wargi sromowe większe
Wargi sromowe większe (labia majora pudendi) stanowią zewnętrzne fałdy skórne narządów płciowych żeńskich, będące częścią sromu. Są to symetryczne, podłużne uwypuklenia skórne, zawierające tkankę łączną i tłuszczową, rozciągające się od wzgórka łonowego do wędzidełka warg sromowych.
Pod względem anatomicznym wargi sromowe większe otaczają i chronią pozostałe struktury sromu – wargi sromowe mniejsze, przedsionek pochwy, łechtaczkę oraz ujścia cewki moczowej i pochwy. W okresie dojrzałości płciowej są pokryte owłosieniem łonowym i zawierają liczne gruczoły łojowe oraz potowe.
W praktyce klinicznej wargi sromowe większe mogą być miejscem występowania różnych patologii, takich jak torbiele, stany zapalne (zapalenie mieszków włosowych, ropnie), zmiany przerostowe czy nowotwory. Ocena warg sromowych większych stanowi istotny element badania ginekologicznego, zarówno w aspekcie diagnostycznym, jak i przy kwalifikacji do zabiegów z zakresu ginekologii estetycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zrost błon śluzowych – Patofizjologia i mechanizm
Zrost błon śluzowych (labial fusion) to częściowe lub całkowite zrośnięcie warg sromowych mniejszych lub większych, najczęściej w okolicy łechtaczki, związane głównie z hipoestrogenią. Stan ten występuje najczęściej u dziewczynek przed okresem dojrzewania (3,3% w wieku 13-23 miesięcy), kobiet w okresie pomenopauzalnym oraz karmiących piersią. Patogeneza obejmuje ścieńczenie nabłonka, stany zapalne, mikrourazy oraz choroby autoimmunologiczne, takie jak liszaj twardzinowy czy liszaj płaski. Objawy mogą obejmować zaburzenia mikcji, nawracające zakażenia układu moczowego, dyspareunię oraz powikłania ginekologiczne, w tym zatrzymanie krwi miesiączkowej. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i w razie potrzeby badaniach endoskopowych, szczególnie u kobiet dorosłych z całkowitym zrostem. Leczenie zachowawcze obejmuje miejscowe stosowanie kremów estrogenowych (np. 0,01% estradiol lub estriol) przez 2-8 tygodni oraz glikokortykosteroidów (betametazon 0,05% lub mometazon), wykazujących skuteczność do 90% i 68% odpowiednio, z nawrotami w zakresie 7-55%.
aglutynacja warg sromowych, badanie endoskopowe, cystoskopia, dyspareunia, hematocolpos, krem estrogenowy, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, miejscowy glikokortykosteroid, receptor androgenowy, receptor estrogenowy, receptor glikokortykosteroidowy, synechia vulvae, wargi sromowe mniejsze, wargi sromowe większe, wodonercze, wyprysk kontaktowy, zakażenie układu moczowego, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy, zarośnięta błona dziewicza, zatoka moczowo-płciowa, zatrzymanie moczu, zrost błon śluzowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół niewrażliwości na androgeny – Objawy
Zespół niewrażliwości na androgeny (AIS) to dziedziczne zaburzenie rozwoju płciowego u osób z kariotypem XY, charakteryzujące się różnym stopniem niewrażliwości na androgeny. AIS dzieli się na trzy formy: całkowitą (CAIS), częściową (PAIS) i łagodną (MAIS). W CAIS zewnętrzne genitalia mają całkowicie żeński fenotyp, a objawy pojawiają się zwykle w okresie dojrzewania, obejmując pierwotny brak miesiączki, skąpe owłosienie łonowe i pachowe, prawidłowy rozwój piersi oraz obecność jąder w jamie brzusznej lub kanale pachwinowym. Typowy profil hormonalny to podwyższony testosteron i LH z brakiem odpowiedzi tkankowej. PAIS manifestuje się niejednoznacznymi genitaliami o cechach mieszanych, często diagnozowanymi przy urodzeniu, z objawami takimi jak dwudzielna moszna, przerost łechtaczki, ginekomastia, spodziectwo i częściowo niezstąpione jądra. MAIS cechuje się fenotypowo prawidłowymi męskimi genitaliami, ale z łagodnymi zaburzeniami spermatogenezy, ginekomastią i niepłodnością, często trudną do rozpoznania bez analizy genetycznej genu AR.
amenorrhea, całkowita niewrażliwość na androgeny, częściowa niewrażliwość na androgeny, ginekomastia, gonadektomia, jama brzuszna, kanał pachwinowy, mikropenis, niepłodność, niezstąpione jądro, osteoporoza, owłosienie terminalne, pierwotny brak miesiączki, poziom testosteronu, profil hormonalny, przepuklina pachwinowa, przerost łechtaczki, receptor androgenowy, spodziectwo, terapia hormonalna zastępcza, tkanka nowotworowa, wargi sromowe większe, zaburzenie neurokognitywne, zaburzenie rozwoju płciowego, zaburzenie spermatogenezy, zespół niewrażliwości na androgeny