choroba zwyrodnieniowa stawu barkowego
Wskazanie
Choroba zwyrodnieniowa stawu barkowego (osteoartroza barku) to przewlekły proces degeneracyjny dotyczący stawu ramiennego, charakteryzujący się postępującym uszkodzeniem chrząstki stawowej, zmianami w strukturze kości podchrzęstnej oraz tworzeniem się osteofitów. W przeciwieństwie do innych dużych stawów, pierwotna choroba zwyrodnieniowa barku występuje stosunkowo rzadko – częściej mamy do czynienia z wtórną artrozą, będącą następstwem urazów, niestabilności barku, zmian w stożku rotatorów czy przebytych zabiegów operacyjnych.
Główne objawy to postępujący ból barku, nasilający się podczas ruchu i w nocy, stopniowe ograniczenie zakresu ruchomości oraz trzeszczenia i przeskakiwania w stawie. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz obrazowanie (RTG, USG, MRI), które pozwalają uwidocznić zwężenie szpary stawowej, osteofity brzegowe oraz torbiele podchrzęstne.
W leczeniu farmakologicznym stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak Ibuprom, Nurofen, Diclac, Voltaren, Meloxicom czy Ketonal. W przypadku silnych dolegliwości bólowych można zastosować tramadol (Tramal, Poltram). Miejscowo aplikuje się preparaty przeciwbólowe i przeciwzapalne w postaci maści, żeli i plastrów (Voltaren Max, Ketoprofen-żel, Diklofenak, Fastum).
Leczenie zachowawcze obejmuje również fizykoterapię (ultradźwięki, laseroterapia, krioterapia), kinezyterapię oraz iniekcje dostawowe kortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol) lub kwasu hialuronowego (Synvisc, Hyalgan, Suplasyn). W zaawansowanych przypadkach konieczne może być leczenie operacyjne – od artroskopii barku po całkowitą endoprotezoplastykę stawu.
Największe trudności w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu barkowego wiążą się z jej przewlekłym, postępującym charakterem. Skuteczność farmakoterapii jest często ograniczona i maleje wraz z postępem choroby. Pacjenci często zgłaszają się do lekarza w zaawansowanym stadium, gdy zmiany degeneracyjne są już znaczne. Wyzwaniem jest również utrzymanie odpowiedniej funkcji stawu i siły mięśniowej przy jednoczesnym unikaniu przeciążeń. U osób starszych dodatkowym problemem są interakcje lekowe i działania niepożądane NLPZ, szczególnie gastrointestinalne i sercowo-naczyniowe, co wymusza ostrożność w doborze leków i ich dawkowaniu.