mięsień piersiowy większy
Mięsień piersiowy większy (łac. musculus pectoralis major) to duży, wachlarzowaty mięsień zlokalizowany w przedniej części klatki piersiowej. Jest to silny mięsień, który odgrywa kluczową rolę w ruchach kończyny górnej, szczególnie ramienia.
Anatomicznie mięsień piersiowy większy składa się z trzech części: obojczykowej, mostkowej i brzusznej. Jego przyczepy początkowe znajdują się na obojczyku, mostku, chrząstkach żeber oraz powięzi mięśnia prostego brzucha. Przyczep końcowy stanowi grzebień guza większego kości ramiennej.
Główne funkcje mięśnia piersiowego większego obejmują przywodzenie, rotację wewnętrzną oraz zginanie ramienia. Unerwiony jest przez nerwy piersiowe (przyśrodkowy i boczny), a jego unaczynienie zapewniają tętnice piersiowe (boczna i przyśrodkowa). W diagnostyce obrazowej i badaniu klinicznym ocenia się jego symetrię, napięcie oraz siłę.
Patologie związane z mięśniem piersiowym większym obejmują zespół Polanda (wrodzony brak mięśnia), zerwania i naderwania (szczególnie u sportowców), oraz zmiany pourazowe. W chirurgii odgrywa istotną rolę w rekonstrukcji piersi po mastektomii oraz jako punkt orientacyjny w procedurach kardiotorakochirurgicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie ręki lub nadgarstka – Patofizjologia i mechanizm
Złamania ręki i nadgarstka, szczególnie dystalnej części kości promieniowej, stanowią około 80% powierzchni stawu nadgarstkowego i są najczęstszymi urazami ortopedycznymi. Dominującym mechanizmem jest upadek na wyciągniętą rękę (FOOSH), gdzie siła osiowa przenoszona jest przez nadgarstek, powodując typowe złamania Collesa (przemieszczenie grzbietowe) i Smitha (przemieszczenie dłoniowe). Charakter złamania zależy od siły urazu, pozycji ręki, jakości tkanki kostnej (np. osteoporoza) oraz wieku pacjenta. U dzieci dominują złamania zielonej gałązki i typu torus, natomiast u osób starszych, szczególnie kobiet po menopauzie, złamania niskoenergetyczne związane z osteoporozą są powszechne. Złamania patologiczne i stresowe, choć rzadsze, wymagają szczególnej uwagi diagnostycznej. Urazy wysokoenergetyczne mogą prowadzić do złamań wieloodłamowych i uszkodzeń więzadeł nadgarstka, takich jak zwichnięcie okołoksiężycowate, z ryzykiem powikłań neurologicznych i martwicy kości.
badanie DEXA, brak zrostu, choroba Pageta, choroba zwyrodnieniowa stawów, dwuenergetyczna absorpcjometria rentgenowska, FOOSH, kość księżycowata, kość łódeczkowata, kość łokciowa, kość promieniowa, mięsień najszerszy grzbietu, mięsień piersiowy większy, mięsień podłopatkowy, osteomalacja, osteoporoza, płytka wzrostowa, pronacja, przemieszczenie odłamów, staw promieniowo-nadgarstkowy, upadek na wyciągniętą rękę, zapalenie kości i szpiku, zespół cieśni nadgarstka, zespół przedziałowy, złamanie Collesa, złamanie dalszej części kości promieniowej, złamanie patologiczne, złamanie Saltera-Harrisa, złamanie stresowe, złamanie typu torus, złamanie wieloodłamowe, złamanie zielonej gałązki, zrost w nieprawidłowym ustawieniu