Właściwości farmakokinetyczne
Traumon 100 mg/g

Właściwości farmakokinetyczne etofenamatu

Etofenamat jest substancją aktywną zawartą w produkcie leczniczym Traumon (100 mg/g, żel), którego farmakokinetyka obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną tej substancji czynnej po podaniu miejscowym.¹

Wchłanianie przez skórę

Po miejscowym podaniu 300 mg etofenamatu w różnych postaciach farmaceutycznych (żel 5%, żel 10%, krem, lotion, aerozol) obserwowano zbliżone stężenia kwasu flufenamowego (aktywnego metabolitu) w osoczu. Maksymalne stężenie etofenamatu w osoczu osiągane jest po 12-24 godzinach od aplikacji. Co istotne, wchłanianie etofenamatu przez skórę nie zależy od rodzaju podłoża czy stężenia substancji czynnej, przy zastosowaniu jednakowych ilości leku (300 mg).²

W badaniach porównawczych in vitro z wykorzystaniem błony STRAT-M® (substytut ludzkiej skóry) wykazano, że szybkość przenikania etofenamatu z żelu Traumon (100 mg/g) jest większa niż w przypadku innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych do stosowania miejscowego, takich jak naproksen (100 mg/g), diklofenak (w różnych stężeniach: 11,6 mg/g, 10 mg/g, 23,2 mg/g), ketoprofen (25 mg/g) oraz ibuprofen (50 mg/g).³

Dystrybucja w tkankach

Badania kliniczne potwierdziły, że etofenamat po aplikacji miejscowej w postaci żelu lub kremu jest efektywnie rozprowadzany do tkanek docelowych. Przy zastosowaniu zaawansowanych metod analitycznych – chromatografii gazowej i spektrofotometrii masowej (GC/MS) – określono stężenia etofenamatu i kwasu flufenamowego w różnych strukturach anatomicznych po 18-24 godzinach od ostatniego podania miejscowego.⁴

W badaniach przeprowadzonych po 7-dniowym okresie aplikowania żelu 5% (3g) trzy razy na dobę, stężenia etofenamatu w poszczególnych tkankach wynosiły:

Powyższe dane wskazują na efektywną penetrację leku do struktur docelowych, przy czym najwyższe stężenia odnotowano w warstwach skóry, a następnie w głębiej położonych tkankach.⁵

Wiązanie z białkami osocza

Etofenamat, podobnie jak inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym około 98%. Kwas flufenamowy, będący aktywnym metabolitem etofenamatu, wykazuje jeszcze wyższy stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 99%. ^99%.”>6

Biodostępność

Biodostępność preparatów zawierających etofenamat podlega znacznym wahaniom zarówno pomiędzy pacjentami, jak i u tego samego pacjenta. Fluktuacje te wynikają głównie z miejsca aplikacji produktu leczniczego, stopnia wilgotności skóry oraz innych czynników indywidualnych. Po aplikacji miejscowej żelu Traumon (100 mg/g) względna biodostępność, rozumiana jako część dawki dostępna ogólnoustrojowo, mieści się w zakresie typowym dla innych preparatów zawierających etofenamat i sięga do 20%.⁷

Metabolizm wątrobowy

Etofenamat podlega procesowi metabolizmu wątrobowego głównie poprzez reakcje utleniania i sprzęgania. W wątrobie dochodzi do jego biotransformacji z utworzeniem następujących metabolitów:

• 5-OH-etofenamat
• 4′-OH-etofenamat
• 5,4′-dihydroksyetofenamat
• kwas flufenamowy (aktywny metabolit)
• kwas 5-OH-flufenamowy
• kwas 4′-OH-flufenamowy
• kwas 5,4′-dihydroksyflufenamowy

Najważniejszym metabolitem pod względem aktywności farmakologicznej jest kwas flufenamowy, który również wykazuje działanie przeciwzapalne.⁸

Eliminacja leku

Etofenamat jest wydalany z organizmu w postaci licznych metabolitów, zarówno wolnych jak i sprzężonych, powstających w wyniku procesów hydroksylacji oraz rozpadu wiązań estrowych i eterowych. Eliminacja zachodzi dwoma głównymi drogami:

1. Drogą nerkową – wydalanie z moczem
2. Drogą jelitową – wydalanie z kałem

Szacuje się, że około 55% metabolitów etofenamatu jest wydalanych przez nerki i z kałem. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu miejscowym wynosi średnio 3,3 godziny.⁹