N-demetyloklomipramina

N-demetyloklomipramina jest głównym metabolitem klomipraminy, trójpierścieniowego leku przeciwdepresyjnego stosowanego w leczeniu zaburzeń depresyjnych oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Powstaje w wyniku procesu N-demetylacji klomipraminy, który zachodzi w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, głównie CYP3A4 i CYP2C19.

Pod względem aktywności farmakologicznej, N-demetyloklomipramina wykazuje działanie podobne do związku macierzystego, choć z nieco odmiennym profilem farmakodynamicznym. Charakteryzuje się silniejszym działaniem hamującym wychwyt zwrotny noradrenaliny, przy mniejszym wpływie na wychwyt serotoniny w porównaniu do klomipraminy. Ta różnica w profilu farmakologicznym może wpływać na całościowy efekt terapeutyczny oraz profil działań niepożądanych leku.

Monitorowanie stężenia N-demetyloklomipraminy we krwi pacjentów może mieć istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w przypadkach nietypowej odpowiedzi na leczenie, podejrzenia nieprzestrzegania zaleceń przez pacjenta lub przy ocenie potencjalnych interakcji lekowych. Stosunek stężenia metabolitu do związku macierzystego może dostarczyć informacji o aktywności metabolicznej pacjenta i pomóc w optymalizacji dawkowania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Anafranil SR 75 75 mg

Klomipramina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, hiperpireksji, drgawek i śpiączki, wymagające zachowania 2-tygodniowej przerwy między terapiami. Klomipramina może osłabiać działanie leków blokujących receptory adrenergiczne (np. guanetydyna, klonidyna) oraz nasilać efekty sympatykomimetyków (adrenalina, efedryna), co zwiększa ryzyko arytmii i nadciśnienia. Ponadto, potęguje działanie depresyjne na OUN alkoholu, benzodiazepin i barbituranów, co może prowadzić do nadmiernej sedacji i zaburzeń psychomotorycznych. Współstosowanie z lekami neuroleptycznymi (fenotiazyny, tiorydazyna) zwiększa ryzyko obniżenia progu drgawkowego i zaburzeń rytmu serca, a z lekami o działaniu antycholinergicznym – nasila objawy takie jak rozszerzenie źrenic, zaparcia i zatrzymanie moczu. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, lit, buprenorfina) mogą wywołać zespół serotoninowy, stan zagrażający życiu, objawiający się hipertermią, sztywnością mięśniową i zaburzeniami świadomości.
cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie przeciwzakrzepowe, działanie serotoninergiczne, hepatotoksyczność, hiperpireksja, hipokaliemia, induktor enzymu, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, lek antycholinergiczny, lek neuroleptyczny, lek sympatykomimetyczny, lek trójpierścieniowy, N-demetyloklomipramina, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, receptor adrenergiczny, sedacja, SNRI, SSRI, stan stacjonarny, torsades de pointes, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Klomipramina – Właściwości farmakokinetyczne

Klomipramina, dostępna w postaci tabletek powlekanych (10 mg, 25 mg) oraz tabletek o przedłużonym uwalnianiu Anafranil SR 75 (75 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z biodostępnością około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność, a obie formy leku są równoważne biologicznie pod względem ilości wchłanianej substancji czynnej. Po podaniu dawki 75 mg/dobę, stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym wahają się od 20 do 175 ng/ml, natomiast stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Klomipramina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,6%) oraz objętość dystrybucji 12-17 l/kg, z niskim przenikaniem do płynu mózgowo-rdzeniowego (~2% stężenia osoczowego) i przenikaniem do mleka matki na poziomie zbliżonym do osoczowego.
8-hydroksy-N-demetyloklomipramina, 8-hydroksyklomipramina, biodostępność układowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, demetyloklomipramina, didemetyloklomipramina, efekt pierwszego przejścia, glukuronid, hydroksylacja, hydroksymetabolit, klirens metaboliczny, klomipramina, N-demetyloklomipramina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anafranil 25 mg

Klomipramina, substancja czynna Anafranilu (dostępna w dawkach 10 mg i 25 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak biodostępność układowa wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność, jedynie nieznacznie opóźnia wchłanianie i czas osiągnięcia maksymalnych stężeń. Stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym po dawce 75 mg/dobę wahają się od 20 do 175 ng/ml, a stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,6%) oraz szeroki zakres dystrybucji (12-17 l/kg), przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 2% stężeń osoczowych) i mleka matki. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, prowadząc do aktywnego metabolitu i hydroksymetabolitów, których aktywność biologiczna nie jest do końca poznana.
8-hydroksy-N-demetyloklomipramina, 8-hydroksyklomipramina, biodostępność układowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, demetyloklomipramina, didemetyloklomipramina, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, glukuronid, hydroksylacja, izoenzym cytochromu P450, klirens metaboliczny, klomipramina, N-demetyloklomipramina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, równoważność biologiczna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anafranil SR 75 75 mg

Klomipramina, substancja czynna leku Anafranil SR 75, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak biodostępność układowa wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Po podaniu dawki 75 mg/dobę, stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym wahają się od 20 do 175 ng/ml, a stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,6%) oraz dużą objętość dystrybucji (12-17 l/kg), z ograniczoną penetracją do płynu mózgowo-rdzeniowego (~2% stężenia osoczowego). Klomipramina przenika do mleka matki w stężeniach zbliżonych do osoczowych, co ma znaczenie kliniczne w kontekście karmienia piersią.
8-hydroksy-N-demetyloklomipramina, 8-hydroksyklomipramina, biodostępność układowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylacja, demetyloklomipramina, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, glukuronid, hydroksylacja, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, izoenzymy cytochromu P450, klirens metaboliczny, klomipramina, lek trójpierścieniowy, metabolit aktywny, N-demetyloklomipramina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm genetyczny, równoważność biologiczna, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza
Leksykon substancji czynnych
Klomipramina – Interakcje

Klomipramina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Przeciwwskazane jest łączenie klomipraminy z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko ciężkich objawów, takich jak przełom nadciśnieniowy czy zespół serotoninowy; konieczne jest zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Klomipramina może osłabiać działanie hipotensyjne leków takich jak guanetydyna czy klonidyna, a także nasilać efekty sympatykomimetyków (adrenalina, efedryna) oraz neuroleptyków (zwłaszcza tiorydazyny, z ryzykiem zaburzeń rytmu serca). Współstosowanie z SSRI, SNRI, lit czy buprenorfiną zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, stosowanie leków moczopędnych może indukować hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i torsades de pointes, dlatego przed terapią należy skorygować poziom potasu.
antagonista receptora H2, cymetydyna, demetylacja, demetyloklomipramina, estrogen, fluoksetyna, fluwoksamina, hiperpireksja, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy cytochromu P450, lek antycholinergiczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrgawkowe, leki sympatykomimetyczne, metylfenidat, moklobemid, N-demetyloklomipramina, pochodna fenotiazyny, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, SSRI, tiorydazyna, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anafranil 10 mg

Chlorowodorek klomipraminy, substancja czynna Anafranilu, wykazuje całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, jednak biodostępność układowa wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność, jedynie nieznacznie opóźnia wchłanianie i czas osiągnięcia maksymalnych stężeń. Stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym po dawce 75 mg/dobę mieszczą się w zakresie 20-175 ng/ml, a stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,6%) oraz dużą objętością dystrybucji (12-17 l/kg), co wskazuje na ekstensywną dystrybucję tkankową. Stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowią około 2% stężeń osoczowych, a klomipramina przenika do mleka matki na poziomie zbliżonym do osoczowego, co jest istotne klinicznie u kobiet karmiących.
8-hydroksy-N-demetyloklomipramina, 8-hydroksyklomipramina, Anafranil, biodostępność układowa, biotransformacja, chlorowodorek klomipraminy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, demetyloklomipramina, didemetyloklomipramina, dostępność biologiczna, droga jelitowa, droga nerkowa, hydroksylacja, klirens metaboliczny, metabolit leku, N-demetyloklomipramina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

N-demetyloklomipramina

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Anafranil SR 75 75 mg

Klomipramina – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Anafranil 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Anafranil SR 75 75 mg

Klomipramina – Interakcje

Właściwości farmakokinetyczne – Anafranil 10 mg