zapalenie sromu i pochwy
Zapalenie sromu i pochwy to stan chorobowy objawiający się stanem zapalnym zewnętrznych żeńskich narządów płciowych (sromu) oraz pochwy. Najczęściej ma charakter infekcyjny, wywołany przez bakterie, grzyby (głównie Candida albicans), wirusy lub pierwotniaki (Trichomonas vaginalis). Czynnikami predysponującymi są zaburzenia flory bakteryjnej pochwy, obniżona odporność, antybiotykoterapia, cukrzyca, stosowanie antykoncepcji hormonalnej oraz nieodpowiednia higiena.
Objawami zapalenia sromu i pochwy są świąd, pieczenie, zaczerwienienie i obrzęk okolic intymnych, ból podczas stosunku płciowego (dyspareunia), nieprawidłowa wydzielina z pochwy oraz dolegliwości bólowe podczas oddawania moczu. Charakter wydzieliny często zależy od patogenu wywołującego infekcję – od serowatej przy infekcji grzybiczej, po żółtozieloną o nieprzyjemnym zapachu przy zakażeniu rzęsistkiem.
Diagnostyka zapalenia sromu i pochwy obejmuje badanie ginekologiczne, badanie pH wydzieliny pochwowej, badanie mikroskopowe, posiew mikrobiologiczny oraz badania molekularne. Leczenie jest ukierunkowane na etiologię zakażenia – stosuje się leki przeciwgrzybicze, przeciwbakteryjne lub przeciwpierwotniakowe, w formie doustnej lub miejscowej. Istotne znaczenie ma również przywrócenie prawidłowej flory bakteryjnej pochwy poprzez stosowanie probiotyków.
Profilaktyka zapalenia sromu i pochwy polega na utrzymywaniu prawidłowej higieny intymnej, stosowaniu bawełnianej bielizny, unikaniu drażniących środków do higieny intymnej, regularnych kontrolach ginekologicznych oraz racjonalnym stosowaniu antybiotyków. W przypadku nawracających infekcji konieczne jest poszukiwanie czynników predysponujących, takich jak zaburzenia metaboliczne czy niedobory immunologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Daforbis 10 mg
Daforbis (dapagliflozyna) jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek, z dawką 10 mg w badaniach klinicznych obejmujących odpowiednio ponad 15 000 pacjentów (DECLARE), 2 368 pacjentów (DAPA-HF), 3 126 pacjentów (DELIVER) oraz 2 149 pacjentów (DAPA-CKD). Profil bezpieczeństwa wykazuje, że najczęstszym działaniem niepożądanym są zakażenia narządów płciowych (5,5% w grupie dapagliflozyny vs. 0,6% placebo), głównie łagodne do umiarkowanych, z rzadszymi ciężkimi przypadkami, w tym zgorzelą Fourniera, która wystąpiła bardzo rzadko (1 przypadek na 8 574 pacjentów w DECLARE). Hipoglikemia była częstsza przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny, z ciężką hipoglikemią występującą u 0,7% pacjentów w grupie dapagliflozyny (DECLARE). Zdarzenia związane z niedoborem płynów (odwodnienie, hipowolemia, hipotensja) zgłaszano u 1,1% pacjentów na dapagliflozynie i 0,7% na placebo, z ciężkimi zdarzeniami <0,2%. Cukrzycowa kwasica ketonowa (DKA) występowała rzadziej, głównie u pacjentów stosujących insulinę (27 przypadków w grupie dapagliflozyny vs. 12 w placebo w DECLARE).
albuminuria, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, martwicze zapalenie powięzi krocza, niedobór płynów, niewydolność serca, obrzezanie, odwodnienie, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, wskaźnik albumina/kreatynina, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica – Objawy
Grzybica (kandydoza) to infekcja wywołana przez drożdżaki Candida, najczęściej C. albicans, dotykająca zarówno kobiety, jak i mężczyzn, z przewagą zachorowań u kobiet (75% doświadcza przynajmniej jednego epizodu, 40-50% co najmniej dwóch). U kobiet manifestuje się głównie jako vulvovaginitis z objawami takimi jak biała, serowata wydzielina, świąd, pieczenie, zaczerwienienie i obrzęk warg sromowych, nasilające się przed miesiączką. U mężczyzn najczęściej występuje balanitis z podrażnieniem, białą wydzieliną, bólem i trudnościami w odciąganiu napletka. Grzybica może również zajmować skórę w miejscach wilgotnych oraz jamę ustną, gdzie objawia się białymi nalotami, zaczerwienieniem i bolesnością. Infekcja zwykle ustępuje po 7-14 dniach leczenia, choć u mężczyzn łagodne postaci mogą ustąpić już po 3 dniach. Nawracająca grzybica (≥4 epizody/rok) dotyczy 5-8% kobiet i wymaga dłuższego, nawet 6-miesięcznego leczenia oraz diagnostyki w kierunku cukrzycy, HIV i innych stanów predysponujących.
balanitis, Candida albicans, drożdżaki Candida, dysfagia, flukonazol, grzybica jamy ustnej, grzybica nawracająca, grzybica skóry, hiperglikemia, inwazyjna kandydoza, kandydoza, lek przeciwgrzybiczny, leki immunosupresyjne, nawracająca grzybica pochwy, nawracająca infekcja, oddawanie moczu, osłabiona odporność, pleśniawki, stulejka, układ odpornościowy, vulvovaginitis, wydzielina z pochwy, zaburzenia smaku, zapalenie przełyku, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zmiany hormonalne - Leksykon substancji czynnych
Azotan fentikonazolu – Wskazania do stosowania
Azotan fentikonazolu, substancja czynna preparatów z linii Gynoxin, wykazuje silne działanie przeciwgrzybicze i jest wskazany w leczeniu drożdżycy błon śluzowych narządów płciowych, w tym vulvovaginitis, vaginitis oraz upławów o etiologii grzybiczej, a także zakażeń mieszanych pochwy. Dostępny jest w formie kremu dopochwowego (20 mg/g, 2%) oraz kapsułek dopochwowych o dawkach 200 mg i 600 mg, co pozwala na indywidualizację terapii w zależności od nasilenia objawów, charakteru zakażenia oraz preferencji pacjentki. Preparat Gynoxin Uno (600 mg) jest przeznaczony dla dorosłych i młodzieży powyżej 16 lat, z koniecznością konsultacji lekarskiej u kobiet powyżej 60 roku życia. Wybór formy i dawki powinien uwzględniać także wiek pacjentki oraz ewentualne przeciwwskazania, takie jak nadwrażliwość na składniki preparatu czy stan ciąży i laktacji.
azotan fentikonazolu, badanie mikroskopowe, Candida albicans, Candida glabrata, Candida tropicalis, drożdżyca błon śluzowych, drożdżyca pochwy i sromu, działanie przeciwgrzybicze, etiologia zakażenia, kapsułka dopochwowa, krem dopochwowy, leczenie przeciwgrzybicze, nawracająca drożdżyca, terapia podtrzymująca, upławy grzybicze, zakażenie mieszane pochwy, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aidee 0,03 mg + 2 mg
Tabletki powlekane Aidee zawierają dienogest (2 mg) i etynyloestradiol (0,03 mg) i są stosowane jako złożony hormonalny środek antykoncepcyjny. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zakrzepicy żył i tętnic oraz zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, przemijający napad niedokrwienny, zakrzepica żylna i zatorowość płucna. Dane kliniczne z badania obejmującego 4942 pacjentek wskazują na częstość występowania działań niepożądanych, które sklasyfikowano jako często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą zakażeń i zarażeń pasożytniczych, w tym zapalenia pochwy, kandydozy oraz innych infekcji grzybiczych, które zwykle reagują na leczenie miejscowe i rzadko wymagają przerwania terapii.
dienogest i etynyloestradiol, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, hormonalny środek antykoncepcyjny, kandydoza, kandydoza pochwy, mięśniak macicy, morfologia krwi, niedokrwistość, opryszczka jamy ustnej, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, tłuszczak piersi, trądzik, udar mózgu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze pochwy, zakrzepica żył i tętnic, zakrzepica żylna, zapalenie jajników i jajowodów, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie sutka, zapalenie szyjki macicy, zapalenie zatok, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pylera
Produkt leczniczy Pylera, zawierający 140 mg bizmutu potasu cytrynianu zasadowego, 125 mg metronidazolu oraz 125 mg chlorowodorku tetracykliny w dawce 3 kapsułek, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko działań niepożądanych neurologicznych, takich jak encefalopatia i neuropatia obwodowa, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. U pacjentów z chorobami OUN konieczna jest ostrożność. Tetracyklina może powodować kandydozę jamy ustnej, zapalenie sromu i pochwy oraz świąd odbytu, a także sprzyjać rozwojowi opornych pałeczek jelitowych (Pseudomonas spp., Proteus spp.), co może prowadzić do biegunek i poważnych powikłań, takich jak zapalenie jelit wywołane przez oporne gronkowce lub Clostridium difficile. Zaleca się odpowiednie nawodnienie podczas podawania leku, zwłaszcza przed snem, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia przełyku. Ponadto, tetracyklina może wywoływać nadwrażliwość na światło, co wymaga unikania ekspozycji na promieniowanie UV i natychmiastowego przerwania terapii przy pierwszych objawach rumienia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bizmut potasu cytrynian zasadowy, Candida albicans, chlorowodorek tetracykliny, Clostridium difficile, dehydrogenaza mleczanowa, encefalopatia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przełyku, pałeczki jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, świąd odbytu, wydłużenie odstępu QT, zapalenie jelit, zapalenie sromu i pochwy, zespół guza rzekomego mózgu, zespół miasteniczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Livial 2,5 mg
Analiza danych z 21 kontrolowanych badań klinicznych, obejmujących 4079 kobiet stosujących tibolon (Livial) w dawkach terapeutycznych 1,25 mg lub 2,5 mg oraz 3476 kobiet otrzymujących placebo, wykazała istotne statystycznie działania niepożądane częściej występujące w grupie leczonej. Do najczęstszych należały zaburzenia układu rozrodczego i piersi, takie jak upławy, krwotok pomenopauzalny, zgrubienie endometrium, tkliwość piersi, świąd narządów płciowych, kandydoza pochwy oraz dysplazja szyjki macicy. Zidentyfikowano również zwiększenie masy ciała oraz nieprawidłowe wymazy szyjki macicy, przy czym większość zmian szyjkowych miała charakter łagodny, a ryzyko raka szyjki macicy nie wzrosło w porównaniu z placebo. Po wprowadzeniu do obrotu odnotowano dodatkowe działania niepożądane, m.in. zawroty głowy, bóle głowy, migreny, wysypki, zaburzenia widzenia, depresję, obrzęki, bóle stawów i mięśni oraz zaburzenia czynności wątroby.
badanie LIFT, ból podbrzusza, choroba pęcherzyka żółciowego, demencja, dysplazja szyjki macicy, grzybica pochwy, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, kandydoza pochwy, krwotok pomenopauzalny, mastodynia, migrena, obrzęk, ostuda, plamica naczyniowa, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, terapia estrogenowo-progestagenowa, tibolon, trądzik, udar niedokrwienny, upławy, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia widzenia, zakażenie grzybicze, zakrzepica żył głębokich, zapalenie sromu i pochwy, zatorowość płucna, zawroty głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clormetin 0,03 mg + 2 mg
Clormetin, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg chlormadinonu octanu w tabletkach powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi (≥20%) są krwawienia międzymiesiączkowe, plamienia, bóle głowy oraz dyskomfort piersiowy, które zwykle ustępują przy kontynuacji terapii. Dane z badań klinicznych obejmujących 1629 kobiet wskazują na szerokie spektrum działań niepożądanych, klasyfikowanych według MedDRA 17.1, obejmujących m.in. zakażenia pochwy (kandydoza, zapalenie sromu i pochwy), zaburzenia naczyniowe (nadciśnienie, zakrzepica żył i tętnic, VTE, ATE), zaburzenia psychiczne (obniżony nastrój, nerwowość, zmniejszone libido), a także objawy ze strony układu nerwowego, pokarmowego, skórnego i mięśniowo-szkieletowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko poważnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, przemijający napad niedokrwienny, zakrzepica żylna i zatorowość płucna.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, choroba Leśniowskiego-Crohna, dyskomfort piersi, etynyloestradiol, gruczolako-włókniak piersi, hipertrójglicerydemia, kandydoza pochwy, krwawienie do jamy brzusznej, krwawienie międzymiesiączkowe, łuszczyca, łysienie, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nadmierne owłosienie, nadwrażliwość na lek, nagła utrata słuchu, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja soczewek kontaktowych, nowotwór szyjki macicy, nowotwór wątroby, nudność, obniżony nastrój, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, octan chlormadinonu, ostuda, plamienie, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, reakcja alergiczna skórna, rumień, rumień guzkowaty, świąd, szum uszny, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, trądzik, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wydzielina z pochwy, wymioty, wyprysk, wzdęcie, zaburzenie dróg żółciowych, zaburzenie pigmentacji, zaburzenie widzenia, zakrzepica żył, zakrzepica żylna, zapalenie spojówek, zapalenie sromu i pochwy, zapaść sercowo-naczyniowa, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół napięcia przedmiesiączkowego, zmniejszone libido, żylak, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tantum Rosa 1 mg/ml
Tantum Rosa, zawierający benzydaminę chlorowodorek w stężeniu 1 mg/ml, jest preparatem do miejscowego stosowania dopochwowego w leczeniu zapalenia sromu, pochwy oraz szyjki macicy, a także w profilaktyce przed- i pooperacyjnej w ginekologii. Standardowa dawka wynosi 1 do 2 irygacji pochwy na dobę, dostosowywana do nasilenia objawów. Minimalny czas terapii to 3 dni, natomiast samodzielne stosowanie nie powinno przekraczać 7 dni bez konsultacji lekarskiej. Preparat jest gotowy do użycia w temperaturze pokojowej, a dla komfortu pacjentki można go lekko podgrzać. Każda butelka jest przeznaczona do jednorazowego użytku, a lek nie jest wskazany do podawania doustnego ani innymi drogami.
benzydaminy chlorowodorek, dolegliwość, efekt terapeutyczny, irygacja, irygacja pochwy, objawy chorobowe, płukanie pochwy, profilaktyka pooperacyjna w ginekologii, roztwór dopochwowy, schorzenie ginekologiczne, stan kliniczny pacjentki, szyjka macicy, wywiad medyczny, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie szyjki macicy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clotidal 10 mg/g
Clotidal w postaci kremu dopochwowego zawiera klotrymazol w stężeniu 10 mg/g i jest wskazany do miejscowego leczenia grzybiczego zapalenia błon śluzowych narządów płciowych wywołanego przez drożdżaki Candida, obejmującego vulvovaginitis oraz izolowane zapalenie pochwy (vaginitis). Preparat znajduje również zastosowanie w terapii zakażenia żołędzi prącia o etiologii drożdżakowej. Objawy kliniczne tych schorzeń to m.in. świąd, pieczenie, zaczerwienienie, obrzęk oraz charakterystyczna biaława, serowata wydzielina, które znacząco obniżają komfort życia pacjentów. Klotrymazol, będący pochodną imidazolu, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego, skutecznie eliminując drożdżaki Candida. Preparat zawiera także substancje pomocnicze, takie jak alkohol cetostearylowy (100 mg/g) i alkohol benzylowy (30 mg/g), co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentów, zwłaszcza w kontekście potencjalnych reakcji nadwrażliwości.
alkohol benzylowy, alkohol cetostearylowy, badanie mikrobiologiczne, Candida, drożdżak, działanie przeciwgrzybicze, etiologia grzybicza, interakcja lekowa, klotrymazol, krem dopochwowy, obrzęk, pieczenie, pochodna imidazolu, przeciwwskazanie, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, świąd, zakażenie grzybicze układu moczowo-płciowego, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy - Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Produkt leczniczy Pylera zawiera bizmut potasu cytrynian zasadowy (140 mg/kapsułka, odpowiadający 40 mg bizmutu tlenku) oraz metronidazol i tetracyklinę, co wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu. Bizmut może powodować encefalopatię przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek, a także wpływać na badania radiologiczne przewodu pokarmowego ze względu na absorpcję promieniowania rentgenowskiego. Metronidazol wiąże się z ryzykiem encefalopatii, neuropatii obwodowej oraz łagodnej leukopenii, a także może wpływać na enzymatyczne oznaczenia biochemiczne (AspAT, AlAT, dehydrogenaza mleczanowa, triglicerydy, heksokinaza glukozy) przez interferencję z pomiarem NADH. Konieczna jest kontrola czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie warfarynę, ze względu na ryzyko wydłużenia tego czasu, a także unikanie alkoholu podczas i do 24 godzin po terapii z powodu interakcji z metronidazolem.
absorpcja promieniowania rentgenowskiego, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bizmut potasu cytrynian zasadowy, Candida albicans, choroba ośrodkowego układu nerwowego, Clostridium difficile, dehydrogenaza mleczanowa, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, owrzodzenie przełyku, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, ściemnienie stolca, wydłużenie odstępu QT, zapalenie sromu i pochwy, zespół guza rzekomego mózgu, zespół miasteniczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszona czynność nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dagrafors 5 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Dagrafors, była szeroko badana pod kątem bezpieczeństwa u ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2, niewydolnością serca oraz przewlekłą chorobą nerek. W badaniach klinicznych, w tym DECLARE (8574 pacjentów na dapagliflozynie 10 mg vs. 8569 na placebo przez medianę 48 miesięcy, 30 623 pacjento-lat ekspozycji), DAPA-HF, DELIVER i DAPA-CKD, profil bezpieczeństwa był spójny i dobrze poznany. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% vs. 0,6% placebo), zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5%), hipoglikemia (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny), zawroty głowy oraz ból pleców. Ciężkie zdarzenia, takie jak zgorzel Fourniera, były rzadkie i występowały z podobną częstością w grupach leczonych i placebo. Hipoglikemia była rzadka w monoterapii (<5%), ale wzrastała do 6-8% przy glimepirydzie i do 40-53% przy insulinie, przy czym ciężka hipoglikemia pozostawała niska (0,5-1%).
cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, EGFR, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, niedobór płynów, niewydolność serca, obniżenie klirensu kreatyniny, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zawrót głowy, zgorzel Fourniera, zmniejszona frakcja wyrzutowa, zwiększony hematokryt - Leksykon substancji czynnych
Chlorek dekwaliniowy – Działania niepożądane
Chlorek dekwaliniowy, substancja czynna w preparacie Fluomizin (tabletki dopochwowe 10 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o częstości ≥1/100 do <1/10, obejmujących głównie zakażenia i stany zapalne układu rozrodczego, takie jak kandydoza pochwy, bakteryjne zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy oraz zapalenie pęcherza moczowego. Często obserwuje się również objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy), pokarmowego (nudności) oraz liczne zaburzenia miejscowe w obrębie narządów płciowych, w tym upławy, świąd, pieczenie, krwotok z pochwy, ból, owrzodzenia i macerację nabłonka pochwy, krwawienia z macicy, zaczerwienienie i suchość pochwy. Ponadto, często występują reakcje alergiczne o charakterze dermatologicznym i ogólnoustrojowym, takie jak pokrzywka, rumień, wykwity, obrzęk, wysypka, świąd oraz gorączka.
bakteryjne zapalenie pochwy, ból głowy, ból pochwy, cefalalgia, chlorek dekwaliniowy, dermatofitoza, gorączka, grzybicze zakażenie skóry, kandydoza pochwy, krwawienie maciczne, krwotok z pochwy, nadkażenie, nudności, obrzęk, owrzodzenie nabłonka pochwy, pieczenie sromu i pochwy, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień, suchość pochwy, świąd, świąd sromu i pochwy, tabletka dopochwowa, upławy, wykwit skórny, wysypka, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie sromu, zapalenie sromu i pochwy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kyleena 19,5 mg/system
System terapeutyczny domaciczny Kyleena zawierający 19,5 mg lewonorgestrelu charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, wśród których dominują zmiany w schemacie krwawień miesiączkowych. W trakcie stosowania obserwuje się stopniowy wzrost częstości braku miesiączki (do 23% po 5 latach) oraz rzadkich krwawień (26%), przy jednoczesnym spadku częstych (2%) i przedłużonych krwawień (1%). Działania niepożądane obejmują również zaburzenia psychiczne (depresja, zmniejszone libido), neurologiczne (ból głowy, migrena, zawroty głowy), naczyniowe (ból brzucha/miednicy), skórne (trądzik, łysienie, hirsutyzm) oraz ginekologiczne (torbiele jajnika >3 cm, zapalenie sromu i pochwy, bolesne miesiączkowanie, perforacja macicy). Perforacja macicy występuje rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), a czynniki ryzyka to karmienie piersią i założenie systemu do 36 tygodni po porodzie.
ból brzucha, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, ciąża pozamaciczna, depresja, hirsutyzm, lewonorgestrel, łysienie, miednica mniejsza, migrena, napad padaczkowy, nieregularne krwawienie, obrzęk naczynioruchowy, perforacja macicy, pokrzywka, posocznica, posocznica paciorkowcowa, reakcja wazowagalna, rzadkie krwawienie, system terapeutyczny domaciczny, torbiel jajnika, trądzik, upławy, wypadnięcie wkładki domacicznej, wysypka, zakażenie dróg rodnych, zapalenie sromu i pochwy, zawroty głowy, zmniejszone libido - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniaki – Objawy
Włókniaki (Enterobius vermicularis) to nitkowate pasożyty jelita grubego, powszechnie zakażające zwłaszcza dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Charakterystycznym objawem jest intensywne, nocne świąd okolicy odbytu, spowodowany składaniem jaj przez samice pasożytów, co prowadzi do reakcji zapalnej skóry. Objawy pojawiają się zwykle 1-2 miesiące po zakażeniu i mogą obejmować zaburzenia snu, drażliwość, ból brzucha, utratę apetytu, a u dziewcząt także świąd i zapalenie sromu oraz pochwy. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych oraz testach takich jak test taśmy celofanowej (test Grahama), wykonywany przez trzy kolejne poranki w celu wykrycia jaj. Cykl życiowy pasożyta trwa około 4-8 tygodni od połknięcia jaj do pojawienia się nowych jaj wokół odbytu, a dorosłe robaki żyją do 6 tygodni.
biegunka, ból brzucha, cykl życiowy pasożyta, drażliwość, lek przeciwrobaczy, moczenie nocne, podrażnienie pochwy, reakcja zapalna skóry, świąd odbytu, test Grahama, test taśmy celofanowej, układ rozrodczy, układ trawienny, utrata apetytu, vulvovaginitis, włókniak, wtórne zakażenie bakteryjne, zaburzenia snu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie układu moczowego, zakażenie włókniakami, zapalenie sromu i pochwy, zgrzytanie zębami - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asertin 100 100 mg
Lek Asertin zawierający sertralinę w dawkach 50 mg i 100 mg wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (24%), bóle głowy (21%), bezsenność (19%), biegunka (18%) oraz suchość w ustach (14%). Zaburzenia seksualne, zwłaszcza u mężczyzn (14% zaburzeń wytrysku), stanowią istotny problem kliniczny. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym psychicznych (bezsenność, lęk, depresja, rzadziej omamy i zaburzenia psychotyczne), neurologicznych (zawroty głowy, drgawki, objawy pozapiramidowe) oraz przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, ryzyko krwawień). Profil ten jest spójny niezależnie od wskazania terapeutycznego i częstość oraz nasilenie działań niepożądanych zależy od dawki, z tendencją do zmniejszania się w trakcie kontynuacji terapii. U pacjentów pediatrycznych obserwuje się podobne działania niepożądane, z dodatkowymi ryzykami, takimi jak wydłużenie QT i próby samobójcze.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, choreoatetoza, depersonalizacja, dysfagia, dyskineza, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiponatremia, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita, myśli samobójcze, napady paniki, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, nudności, parestezja, podwyższenie enzymów wątrobowych, senność, SSRI, suchość w ustach, TLPD, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia wytrysku, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołędzi, zawroty głowy, zespół lęku społecznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złamanie kości, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naraya Plus 0,02 mg + 3 mg
Naraya Plus to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, stosowany również w leczeniu umiarkowanego trądziku pospolitego. Działania niepożądane leku zostały sklasyfikowane według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze objawy to ból głowy, chwiejność emocjonalna, nudności, trądzik, ból piersi oraz nieregularne krwawienia, które zwykle ustępują przy dalszym stosowaniu. Rzadziej obserwuje się m.in. niedokrwistość, reakcje alergiczne, hiperkaliemię, depresję, migrenę, żylaki, zapalenie żył, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle mięśniowo-szkieletowe, a także poważniejsze powikłania jak żylna i tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa (VTE, ATE), tachykardia czy nadciśnienie tętnicze.
anorgazmia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból pleców, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, chwiejność emocjonalna, depresja, dysmenorrhea, dysplazja piersi, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, fotodermatoza, hiperkaliemia, hiponatremia, hirsutyzm, jadłowstręt, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, kontaktowe zapalenie skóry, łysienie, menorrhagia, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwistość, niestrawność, nudności, obrzęk, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, parestezje, pląsawica Sydenhama, polip szyjki macicy, porfiria, rak piersi, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, świąd, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, trądzik pospolity, trombocytoza, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wyprysk, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia endokrynologiczne, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie pochwy, zapalenie spojówek, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żył, zaparcia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół suchego oka, żółtaczka cholestatyczna, zwiększenie apetytu, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Waginizm – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Waginizm to zaburzenie seksualne charakteryzujące się mimowolnym skurczem mięśni dna miednicy, szczególnie otaczających dolną jedną trzecią pochwy, co prowadzi do znacznego zwężenia lub zamknięcia wejścia do pochwy podczas próby penetracji. Objawy obejmują ból, dyskomfort podczas stosunku, trudności z używaniem tamponów oraz badaniami ginekologicznymi. Wyróżnia się waginizm pierwotny (brak bezbolesnej penetracji w przeszłości) oraz wtórny (pojawiający się po wcześniejszych bezbolesnych doświadczeniach). Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki psychologiczne (lęk, traumy seksualne), infekcje, urazy porodowe oraz lokalne stany zapalne. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu ginekologicznym, podczas którego obserwuje się mimowolny skurcz mięśni pochwy. Warto podkreślić, że autodiagnoza na podstawie internetowych list objawów może być porównywalna z diagnozą lekarską.
badanie ginekologiczne, biofeedback, cesarskie cięcie, ćwiczenia Kegla, dilatory pochwowe, drożdżyca, dysfunkcja seksualna, fizjoterapeuta, fizjoterapia dna miednicy, infekcja dróg moczowych, infekcja pochwy, lidokaina, mięśnie dna miednicy, nawilżacz pochwowy, seksuolog, skurcz mięśni pochwy, techniki relaksacyjne, terapia poznawczo-behawioralna, terapia seksualna, toksyna botulinowa, waginizm, waginizm pierwotny, waginizm wtórny, wulwodynia, wywiad lekarski, zapalenie sromu, zapalenie sromu i pochwy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gynoxin Uno 600 mg
Gynoxin Uno to preparat zawierający 600 mg azotanu fentikonazolu w postaci miękkiej kapsułki dopochwowej, wskazany do leczenia drożdżycy błon śluzowych narządów płciowych, w tym zapalenia sromu i pochwy oraz upławów o etiologii grzybiczej, głównie wywołanych przez Candida spp. Lek wykazuje również skuteczność w zakażeniach mieszanych pochwy. Preparat jest przeznaczony dla dorosłych kobiet oraz młodzieży powyżej 16 roku życia, z zaleceniem szczególnej ostrożności i konsultacji lekarskiej u pacjentek powyżej 60 lat ze względu na zmieniony profil hormonalny i fizjologię błony śluzowej. Kapsułka zawiera także substancje pomocnicze, takie jak etylu parahydroksybenzoesan (E 215) i propylu parahydroksybenzoesan sodowy (E 217), które mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości.
azotan fentikonazolu, Candida, drożdżyca błon śluzowych narządów płciowych, etylu parahydroksybenzoesan, konsultacja lekarska, profil hormonalny, propylu parahydroksybenzoesan sodowy, schemat dawkowania, serowate upławy, świąd sromu i pochwy, upławy grzybicze, zakażenie grzybicze narządów płciowych, zakażenie mieszane pochwy, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dagrafors 10 mg
Profil bezpieczeństwa dapagliflozyny (substancja czynna leku Dagrafors) został szczegółowo oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z cukrzycą typu 2 (DECLARE, n=8574, średnia ekspozycja 48 miesięcy), niewydolnością serca z różną frakcją wyrzutową (DAPA-HF, n=2368, 18 miesięcy; DELIVER, n=3126, 27 miesięcy) oraz przewlekłą chorobą nerek (DAPA-CKD, n=2149, 27 miesięcy). Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym były zakażenia narządów płciowych, występujące u 5,5% pacjentów na dapagliflozynie 10 mg vs 0,6% w grupie placebo, z przewagą u kobiet (8,4%) nad mężczyznami (1,2%). Zakażenia miały zwykle łagodny lub umiarkowany przebieg i rzadko wymagały przerwania terapii. Rzadkie, ale poważne zdarzenia obejmowały zgorzel Fourniera (6 przypadków w badaniu DECLARE, 1 w grupie dapagliflozyny vs 5 w placebo). Hipoglikemia była związana głównie z jednoczesnym stosowaniem sulfonylomocznika lub insuliny, z częstością ciężkiej hipoglikemii w badaniu DECLARE 0,7% dla dapagliflozyny i 1,0% dla placebo. Zgłaszano również przypadki cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA), głównie u pacjentów stosujących insulinę.
cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, martwicze zapalenie powięzi krocza, metformina, niedobór płynów, obniżony klirens kreatyniny, pochodna sulfonylomocznika, podwyższony hematokryt, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daforbis 5 mg
Dapagliflozyna wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2, niewydolnością serca oraz przewlekłą chorobą nerek. W badaniu DECLARE, z medianą ekspozycji 48 miesięcy (30 623 pacjento-lat), najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% vs. 0,6% placebo), głównie o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, częściej u kobiet. Hipoglikemia występowała głównie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny, z częstością lekkiej hipoglikemii do 7,9% w grupie dapagliflozyny vs. 2,1% placebo (glimepiryd) oraz ciężkiej hipoglikemii do 1,0% (insulina). Zakażenia układu moczowego były nieznacznie częstsze (4,7% vs. 3,5%), a niedobór płynów zgłaszano u 1,1% pacjentów na dapagliflozynę i 0,7% na placebo, z ciężkimi zdarzeniami <0,2%. Cukrzycowa kwasica ketonowa występowała rzadko (27 vs. 12 przypadków na 17 160 pacjentów), głównie u osób leczonych insuliną. Martwicze zapalenie powięzi krocza (zgorzel Fourniera) było bardzo rzadkie (1 przypadek w grupie dapagliflozyny vs. 5 w placebo). Zmiany parametrów nerkowych, takie jak wzrost kreatyniny, obserwowano u 3,2% pacjentów na dapagliflozynę i 1,8% na placebo, zwykle przemijające i odwracalne, z większą częstością u pacjentów z eGFR 30-60 ml/min/1,73 m².
cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, EGFR, glimepiryd, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, martwicze zapalenie powięzi krocza, metformina, niedobór płynów, niewydolność nerek, niewydolność serca, obniżenie klirensu kreatyniny, obniżone przesączanie kłębuszkowe, odwodnienie, pochodna sulfonylomocznika, przewlekła choroba nerek, sitagliptyna, stulejka, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zawroty głowy, zgorzel Fourniera - Leksykon chorób i schorzeń
Zrost błon śluzowych – Patofizjologia i mechanizm
Zrost błon śluzowych (labial fusion) to częściowe lub całkowite zrośnięcie warg sromowych mniejszych lub większych, najczęściej w okolicy łechtaczki, związane głównie z hipoestrogenią. Stan ten występuje najczęściej u dziewczynek przed okresem dojrzewania (3,3% w wieku 13-23 miesięcy), kobiet w okresie pomenopauzalnym oraz karmiących piersią. Patogeneza obejmuje ścieńczenie nabłonka, stany zapalne, mikrourazy oraz choroby autoimmunologiczne, takie jak liszaj twardzinowy czy liszaj płaski. Objawy mogą obejmować zaburzenia mikcji, nawracające zakażenia układu moczowego, dyspareunię oraz powikłania ginekologiczne, w tym zatrzymanie krwi miesiączkowej. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i w razie potrzeby badaniach endoskopowych, szczególnie u kobiet dorosłych z całkowitym zrostem. Leczenie zachowawcze obejmuje miejscowe stosowanie kremów estrogenowych (np. 0,01% estradiol lub estriol) przez 2-8 tygodni oraz glikokortykosteroidów (betametazon 0,05% lub mometazon), wykazujących skuteczność do 90% i 68% odpowiednio, z nawrotami w zakresie 7-55%.
aglutynacja warg sromowych, badanie endoskopowe, cystoskopia, dyspareunia, hematocolpos, krem estrogenowy, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, miejscowy glikokortykosteroid, receptor androgenowy, receptor estrogenowy, receptor glikokortykosteroidowy, synechia vulvae, wargi sromowe mniejsze, wargi sromowe większe, wodonercze, wyprysk kontaktowy, zakażenie układu moczowego, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy, zarośnięta błona dziewicza, zatoka moczowo-płciowa, zatrzymanie moczu, zrost błon śluzowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diaflix 5 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna produktu leczniczego Diaflix dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, została szeroko przebadana pod kątem bezpieczeństwa u pacjentów z cukrzycą typu 2, niewydolnością serca oraz przewlekłą chorobą nerek. Dane pochodzące z ponad 15 000 pacjentów w badaniach klinicznych, w tym z dużych, długoterminowych badań DECLARE (median ekspozycji 48 miesięcy, 8574 pacjentów), DAPA-HF (18 miesięcy, 2368 pacjentów), DELIVER (27 miesięcy, 3126 pacjentów) oraz DAPA-CKD (27 miesięcy, 2149 pacjentów), potwierdzają spójny profil bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% w grupie dapagliflozyny vs. 0,6% placebo), głównie o łagodnym lub umiarkowanym przebiegu, oraz zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5%). Hipoglikemia występowała głównie w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, z częstością ciężkiej hipoglikemii do 1,0%, natomiast w monoterapii lub w połączeniu z metforminą częstość epizodów hipoglikemii była podobna do placebo (<5%).
cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, klirens kreatyniny, martwicze zapalenie powięzi krocza, metformina, niedobór płynów, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, pochodne sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, sitagliptyna, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera, zwiększony hematokryt - Leksykon chorób i schorzeń
Zrost błon śluzowych – Objawy
Zrost błon śluzowych warg sromowych (labial fusion) to stan najczęściej występujący u dziewczynek między 13 a 23 miesiącem życia (częstość około 3,3%), charakteryzujący się częściowym lub całkowitym połączeniem warg sromowych mniejszych w linii środkowej. Zrosty rozwijają się zwykle w wieku 1-2 lat i rzadko występują u noworodków ze względu na ochronne działanie estrogenów matki. Klinicznie mogą być bezobjawowe lub manifestować się objawami takimi jak: kapanie moczu po mikcji, trudności i ból podczas oddawania moczu, nawracające zakażenia układu moczowego, wydzielina pochwowa oraz dyskomfort w okolicy sromu. W ciężkich przypadkach może dojść do całkowitego zamknięcia ujścia pochwy i cewki moczowej, co wymaga pilnej interwencji. Diagnostyka opiera się na badaniu przedmiotowym, gdzie obserwuje się cienką, bladą błonę łączącą wargi sromowe, a różnicowanie obejmuje wykluczenie innych schorzeń, np. liszaja twardzinowego, zwłaszcza u dorosłych kobiet.
adhezja warg sromowych, dyspareunia, dysuria, estrogen, hipoestrogenizm, kapanie moczu po mikcji, labia minora, lichen sclerosus, liszaj twardzinowy, mikcja, nietrzymanie moczu, odpływ pęcherzowo-moczowodowy, okres pomenopauzalny, wargi sromowe, wydzielina pochwowa, zakażenie układu moczowego, zanikowe zapalenie pochwy, zapalenie przedsionka pochwy, zapalenie sromu i pochwy, zatrzymanie moczu, zrost błon śluzowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gynoxin Optima 200 mg
Gynoxin Optima to preparat przeciwgrzybiczy w formie miękkich kapsułek dopochwowych zawierających 200 mg azotanu fentikonazolu, stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń narządów płciowych u kobiet, głównie drożdżycy błon śluzowych. Lek jest wskazany w różnych postaciach klinicznych drożdżycy, takich jak zapalenie sromu i pochwy (vulvovaginitis), zapalenie pochwy (vaginitis) oraz upławy. Ponadto preparat wykazuje skuteczność w zakażeniach mieszanych pochwy, gdzie infekcja ma etiologię wieloczynnikową, co umożliwia zastosowanie pojedynczego leku w złożonych stanach zapalnych. Wskazaniem do terapii są typowe objawy drożdżycy, potwierdzone badaniami mikologicznymi, hodowlą lub preparatem bezpośrednim, a także nawroty i oporność na wcześniejsze leczenie.
antybiotykoterapia, azotan fentikonazolu, badanie mikologiczne, błona śluzowa pochwy, Candida, czynnik etiologiczny, drożdżyca błon śluzowych, dyspareunia, dyzuria, etiologia wieloczynnikowa, fizjologiczne pH, hormonalny środek antykoncepcyjny, kortykosteroid, nadkażenie grzybicze, nawracająca infekcja grzybicza, preparat bezpośredni, upławy, zakażenie grzybicze, zakażenie mieszane pochwy, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy - Leksykon chorób i schorzeń
Zrost błon śluzowych – Etiologia i przyczyny
Zrost błon śluzowych warg sromowych (labial fusion) to stan patologiczny charakteryzujący się przyleganiem i zrośnięciem warg sromowych mniejszych lub rzadziej większych, najczęściej związany z hipoestrogenizmem. Stan ten występuje głównie u dziewczynek w wieku od 3 miesięcy do 6 lat (częstość około 1,8%, z maksimum 3,3% w wieku 13-23 miesięcy), u kobiet po porodzie oraz w okresie pomenopauzalnym. Niski poziom estrogenów prowadzi do ścieńczenia nabłonka i zwiększonej podatności na uszkodzenia, co w połączeniu z czynnikami zapalnymi (infekcje dróg moczowych, vulvovaginitis, kontakt z substancjami drażniącymi, nieprawidłowa higiena, przewlekłe dermatozy) oraz urazami mechanicznymi sprzyja powstawaniu zrostów. W okresie pomenopauzalnym dodatkowe ryzyko stanowią choroby takie jak liszaj twardzinowy, przewlekłe infekcje oraz brak aktywności seksualnej. Mechanizm powstawania zrostów obejmuje uszkodzenie nabłonka, stan zapalny, nieprawidłowe gojenie w warunkach hipoestrogenizmu i tworzenie włóknistej tkanki łącznej.
atroficzne zapalenie pochwy, choroba pęcherzowa, dermatoza zapalna, hipoestrogenizm, infekcja dróg moczowych, infekcja pochwy, krem estrogenowy, labia minora, labial fusion, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, łuszczyca genitalna, okaleczenie żeńskich narządów płciowych, pemfigoid błon śluzowych, steroid miejscowy, zapalenie sromu i pochwy, zespół Behceta, zespół Stevensa-Johnsona, zrost błon śluzowych - Leksykon substancji czynnych
Dapagliflozyna – Działania niepożądane
Dapagliflozyna, inhibitor SGLT2 dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. Dane z ponad 15 000 pacjentów oraz badania DECLARE, DAPA-HF, DELIVER i DAPA-CKD potwierdzają jej korzystny profil bezpieczeństwa przy medianie ekspozycji do 48 miesięcy. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zakażenia narządów płciowych (5,5% vs. 0,6% placebo), zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5% placebo), hipoglikemia (szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny, z ciężką hipoglikemią u 0,5-1,0% pacjentów leczonych insuliną) oraz niedobór płynów (1,1% vs. 0,7% placebo). Rzadkie, ale poważne zdarzenia obejmują cukrzycową kwasicę ketonową (27 przypadków vs. 12 placebo) oraz zgorzel Fourniera, choć ta ostatnia występowała bardzo rzadko (6 przypadków w badaniu DECLARE). Wzrost kreatyniny i zmniejszenie eGFR obserwowano częściej u pacjentów z początkowym eGFR 30-60 ml/min/1,73 m² (18,5% vs. 9,3% placebo), jednak zmiany te były zazwyczaj przemijające lub odwracalne.
albuminuria, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dysfunkcja nerek, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipoglikemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor SGLT2, martwicze zapalenie powięzi krocza, niedobór płynów, niewydolność serca, odwodnienie, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, stulejka, tabletka powlekana, wielomocz, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera - Leksykon chorób i schorzeń
Zrost błon śluzowych – Epidemiologia
Zrost błon śluzowych (labial fusion) to schorzenie polegające na częściowym lub całkowitym sklejeniu warg sromowych mniejszych lub większych, prowadzącym do niedrożności ujścia pochwy i/lub cewki moczowej. Występuje najczęściej u dziewczynek przed okresem dojrzewania, z częstością około 0,6-5%, ze szczytem zachorowań w wieku 13-23 miesięcy (do 3,3%). U noworodków jest praktycznie nieobecny, a u kobiet w wieku rozrodczym bardzo rzadki ze względu na prawidłowy poziom estrogenów. U kobiet po menopauzie zrosty występują częściej, szacuje się, że dotyczą 40-54% pacjentek z zespołem genitalno-moczowym związanym z menopauzą (GSM). Główne czynniki ryzyka to niedobór estrogenów, stany zapalne, urazy mechaniczne, nawracające infekcje dróg moczowych, nieodpowiednia higiena oraz dermatozy sromu (np. liszaj twardzinowy). Diagnostyka opiera się głównie na badaniu fizykalnym, a w wybranych przypadkach wykonuje się badanie ogólne moczu, cystouretrografię mikcyjną lub badanie endoskopowe.
badanie endoskopowe, badanie ogólne moczu, biopsja, cewka moczowa, cystouretrografia mikcyjna, dermatoza sromu, dyspareunia, dysuria, estrogen, infekcja dróg moczowych, krwawienie miesiączkowe, leczenie zachowawcze, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, menopauza, okres dojrzewania, świąd, terapia estrogenowa, warga sromowa, wiek rozrodczy, zaburzenie funkcji seksualnych, zaburzenie mikcji, zapalenie sromu i pochwy, zatrzymanie moczu, zespół genitalno-moczowy, zrost błon śluzowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluomizin 10 mg
Fluomizin w postaci tabletek dopochwowych zawiera 10 mg dekwaliniowego chlorku i może wywoływać działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10, obejmujące zakażenia (kandydoza pochwy, bakteryjne zapalenie pochwy, grzybicze zakażenie skóry), stany zapalne (zapalenie sromu, pochwy, pęcherza moczowego), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy), żołądkowo-jelitowe (nudności) oraz objawy miejscowe układu rozrodczego (upławy, świąd, pieczenie, krwotok z pochwy, ból, owrzodzenia i maceracja nabłonka, zaczerwienienie, suchość pochwy). Reakcje alergiczne, takie jak pokrzywka, rumień, obrzęk, wysypka, świąd i gorączka, również występują często i mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. W dokumentacji brak jest szczegółowych danych dotyczących działań niepożądanych o częstości ≥1/1000 do <1/100 oraz o nieznanej częstości.
Istotne jest monitorowanie potencjalnych powikłań, takich jak owrzodzenie i maceracja nabłonka pochwy, które mogą predysponować do wtórnych infekcji oraz zwiększać dyskomfort pacjentek. Krwawienia z pochwy i macicy mogą wskazywać na poważniejsze zaburzenia ginekologiczne wymagające dalszej diagnostyki i leczenia. Terapia dekwaliniowym chlorkiem może zaburzać naturalną mikroflorę pochwy, sprzyjając rozwojowi infekcji grzybiczych i bakteryjnych. Po wprowadzeniu Fluomizinu do obrotu zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego, co umożliwia ciągłe ocenianie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Kontakt do zgłoszeń: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, tel. +48 22 49 21 301, e-mail: [email protected].
bakteryjne zapalenie pochwy, ból głowy, chlorek dekwaliniowy, flora bakteryjna pochwy, grzybicze zakażenie skóry, kandydoza pochwy, krwawienie maciczne, krwotok z pochwy, nudności, obrzęk, owrzodzenie nabłonka pochwy, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień, suchość pochwy, świąd sromu, upławy, wykwit skórny, zakażenie wtórne, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie sromu, zapalenie sromu i pochwy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mirena 52 mg
System terapeutyczny domaciczny Mirena, zawierający 52 mg lewonorgestrelu i uwalniający 20 µg/24h w pierwszym roku stosowania, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w początkowym okresie terapii i z czasem ustępują. Najczęstsze objawy dotyczą zaburzeń krwawienia miesiączkowego, takich jak plamienia, skąpe krwawienia lub całkowity brak miesiączki, który występuje u około 17% pacjentek w pierwszym roku i wzrasta do 34% po 8 latach stosowania. Nieregularne krwawienia obserwuje się u 10% kobiet po 8 latach, a przedłużające się krwawienia u 3%. Łagodne torbiele jajników, występujące u około 12% pacjentek, zazwyczaj są bezobjawowe i samoistnie ustępują w ciągu 3 miesięcy. W badaniu obejmującym 362 kobiety stosujące Mirenę ponad 5 lat, profil działań niepożądanych pozostawał stabilny w okresie 6-8 lat, co wskazuje na brak istotnych zmian w długoterminowym bezpieczeństwie stosowania.
ból głowy, ból miednicy, ból piersi, ból pleców, ból podbrzusza, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, ciąża pozamaciczna, hiperpigmentacja skóry, hirsutyzm, krwawienie maciczne, krwawienie miesiączkowe, lewonorgestrel, łysienie, migrena, nastrój depresyjny, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, nieregularne krwawienie, nudności, obniżone libido, obrzęk, ostuda, paciorkowiec grupy A, pęcherzyk jajnikowy, perforacja macicy, plamienie, pokrzywka, rak piersi, rozmaz Papanicolaou, sepsa, skąpe krwawienie, świąd, system terapeutyczny domaciczny, terminologia MedDRA, tkliwość piersi, torbiel jajnika, trądzik, upławy, wyprysk, wzdęcie brzucha, zaburzenie krwawienia miesiączkowego, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie szyjki macicy, zawroty głowy, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levosert Easy 52 mg (20 mcg/24h)
Levosert Easy to domaciczny system terapeutyczny (IUS) zawierający 52 mg lewonorgestrelu, uwalniający początkowo około 20 µg/dzień, z dawką stopniowo zmniejszającą się do około 6,5 µg/dzień po 8 latach, ze średnią szybkością uwalniania in vivo około 13,5 µg/dzień. Najczęstsze działania niepożądane występują w pierwszych miesiącach stosowania i obejmują zmiany wzorca krwawień miesiączkowych (plamienia, skąpe krwawienia, brak miesiączki) oraz łagodne torbiele jajników, które u około 12% pacjentek ulegają samoistnej regresji w ciągu 3 miesięcy. Procedura zakładania może wywołać ból, krwawienie, reakcje wazowagalne (zawroty głowy, omdlenia) oraz drgawki u pacjentek z padaczką.
amenorrhea, choroba zapalna miednicy, ciąża pozamaciczna, dysfagia, dyskomfort brzuszny, dysmenorrhea, dyspareunia, hirsutyzm, kurcz macicy, lewonorgestrel, libido, nastrój depresyjny, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, paciorkowiec grupy A, pęcherzyk jajnikowy, perforacja macicy, rak piersi, reakcja wazowagalna, rozmaz Papanicolaou, sepsa, stan przedomdleniowy, system terapeutyczny domaciczny, torbiel jajnika, trądzik, upławy, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie szyjki macicy - Leksykon substancji czynnych
Tibolon – Działania niepożądane
Tibolon, syntetyczny steroid stosowany w terapii hormonalnej kobiet w okresie pomenopauzalnym, wykazuje istotne działania niepożądane o różnej częstości występowania, sklasyfikowane według układów i narządów MedDRA. Najczęściej obserwowane działania obejmują obrzęk, ból podbrzusza, nadmierne owłosienie, trądzik, upławy, przerost endometrium, krwotoki pomenopauzalne, tkliwość piersi oraz zakażenia grzybicze. Po wprowadzeniu do obrotu odnotowano dodatkowo zawroty głowy, bóle głowy, migreny, wysypki, zaburzenia widzenia, depresję, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia czynności wątroby oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe. W badaniu LIFT po 2,9 roku stosowania tibolonu (1,25 mg) u kobiet w wieku około 68 lat stwierdzono 4 przypadki raka endometrium na 1746 pacjentek, co odpowiada 0,8 dodatkowego przypadku na 1000 kobiet rocznie. Współczynnik ryzyka raka piersi wynosi 1,3, co przekłada się na około 3 dodatkowe przypadki na 1000 kobiet stosujących tibolon przez 5 lat (95% CI: 0-6).
ból głowy, ból podbrzusza, choroba niedokrwienna serca, choroba pęcherzyka żółciowego, demencja, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dysplazja szyjki macicy, hirsutyzm, kandydoza pochwy, klasyfikacja MedDRA, krwotok pomenopauzalny, łojotokowe zapalenie skóry, mastalgia, menopauza, migrena, nieostre widzenie, obrzęk, okres pomenopauzalny, ostuda, plamica naczyniowa, przerost endometrium, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, syntetyczny steroid, terapia estrogenowo-progestagenowa, terapia hormonalna, tibolon, trądzik, udar niedokrwienny, upławy, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zakrzepica żył głębokich, zapalenie sromu i pochwy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diaflix 10 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna Diaflix, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi obejmującymi ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2 (m.in. badanie DECLARE z medianą ekspozycji 48 miesięcy), 2368 pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (DAPA-HF, 18 miesięcy), 3126 pacjentów z niewydolnością serca z frakcją wyrzutową >40% (DELIVER, 27 miesięcy) oraz 2149 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (DAPA-CKD, 27 miesięcy). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia narządów płciowych (5,5% w grupie dapagliflozyny 10 mg vs. 0,6% placebo), głównie o łagodnym lub umiarkowanym przebiegu, z rzadszymi przypadkami przerwania terapii. Inne zgłaszane działania obejmowały zakażenia układu moczowego (4,7% vs. 3,5%), hipoglikemię (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny), niedobór płynów (1,1% vs. 0,7%), zaparcia, suchość w ustach, wzrost kreatyniny i dyslipidemię. Ciężkie zdarzenia, takie jak zgorzel Fourniera, były bardzo rzadkie i nie wykazywały istotnej przewagi nad placebo w badaniach klinicznych.
cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dapagliflozyna, dyslipidemia, dysuria, EGFR, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, hematokryt, hipoglikemia, inhibitor SGLT2, klirens kreatyniny, martwicze zapalenie powięzi krocza, niedobór płynów, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, wielomocz, zakażenie grzybicze, zakażenie narządów płciowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żołędzi prącia, zgorzel Fourniera - Leksykon substancji czynnych
Chlormadinon octan – Działania niepożądane
Chlormadinon octan, stosowany w złożonych hormonalnych środkach antykoncepcyjnych (np. Clormetin zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg chlormadinonu octanu), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych. Najczęściej (>20%) obserwuje się krwawienia międzymiesiączkowe, plamienia, bóle głowy oraz dyskomfort piersiowy, które zwykle ustępują samoistnie. W badaniach klinicznych na 1629 kobietach najczęstsze działania dotyczą układu rozrodczego (wydzielina z pochwy, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki), a także zaburzeń naczyniowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, zakrzepica żył i tętnic oraz zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (VTE, ATE). Dodatkowo obserwuje się zmiany skórne (trądzik, ostuda), zaburzenia metaboliczne (hipertrójglicerydemia), psychiczne (obniżony nastrój, nerwowość, zmniejszone libido) oraz rzadkie przypadki gruczolako-włókniaka piersi i nowotworów wątroby.
bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, chlormadinon octan, choroba Leśniowskiego-Crohna, etynyloestradiol, gruczolako-włókniak piersi, hipertrójglicerydemia, kandydoza pochwy, krwawienie międzymiesiączkowe, krwotok miesiączkowy, łysienie, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nowotwór szyjki macicy, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, plamienie, pokrzywka, progestagen, przemijający napad niedokrwienny, rumień, rumień guzkowaty, szumy uszne, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, trądzik, udar, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył, zapalenie spojówek, zapalenie sromu i pochwy, zapaść sercowo-naczyniowa, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół napięcia przedmiesiączkowego, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – GYNOXIN OPTIMA 20 mg/g (2%)
Gynoxin Optima to krem dopochwowy zawierający 20 mg/g (2%) azotanu fentikonazolu, wykazujący skuteczne działanie przeciwgrzybicze, stosowany głównie w leczeniu drożdżycy błon śluzowych narządów płciowych. Wskazania obejmują zapalenie sromu i pochwy wywołane grzybami drożdżopodobnymi, grzybicze zapalenie pochwy, upławy o charakterystycznej grudkowatej konsystencji oraz zakażenia mieszane pochwy. Preparat jest przeznaczony dla kobiet powyżej 18 roku życia, młodzieży powyżej 16 lat oraz kobiet powyżej 60 roku życia, przy czym w ostatniej grupie wymagana jest wcześniejsza konsultacja lekarska ze względu na ryzyko zmian atroficznych i podrażnień błony śluzowej.
antybiotykoterapia, azotan fentikonazolu, Candida, drożdżyca błon śluzowych narządów płciowych, drożdżyca pochwy i sromu, działanie przeciwgrzybicze, etiologia grzybicza, grzyby drożdżopodobne, krem dopochwowy, nadwrażliwość, nawracająca infekcja grzybicza, profilaktyka przeciwgrzybicza, upławy, zakażenie grzybicze, zakażenie mieszane pochwy, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ladybon 2,5 mg
Profil bezpieczeństwa tibolonu został oceniony na podstawie 21 badań klinicznych z udziałem 4079 kobiet stosujących dawki terapeutyczne 1,25 mg lub 2,5 mg oraz 3476 kobiet otrzymujących placebo, z okresem leczenia od 2 miesięcy do 4,5 lat. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmowały zaburzenia układu rozrodczego i piersi (np. krwotok pomenopauzalny, przerost endometrium, tkliwość piersi), zaburzenia skóry (trądzik, świąd), bóle podbrzusza oraz zwiększenie masy ciała. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano także działania neurologiczne (zawroty głowy, migrena), skórne (wysypka), psychiczne (depresja), mięśniowo-szkieletowe (ból stawów) oraz zaburzenia czynności wątroby. Istotne jest, że ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem tibolonu jest mniejsze niż przy skojarzonej HTZ, jednak wzrasta wraz z czasem terapii (współczynnik ryzyka 1,3, dodatkowo 3 przypadki na 1000 kobiet po 5 latach stosowania w wieku 50-65 lat).
ból głowy, ból podbrzusza, choroba pęcherzyka żółciowego, choroba wieńcowa, demencja, depresja, dyskomfort brzucha, dysplazja szyjki macicy, działanie niepożądane, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, kandydoza pochwy, klasyfikacja MedDRA, krwawienie z pochwy, krwotok pomenopauzalny, łojotokowe zapalenie skóry, mastodynia, migrena, obrzęk, plamica naczyniowa, profil bezpieczeństwa leku, przerost endometrium, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, świąd, tibolon, trądzik, udar niedokrwienny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia widzenia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie sromu i pochwy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tantum Rosa 53,2 mg/g
Tantum Rosa w postaci proszku do sporządzania roztworu dopochwowego zawiera benzydaminę chlorowodorek w stężeniu 53,2 mg/g i jest wskazany do leczenia objawów zapalenia sromu, pochwy oraz szyjki macicy. Preparat skutecznie łagodzi ból, pieczenie, świąd, upławy, zaczerwienienie i obrzęk, które mogą mieć etiologię infekcyjną lub nieinfekcyjną. Lek znajduje zastosowanie zarówno w pierwotnych, jak i wtórnych stanach zapalnych, w tym powikłaniach po chemioterapii i radioterapii, a także jako środek profilaktyczny przed i po zabiegach ginekologicznych, zmniejszając ryzyko powikłań infekcyjnych oraz przyspieszając gojenie tkanek.
- Leksykon substancji czynnych
Lewonorgestrel – Działania niepożądane
Lewonorgestrel (LNG) jest syntetycznym progestagenem stosowanym w różnych formach antykoncepcji, w tym tabletkach (w tym awaryjnych w dawce 1,5 mg), wkładkach domacicznych (Mirena, Kyleena, Jaydess, Levosert) oraz systemach terapeutycznych. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha), układu rozrodczego (nieregularne krwawienia, plamienia, brak miesiączki), układu nerwowego (bóle i zawroty głowy) oraz objawy ogólne (zmęczenie). W przypadku tabletek antykoncepcyjnych złożonych z lewonorgestrelu i etynyloestradiolu obserwuje się także zwiększenie masy ciała, bóle i tkliwość piersi oraz zmiany nastroju. Systemy domaciczne charakteryzują się specyficznymi działaniami miejscowymi, takimi jak ból podczas zakładania, reakcje wazowagalne, torbiele jajników, bolesne miesiączkowanie oraz ryzykiem perforacji macicy (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000), szczególnie u kobiet karmiących i w okresie do 36 tygodni po porodzie.
antykoncepcja awaryjna, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, choroba pęcherzyka żółciowego, ciąża pozamaciczna, etynyloestradiol, hirsutyzm, kamica żółciowa, krwawienie śródcykliczne, lewonorgestrel, łysienie, nadciśnienie tętnicze, nastrój depresyjny, nieregularne krwawienie, nowotwór wątroby, perforacja macicy, pokrzywka, progestagen syntetyczny, przemijający atak niedokrwienny, reakcja wazowagalna, sepsa, system terapeutyczny domaciczny, tabletka antykoncepcyjna, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, torbiel jajnika, trądzik, udar mózgu, upławy, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie układu pokarmowego, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakażenie narządów miednicy mniejszej, zakrzepica żył głębokich, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie szyjki macicy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zmniejszenie libido, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tantum Rosa 53,2 mg/g
Tantum Rosa zawiera benzydaminę chlorowodorek w stężeniu 53,2 mg/g proszku, co odpowiada 500 mg substancji czynnej w jednej saszetce o masie 9,4 g. Preparat stosuje się w formie roztworu do płukania pochwy lub zewnętrznego przemywania krocza, przygotowanego przez rozpuszczenie zawartości saszetki w 0,5 litra przegotowanej, ostudzonej wody. Standardowa dawka dobowa wynosi 1-2 saszetki (maksymalnie 1000 mg benzydaminy chlorowodorku), podawane 1-2 razy na dobę. Wskazania obejmują zapalenie sromu, pochwy i szyjki macicy, profilaktykę przed- i pooperacyjną w ginekologii oraz zapalenie sromu w połogu. Terapia powinna trwać minimum 3 dni, a maksymalnie 7 dni samodzielnego stosowania, z koniecznością ponownej oceny klinicznej w przypadku braku poprawy po tym okresie.
- Leksykon substancji czynnych
Benzydamina – Wskazania do stosowania
Benzydamina jest substancją czynną o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i miejscowo znieczulającym, stosowaną w leczeniu stanów zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, gardła oraz okolic intymnych. Dostępna jest w różnych postaciach farmaceutycznych, takich jak aerozole (1,5 mg/ml dla dzieci powyżej 6 lat i dorosłych oraz 3 mg/ml dla dorosłych), roztwory do płukania (1,5 mg/ml), pastylki twarde (3 mg) oraz preparaty dopochwowe (1 mg/ml lub 53,2 mg/g). Wskazania obejmują ostre zapalenia jamy ustnej i gardła, afty, zapalenia dziąseł i przyzębia, stany po zabiegach stomatologicznych i laryngologicznych, zapalenia błon śluzowych po radioterapii oraz schorzenia ginekologiczne, takie jak zapalenie sromu, pochwy i szyjki macicy. Preparaty o wyższym stężeniu benzydaminy (3 mg/ml) są dedykowane głównie dorosłym pacjentom z nasilonymi objawami.
aerozol, afty, benzydamina, ból gardła, chemioterapia, chlorek cetylopirydyniowy, choroba przyzębia, działanie przeciwzapalne, ekstrakcja zęba, intubacja, mucositis, owrzodzenie jamy ustnej, parodontoza, połóg, radioterapia, sonda nosowo-żołądkowa, stan zapalny, stan zapalny jamy ustnej, tonsillektomia, upławy, zabieg dentystyczny, zabieg laryngologiczny, zakażenie bakteryjne, zapalenie dziąseł, zapalenie krtani, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie szyjki macicy