łuszczka zapalna
Łuszczka zapalna (łuszczyca plackowata, plackowata łuszczyca zwykła, psoriasis vulgaris) to przewlekła choroba dermatologiczna o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się występowaniem dobrze odgraniczonych, rumieniowych blaszek pokrytych srebrzystą łuską. Choroba dotyczy około 1-3% populacji ogólnej i może wystąpić w każdym wieku, choć najczęściej pojawia się między 15. a 35. rokiem życia.
Patogeneza łuszczycy związana jest z przyspieszoną proliferacją keratynocytów oraz zaburzeniami immunologicznymi, w których kluczową rolę odgrywają limfocyty T oraz cytokiny prozapalne, takie jak TNF-α, IL-17 i IL-23. W rozwoju choroby istotne znaczenie mają również czynniki genetyczne oraz środowiskowe, takie jak stres, infekcje, urazy skóry czy niektóre leki.
Klinicznie łuszczka zapalna objawia się dobrze odgraniczonymi, rumieniowymi blaszkami pokrytymi srebrzystą łuską, które najczęściej lokalizują się na wyprostnych powierzchniach kończyn, w okolicy krzyżowej oraz na owłosionej skórze głowy. Charakterystyczne są również objaw Auspitza (punktowe krwawienie po zdrapaniu łuski) oraz objaw Köbnera (pojawianie się zmian w miejscach urazu skóry).
Leczenie łuszczycy jest wielokierunkowe i zależy od nasilenia oraz rozległości zmian skórnych. W terapii miejscowej stosuje się preparaty keratolityczne, pochodne witaminy D3, kortykosteroidy oraz retinoidy. W przypadkach o średnim i ciężkim nasileniu wdrażane są metody fototerapii (UVB, PUVA) oraz leczenie ogólne, w tym metotreksat, cyklosporyna, acytretyna oraz leki biologiczne ukierunkowane na konkretne cytokiny prozapalne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego. – Patofizjologia i mechanizm
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, które łączy kość krzyżową z kością biodrową i pełni kluczową rolę w przenoszeniu ciężaru ciała. Patogeneza sacroiliitis jest wieloczynnikowa, obejmując mechanizmy zapalne i dysfunkcje mechaniczne, z udziałem procesów immunologicznych, genetycznych (m.in. HLA-B27, polimorfizmy IL-1RA, PPM1A) oraz czynników środowiskowych. W przebiegu choroby obserwuje się zapalenie błony maziowej (synovitis), tworzenie podchrzęstnej tkanki włóknisto-naczyniowej (pannus), erozję i kostnienie chrząstki oraz kości podchrzęstnej, co prowadzi do bólu, ograniczenia ruchomości i potencjalnej ankylozy stawu. Kluczową rolę w patogenezie odgrywają cytokiny prozapalne, takie jak TNF-alfa, IL-17 i IL-23, a także procesy entezopatii i przewlekłego zapalenia przyczepów okołokręgowych. Sacroiliitis jest często wczesnym objawem zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (AS) oraz innych spondyloartropatii, a także może współistnieć z zapalnymi chorobami jelit (IBD), infekcjami i innymi stanami zapalnymi.
bruceloza, choroba Leśniowskiego-Crohna, czynnik martwicy nowotworu, erozja kości, hipermobilność stawów, infekcyjne zapalenie stawu, kość biodrowa, kość krzyżowa, łuszczka zapalna, łuszczycowe zapalenie stawów, obrzęk szpiku kostnego, osteoartroza, reaktywne zapalenie stawów, sacroiliitis, sarkoidoza, septyczne zapalenie stawów, spondyloartropatia, stwardnienie podchrzęstne, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony maziowej, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, zapalenie tęczówki, zapalna choroba jelit, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa