droga jelitowa

Droga jelitowa (via intestinalis) to trasa podawania leków, substancji odżywczych i innych związków, która wykorzystuje przewód pokarmowy jako punkt wejścia do organizmu. Jest to najpopularniejsza i najbardziej fizjologiczna droga podania leków, obejmująca przede wszystkim podanie doustne (per os), ale także doodbytnicze (per rectum).

Z klinicznego punktu widzenia, podanie leku drogą jelitową charakteryzuje się prostotą aplikacji, nieinwazyjnością oraz dobrą akceptacją przez pacjentów. Jednak biodostępność substancji podawanych tą drogą może być ograniczona przez szereg czynników, takich jak: efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, rozkład przez enzymy trawienne, pH soku żołądkowego, obecność pokarmu oraz interakcje z innymi substancjami w przewodzie pokarmowym.

W praktyce medycznej droga jelitowa wykorzystywana jest zarówno w terapii przewlekłej, jak i doraźnej. Leki stosowane tą drogą mogą mieć różne formy: tabletki, kapsułki, syropy, zawiesiny, czopki czy wlewki doodbytnicze. Przy stosowaniu leków drogą jelitową szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami wchłaniania, chorobami przewodu pokarmowego oraz na potencjalne interakcje lek-pokarm.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – NO-SPA ampułki 20 mg/ml

NO-SPA Ampułki zawierają chlorowodorek drotaweryny w stężeniu 20 mg/ml, co odpowiada 40 mg substancji czynnej w jednej ampułce (2 ml). Po podaniu parenteralnym drotaweryna charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, umożliwiającym szybkie osiągnięcie terapeutycznego stężenia w organizmie. Substancja czynna wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami oraz alfa- i beta-globulinami, co ułatwia jej transport do miejsc działania. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a biodostępność po pierwszym przejściu przez wątrobę wynosi 65%, co świadczy o wysokiej dostępności biologicznej leku.
albuminy i globuliny, biodostępność, biotransformacja, chlorowodorek drotaweryny, droga jelitowa, droga nerkowa, działanie spazmolityczne, efekt pierwszego przejścia, krążenie systemowe, metabolizm drotaweryny, okres półtrwania, pirosiarczyn sodu, podanie parenteralne, postać niezmieniona, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – CitraFleet (0,01 g + 3,5 g + 10,97 g)/160 ml

Preparat CitraFleet zawiera trzy substancje czynne: sodu pikosiarczan (0,01 g), magnezu tlenek lekki (3,50 g) oraz kwas cytrynowy (10,97 g) w formie roztworu doustnego, które wykazują działanie miejscowe w obrębie okrężnicy. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się brakiem systemowego wchłaniania substancji aktywnych, co eliminuje dystrybucję ogólnoustrojową oraz metabolizm wątrobowy i eliminację nerkową. Składniki aktywne są usuwane głównie drogą jelitową wraz z kałem, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych związanych z układem ogólnoustrojowym.
droga jelitowa, działanie farmakologiczne, efekt terapeutyczny, eliminacja nerkowa, glikol propylenowy, jony magnezu, kumulacja magnezu, kwas cytrynowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okrężnica, parahydroksybenzoesan metylu, pikosiarczan sodu, pirosiarczan sodu, preparat przeczyszczający, przewód pokarmowy, tlenek magnezu, wchłanianie systemowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Salbutamol WZF 2 mg

Salbutamol WZF wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) około 18 ng/ml po 2 godzinach (Tmax). Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 5 godzin, co determinuje schemat dawkowania. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki – 76% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 3 dni, z czego 60% stanowi metabolit salbutamolu. Droga jelitowa odpowiada za około 4% eliminacji, co jest klinicznie mniej istotne. Te parametry farmakokinetyczne potwierdzają efektywność i przewidywalność działania leku w terapii bronchodylatacyjnej.
absorpcja z przewodu pokarmowego, bronchodylatacja, dawkowanie leku, dostępność biologiczna leku, droga jelitowa, metabolit leku, okres półtrwania leku, osocze krwi, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, salbutamol, schorzenia układu oddechowego, stężenie leku w surowicy, stężenie maksymalne leku, tachyfilaksja, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nosox Junior 0,025%

Oksymetazolina chlorowodorek, substancja czynna preparatu NOSOX Junior 0,025%, wykazuje szybki początek działania już w ciągu kilku minut po aplikacji donosowej, co umożliwia efektywne leczenie przekrwienia błony śluzowej nosa. Działanie terapeutyczne utrzymuje się do 12 godzin, co jest związane z długim okresem półtrwania substancji wynoszącym 35 godzin. Po podaniu donosowym oksymetazolina jest wydalana głównie drogą nerkową (2,1% dawki) oraz jelitową (1,1% dawki), co wskazuje na minimalne wchłanianie systemowe i potwierdza miejscowy charakter działania leku. Preparat zawiera 11,25 μg oksymetazoliny chlorowodorku w dawce 45 μL, co jest bezpiecznym stężeniem, minimalizującym ryzyko efektów ogólnoustrojowych.
aerozol donosowy, aplikacja donosowa, badanie EKG, badanie farmakokinetyczne, ciśnienie krwi, częstość akcji serca, droga jelitowa, droga nerkowa, dystrybucja oksymetazoliny, działanie ogólnoustrojowe, działanie terapeutyczne, efekt terapeutyczny, metoda podwójnie ślepej próby, niedrożność nosa, okres półtrwania, oksymetazoliny chlorowodorek, parametr farmakokinetyczny, przekrwienie błony śluzowej nosa, radioaktywnie znakowana oksymetazolina, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tachyben 100 mg

Tachyben zawiera urapidyl w stężeniu 5 mg/ml, co w ampułce 20 ml daje 100 mg substancji czynnej. Lek jest koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji, o pH 5,6-6,6, bezbarwnym i klarownym. Farmakokinetyka urapidylu cechuje się dwufazowym profilem po podaniu dożylnym: fazą dystrybucji z okresem półtrwania około 35 minut oraz fazą eliminacji z okresem półtrwania 2,7 godziny (zakres 1,8-3,9 godz.). Objętość dystrybucji wynosi 0,8 l/kg (0,6-1,2 l/kg), a wiązanie z białkami osocza to około 80%, co jest stosunkowo słabym wiązaniem i tłumaczy brak interakcji z lekami silnie wiążącymi białka. Urapidyl przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z powstaniem metabolitów: hydroksylowej pochodnej (bez działania hipotensyjnego) oraz O-demetylowanego metabolitu o aktywności porównywalnej do substancji macierzystej, ale w niewielkich ilościach.
bariera krew-mózg, droga jelitowa, droga nerkowa, działanie hipotensyjne, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, metabolizm urapidylu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, p-hydroksy-urapidyl, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Finospir 50 mg

Spironolakton, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się biodostępnością 25-70%, która wzrasta po podaniu z posiłkiem. Lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, a jego objętość dystrybucji wynosi 14,4 L/kg, z ponad 90% wiązaniem do białek osocza. Spironolakton podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, dając aktywne metabolity, takie jak kanrenon i 7-α-tiometylospironolakton, które wydłużają okres półtrwania do około 15 godzin (w porównaniu do 1,3-2 godzin samego leku). Klirens spironolaktonu wynosi 100 ml/kg/min, a eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową, z udziałem wydzielania do żółci i eliminacji jelitowej.
7-α-tiometylospironolakton, aktywny metabolit, biodostępność substancji czynnej, dostępność biologiczna, droga jelitowa, droga nerkowa, dystrybucja w tkankach, działanie farmakologiczne, efekt moczopędny, farmakokinetyka, kanrenon, klirens, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, podanie leku, profil farmakokinetyczny, spironolakton, substancja czynna, terapia, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losartic 50 mg

Losartan potasu wykazuje dobrą biodostępność doustną na poziomie około 33%, z maksymalnym stężeniem osoczowym osiąganym po około 1 godzinie, natomiast jego aktywny metabolit osiąga szczyt po 3-4 godzinach. Zarówno losartan, jak i jego metabolit charakteryzują się bardzo wysokim (>99%) wiązaniem z albuminami osocza oraz znaczną objętością dystrybucji wynoszącą 34 litry. Metabolizm wątrobowy jest kluczowy dla działania leku, z około 14% dawki przekształcanej do aktywnego metabolitu, który ma dłuższy okres półtrwania (6-9 godzin) w porównaniu do losartanu (około 2 godziny). Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu około 50 ml/min, natomiast klirens nerkowy odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Wydalanie leku odbywa się głównie drogą jelitową (58% radioaktywności w kale) oraz częściowo przez nerki (4% losartanu i 6% metabolitu w moczu). Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 200 mg, a brak kumulacji przy dawkowaniu 100 mg raz dziennie wskazuje na stabilność stężeń terapeutycznych.
ADME, aktywny metabolit, albuminy, AUC, biodostępność, droga jelitowa, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasu, marskość poalkoholowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent pediatryczny, podanie doustne, podanie dożylne, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Lukrecja – Właściwości farmakokinetyczne

Lukrecja (Glycyrrhiza glabra) wykazuje korzystne właściwości farmakokinetyczne, charakteryzujące się szybką absorpcją składników aktywnych w przewodzie pokarmowym, głównie w żołądku i jelitach, co zapewnia dobrą biodostępność po podaniu doustnym. Kwas glicyryzynowy, główny składnik aktywny, jest wykrywalny w osoczu już około 4 godzin po podaniu dawki 133 mg, a jego metabolit – kwas glicyretynowy – osiąga maksymalne stężenie (Tmax) w osoczu po 24 godzinach. Eliminacja kwasu glicyryzynowego następuje do 96 godzin, natomiast kwas glicyretynowy może być wykrywany w moczu nawet do 130 godzin po podaniu. Główna droga eliminacji obu związków to droga jelitowa (wydalanie z kałem), a badania toksykologiczne nie wykazały kumulacji przy stosowaniu wielokrotnym do 6 miesięcy.
badanie toksykologiczne, białko osocza, biodostępność doustna, czas półtrwania, droga jelitowa, dystrybucja w organizmie, efedryna, ekstrakt z lukrecji, eliminacja leku, interakcja lekowa, korzeń lukrecji, kwas glicyretynowy, kwas glicyryzynowy, lukrecja, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit, osocze, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, preparat złożony, produkt leczniczy roślinny, przemiana metaboliczna, przewód pokarmowy, składnik aktywny, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spirytus Hibitanowy 0,5% ATS 0,5%

Spirytus Hibitanowy 0,5% ATS zawiera diglukonian chloroheksydyny w stężeniu 0,5 g/100 g, który po aplikacji miejscowej kumuluje się w zewnętrznej warstwie naskórka, co zapewnia przedłużone działanie antyseptyczne. Eliminacja substancji czynnej z powierzchni skóry następuje mechanicznie poprzez kilkakrotne zmywanie, bez udziału metabolizmu. Wchłanianie ogólnoustrojowe diglukonianu chloroheksydyny jest minimalne, co ogranicza ryzyko toksyczności systemowej, a potencjalne ilości przenikające do krążenia nie wywołują reakcji toksycznych.
aplikacja miejscowa, chloroheksydyna, diglukonian chloroheksydyny, droga jelitowa, droga nerkowa, działanie antyseptyczne, eliminacja chloroheksydyny, eliminacja z organizmu, naskórek, reakcja ogólnoustrojowa, substancja czynna, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie do krwiobiegu, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paxtin 40 40 mg

Paroksetyna, substancja czynna leku Paxtin 40, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z powodu częściowego wysycenia efektu pierwszego przejścia oraz zmniejszenia klirensu osoczowego przy wyższych dawkach lub stosowaniu wielokrotnym. Wchłanianie z przewodu pokarmowego jest dobre, jednak dostępność biologiczna jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia. Stan stacjonarny stężenia leku osiągany jest po 7-14 dniach terapii, niezależnie od formy uwalniania. Paroksetyna wykazuje intensywną dystrybucję tkankową – tylko około 1% całkowitej ilości leku znajduje się w osoczu, a około 95% substancji jest związane z białkami osocza. Nie stwierdzono korelacji między stężeniem paroksetyny w osoczu a jej skutecznością kliniczną lub działaniami niepożądanymi.
droga jelitowa, działanie kliniczne, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, kinetyka leku, klirens osoczowy, metabolity leku, okres półtrwania, oksydacja i metylacja, paroksetyna, preparat o kontrolowanym uwalnianiu, przemiany metaboliczne, skuteczność terapeutyczna, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wychwyt zwrotny serotoniny, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anafranil 10 mg

Chlorowodorek klomipraminy, substancja czynna Anafranilu, wykazuje całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, jednak biodostępność układowa wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność, jedynie nieznacznie opóźnia wchłanianie i czas osiągnięcia maksymalnych stężeń. Stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym po dawce 75 mg/dobę mieszczą się w zakresie 20-175 ng/ml, a stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,6%) oraz dużą objętością dystrybucji (12-17 l/kg), co wskazuje na ekstensywną dystrybucję tkankową. Stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowią około 2% stężeń osoczowych, a klomipramina przenika do mleka matki na poziomie zbliżonym do osoczowego, co jest istotne klinicznie u kobiet karmiących.
8-hydroksy-N-demetyloklomipramina, 8-hydroksyklomipramina, Anafranil, biodostępność układowa, biotransformacja, chlorowodorek klomipraminy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, demetyloklomipramina, didemetyloklomipramina, dostępność biologiczna, droga jelitowa, droga nerkowa, hydroksylacja, klirens metaboliczny, metabolit leku, N-demetyloklomipramina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedawkowanie – PoltechMBrIDA 20 mg MBrIDA

Przedawkowanie radiofarmaceutyku PoltechMBrIDA (sodu N-[3-bromo-2,4,6-trimetylo-acetanilido]-iminodioctan) znakowanego technetem-99m (99mTc-MBrIDA) wiąże się przede wszystkim z ryzykiem zwiększonej ekspozycji na promieniowanie jonizujące, a nie z toksycznością samej substancji czynnej. W zastosowaniach diagnostycznych ryzyko to jest minimalne, jednak każde przedawkowanie wymaga interwencji mającej na celu redukcję dawki pochłoniętej przez organizm pacjenta. Kluczowym aspektem jest przyspieszenie eliminacji radionuklidu, co zmniejsza czas ekspozycji tkanek na promieniowanie.
99mTc-MBrIDA, droga jelitowa, droga nerkowa, ekspozycja na promieniowanie, farmakokinetyka, iminodioctan, klirens nerkowy, lek przeczyszczający, napromieniowanie, PoltechMBrIDA, promieniowanie jonizujące, przewód pokarmowy, radiofarmaceutyk, technet-99m, wymuszona diureza, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Loper 2 mg

Loperamid, substancja czynna leku Loper 2 mg, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, który warunkuje jego skuteczność w terapii biegunek. Lek jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego, głównie w jelitach, jednak jego biodostępność systemowa jest ograniczona przez intensywny metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie. W badaniach na modelu zwierzęcym wykazano wysokie powinowactwo loperamidu do komórek ściany jelita, zwłaszcza receptorów w warstwie mięśni podłużnych, co tłumaczy jego miejscowe działanie. Metabolizm wątrobowy obejmuje głównie oksydacyjną N-demetylację oraz sprzęganie metabolitów, które są następnie wydalane z żółcią do przewodu pokarmowego.
biodostępność systemowa, biotransformacja, dawkowanie, droga jelitowa, działanie przeciwbiegunkowe, eliminacja leku, kał, komfort pacjenta, krążenie wrotne, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, oksydacyjna N-demetylacja, profil bezpieczeństwa, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, receptory mięśni podłużnych jelita, sprzęganie metabolitów, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xenna jedna saszetka zawiera 0,9 – 1,1 g liści senesu, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B

Lek Xenna zawiera liście senesu, których główną substancją czynną są glikozydy hydroksyantracenowe, przeliczone na 30 mg sennozydu B w jednej saszetce (0,9-1,1 g liści). Sennozydy nie ulegają wchłanianiu w jelicie cienkim ani degradacji przez enzymy trawienne, natomiast w jelicie grubym są metabolizowane przez florę bakteryjną do aktywnego reinoantronu. Metabolity te, w tym reina i sennidyny, występują we krwi głównie jako glukuroniany i siarczany. Wchłanianie reinoantronu jest ograniczone (<10%), a wydalanie metabolitów odbywa się głównie drogą jelitową (ok. 90% w kale), z mniejszym udziałem dróg nerkowej (3-6%) i żółciowej. Maksymalne stężenie reiny we krwi u ludzi po podaniu 20 mg sennozydów przez 7 dni wynosiło 100 ng/ml, bez obserwacji kumulacji.
aglikony, bariera krew-mleko, bariera łożyskowa, droga jelitowa, droga żółciowa, flora jelitowa, glikozyd hydroksyantracenowy, glukuronian i siarczan, jelito cienkie, jelito grube, kumulacja reiny, liść senesu, metabolit aktywny, metabolit sennozydu, polimer polichinonowy, reina i sennidyna, reinoantron, sennozyd, sennozyd B, strąk senesu, wydalanie z moczem, Xenna, β-O-glikozyd
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dekristol Pro 25 000 IU

Dekristol Pro zawiera 0,625 mg cholekalcyferolu (25 000 IU witaminy D3) w formie kapsułek twardych, które są niemal całkowicie wchłaniane z przewodu pokarmowego, szczególnie przyjmowane podczas posiłku bogatego w tłuszcze i kwasy żółciowe, co zwiększa biodostępność. Po absorpcji cholekalcyferol ulega dwustopniowej przemianie metabolicznej: w wątrobie przekształcany jest do 25-hydroksycholekalcyferolu (25(OH)D3) – głównej formy magazynowej, osiągającej maksymalne stężenie w surowicy po około tygodniu, a następnie w nerkach do aktywnej formy 1,25-dihydroksycholekalcyferolu. 25(OH)D3 charakteryzuje się długim okresem półtrwania (~50 dni), co powoduje utrzymywanie się podwyższonych stężeń nawet przez kilka miesięcy po dużych dawkach, a ewentualna hiperkalcemia może trwać tygodniami. Metabolity witaminy D3 transportowane są we krwi związane z α-globiną i eliminowane głównie drogą jelitową z żółcią i kałem.
25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktywna postać witaminy D, białko nośnikowe, biodostępność, cholekalcyferol, droga jelitowa, hiperkalcemia, hydroksylaza mikrosomalna, klirens metaboliczny, kwasy żółciowe, niewydolność nerek, okres półtrwania, przemiana metaboliczna, sekwestracja witaminy D, stężenie surowicze, tkanka tłuszczowa, zaburzenia wchłaniania, α-globina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gyno-Pevaryl 150 150 mg

Azotan ekonazolu, substancja czynna globulek dopochwowych Gyno-Pevaryl 150 (150 mg), charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem systemowym wynoszącym 5-7% podanej dawki, co wskazuje na dominujące działanie miejscowe. Maksymalne stężenie substancji czynnej i/lub jej metabolitów w osoczu osiągane jest po 1-2 dniach od aplikacji, z wartością około 65 ng/ml. Ponad 98% ekonazolu i jego metabolitów wiąże się z białkami osocza, co istotnie wpływa na biodostępność wolnej, aktywnej frakcji leku.
aktywność biologiczna, azotan ekonazolu, biodostępność, deaminacja, droga jelitowa, droga nerkowa, metabolity w osoczu, O-dealkilacja, parametry farmakokinetyczne, podanie dopochwowe, procesy metaboliczne, przemiany metaboliczne, stężenie maksymalne, szlaki biochemiczne, utlenianie, wchłanianie do krwiobiegu, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie systemowe, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin Galena 850 mg

Chlorowodorek metforminy, substancja czynna leku METFORMIN GALENA 850 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą absorpcję z przewodu pokarmowego z Tmax około 2,5 godziny oraz biodostępnością 50-60%. Proces absorpcji jest nieliniowy i może ulegać wysyceniu, co powoduje, że wzrost dawki nie przekłada się proporcjonalnie na stężenie w osoczu. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24-48 godzin, a typowe stężenia w osoczu nie przekraczają 1 μg/ml, nawet przy maksymalnych dawkach Cmax pozostaje poniżej 4 μg/ml. Obecność pokarmu zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża Tmax o 35 minut, jednak kliniczne znaczenie tych zmian nie jest jednoznaczne. Metformina wykazuje minimalne wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz przenika do erytrocytów, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową.
absorpcja leku, AUC, biodostępność leku, biotransformacja, chlorowodorek metforminy, Cmax, cytochrom P450, droga jelitowa, droga nerkowa, erytrocyty, farmakokinetyka metforminy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwasica mleczanowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil metaboliczny, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Traumon 100 mg/g

Etofenamat, substancja czynna żelu Traumon (100 mg/g), po miejscowej aplikacji w dawce 300 mg wykazuje maksymalne stężenie w osoczu po 12-24 godzinach, niezależnie od postaci farmaceutycznej (żel, krem, lotion, aerozol) oraz stężenia leku. Badania in vitro z użyciem błony STRAT-M® wykazały, że szybkość przenikania etofenamatu z żelu Traumon jest wyższa niż innych NLPZ stosowanych miejscowo, takich jak naproksen, diklofenak, ketoprofen czy ibuprofen. Po 7-dniowej aplikacji żelu 5% (3 g, 3x/dobę) stężenia etofenamatu w tkankach wynosiły: skóra 3313 ng/g, tkanka podskórna 192 ng/g, mięsień 114 ng/g, torebka stawowa 105 ng/g, a aktywnego metabolitu kwasu flufenamowego: skóra 470 ng/g, tkanka podskórna 56,1 ng/g, mięsień 27,4 ng/g, torebka stawowa 10 ng/g, osocze 22,1 ng/ml i płyn maziowy 17,7 ng/ml. Etofenamat wiąże się z białkami osocza w 98%, a kwas flufenamowy w ponad 99%. Biodostępność względna po aplikacji miejscowej sięga do 20%, z dużą zmiennością zależną od miejsca aplikacji i indywidualnych cech pacjenta.
aplikacja miejscowa, biodostępność leku, biotransformacja, chromatografia gazowa, droga jelitowa, droga nerkowa, etofenamat, kwas flufenamowy, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, płyn maziowy, postać farmaceutyczna, przenikanie leku, reakcja utleniania, substancja aktywna, torebka stawowa, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vessel due F 300 LSU/ml

Sulodeksyd charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, obejmującym efektywne wchłanianie na całej długości przewodu pokarmowego oraz dwufazowy wzrost stężenia we krwi, z pierwszym szczytem około 2 godzin, a drugim między 4 a 6 godziną po podaniu. Po okresie niewykrywalności w osoczu między 6 a 12 godziną, lek ponownie pojawia się w krążeniu i utrzymuje względnie stałe stężenie przez około 48 godzin, co sugeruje powolne uwalnianie z narządów akumulujących, zwłaszcza śródbłonka naczyń. Dystrybucja sulodeksydu obejmuje początkową akumulację w komórkach jelitowych, a następnie wzrost stężenia w mózgu, nerkach, sercu, płucach i jądrach. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, natomiast eliminacja odbywa się zarówno przez nerki, jak i drogą jelitową.
biotransformacja leku, droga jelitowa, efekt farmakodynamiczny, efekt farmakologiczny, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, kinetyka eliminacji, krążenie ogólnoustrojowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne, proces metaboliczny, przewód pokarmowy, śródbłonek naczyń krwionośnych, surowica krwi, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Locoid Crelo 1 mg/g

Locoid Crelo zawiera 17-maślan hydrokortyzonu (Hydrocortisoni butyras) w stężeniu 1 mg/g emulsji, który po aplikacji miejscowej na skórę ulega absorpcji przez naskórek. Istotnym czynnikiem zwiększającym wchłanianie jest zastosowanie opatrunku okluzyjnego. Po przeniknięciu do krążenia, 17-maślan hydrokortyzonu wiąże się z białkami osocza i ulega hydrolizie w surowicy oraz wątrobie, przekształcając się do aktywnego metabolitu – hydrokortyzonu. Taka biotransformacja jest kluczowa dla farmakodynamicznego działania leku.
17-maślan hydrokortyzonu, aplikacja miejscowa, białko osocza, biodostępność, droga jelitowa, droga nerkowa, emulsja, Hydrocortisoni butyras, hydroliza, opatrunek okluzyjny, surowica krwi, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem