frenulektomia
Frenulektomia to zabieg chirurgiczny polegający na całkowitym wycięciu wędzidełka, najczęściej w obrębie jamy ustnej (wędzidełka języka, wargi lub policzka) lub okolicy narządów płciowych. Procedura ta wykonywana jest w przypadkach, gdy wędzidełko jest zbyt krótkie, grube lub nieprawidłowo umiejscowione, co prowadzi do ograniczenia ruchomości danego narządu lub powoduje dolegliwości bólowe.
W stomatologii frenulektomia języka (podcięcie wędzidełka podjęzykowego) stosowana jest w leczeniu ankyloglosji, czyli tzw. języka uwięzionego, który może powodować trudności w ssaniu u niemowląt, problemy z wymową czy trudności w utrzymaniu higieny jamy ustnej. Z kolei frenulektomia wędzidełka wargi może być wskazana przy retrakcji dziąseł, problemach z protezami dentystycznymi lub przed niektórymi zabiegami ortodontycznymi.
Zabieg przeprowadzany jest zwykle w znieczuleniu miejscowym, a w przypadku dzieci czasem w sedacji lub znieczuleniu ogólnym. Techniki wykonania obejmują klasyczne wycięcie skalpelem, zastosowanie lasera, elektrokoagulacji lub radiochirurgii. Czas gojenia wynosi zazwyczaj od kilku dni do 2 tygodni, a powikłania są rzadkie i obejmują głównie krwawienie, infekcję lub bliznowacenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przyczepienie języka (ankyloglossia) – Diagnostyka i diagnoza
Ankyloglossia, czyli przyczepienie języka, to wrodzona wada polegająca na skróceniu lub nadmiernym napięciu wędzidełka podjęzykowego, ograniczającym ruchomość języka i wpływającym na funkcje takie jak karmienie piersią, mowa czy połykanie. Częstość występowania wynosi 4-11% noworodków. Diagnostyka opiera się na ocenie anatomicznej i funkcjonalnej, z wykorzystaniem narzędzi takich jak skala Kotlowa, Hazelbaker (HATLFF), TABBY i BTAT, gdzie wynik ≤5 może wskazywać na potrzebę interwencji. Szczególnie trudne do rozpoznania jest tylne przyczepienie języka, które często wiąże się z problemami karmienia, ale nie zawsze wymaga leczenia chirurgicznego, gdyż około 80% niemowląt adaptuje się bez interwencji. Diagnostyka powinna uwzględniać wywiad, badanie fizykalne, obserwację karmienia oraz ocenę artykulacji u starszych dzieci, a także wykluczyć inne przyczyny zaburzeń funkcji jamy ustnej i karmienia, takie jak retrognacja, hipotonia czy niedrożność dróg oddechowych.
ankyloglossia, artykulacja, badanie fizykalne, badanie palpacyjne, dno jamy ustnej, frenotomia, frenulektomia, hipotonia, karmienie piersią, konsultant laktacyjny, mikrognathia, naddiagnostyka, otorynolaryngologia, perystaltyka, połykanie, refluks żołądkowo-przełykowy, retrognacja, rozszczep podniebienia, wędzidełko podjęzykowe