe, przebudowa serca, reabsorpcja sodu, sprzężenie cewkowo-kłębuszkowe, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik HOMA beta-cell, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Daforbis, jest silnym, wybiórczym i odwracalnym inhibitorem kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) o wartości Ki 0,55 nM. Mechanizm działania polega na hamowaniu zwrotnego wchłaniania glukozy i sodu w proksymalnym kanaliku nerkowym, co prowadzi do glikozurii (~70 g glukozy/dobę przy dawce 10 mg), osmozy diuretycznej (wzrost objętości moczu o około 375 ml/dobę) oraz zwiększonego wydalania sodu z moczem bez istotnej zmiany stężenia sodu w surowicy. Dapagliflozyna wywiera również efekt urykozuryczny, powodując przemijające zwiększenie wydalania kwasu moczowego i długotrwałe obniżenie jego stężenia w surowicy o 18,3-48,3 μmol/l. Działania te przekładają się na korzystne efekty hemodynamiczne, takie jak zmniejszenie ciśnienia wewnątrzkłębuszkowego, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz redukcję obciążenia wstępnego i następczego serca, co sprzyja poprawie funkcji rozkurczowej mięśnia sercowego i ochronie nerek. Ponadto, dapagliflozyna zwiększa hematokryt i sprzyja redukcji masy ciała poprzez utratę kalorii z glikozurii (~280 kcal/dobę).
ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, czynność rozkurczowa serca, dapagliflozyna, działanie glikozuryczne, działanie nefroprotekcyjne, efekt hipoglikemizujący, glikozuria, gospodarka węglowodanowa, hematokryt, hiperwolemia, homeostaza wodno-elektrolitowa, inhibitor SGLT2, kanalik proksymalny nerki, kwas moczowy, metabolizm kwasu moczowego, nefropatia, obciążenie następcze serca, obciążenie wstępne serca, osmoza diuretyczna, przesącz kłębuszkowy, sprzężenie cewkowo-kłębuszkowe
