ekspozycja układowa
Ekspozycja układowa (ekspozycja systemowa) to termin odnoszący się do narażenia całego organizmu na działanie czynnika szkodliwego, które może prowadzić do jego rozprzestrzenienia się w wielu narządach i układach. W przeciwieństwie do ekspozycji miejscowej, ekspozycja układowa dotyczy absorpcji substancji do krwiobiegu i jej dystrybucji w całym organizmie.
W farmakologii ekspozycja układowa określa stopień, w jakim lek jest dostępny biologicznie w krążeniu ogólnoustrojowym. Jest kluczowym parametrem w badaniach farmakokinetycznych, gdzie mierzy się ją za pomocą pola pod krzywą stężenia leku w osoczu (AUC). Poziom ekspozycji układowej wpływa bezpośrednio na skuteczność terapeutyczną oraz potencjalne działania niepożądane leku.
W toksykologii ekspozycja układowa dotyczy narażenia organizmu na toksyny, które mogą pochodzić ze środowiska (np. metale ciężkie, pestycydy), miejsca pracy lub źródeł medycznych. Ocena ekspozycji układowej jest istotna w określaniu bezpieczeństwa leków, substancji chemicznych oraz w monitorowaniu narażenia zawodowego. Może być mierzona poprzez badanie stężenia substancji lub jej metabolitów w płynach ustrojowych, najczęściej we krwi lub moczu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Teva 125 mg; 80 mg
Bezpieczeństwo stosowania aprepitantu zostało potwierdzone w szerokim zakresie badań przedklinicznych, obejmujących toksykologię, genetykę oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. Ekspozycja układowa u gryzoni była porównywalna lub niższa niż u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne (125 mg/80 mg), co umożliwia wiarygodną ekstrapolację wyników na ludzi. W badaniach reprodukcyjnych nie wykazano negatywnego wpływu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, choć ryzyko dla populacji ludzkiej nie może być jednoznacznie wykluczone na podstawie danych zwierzęcych.
badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, ekspozycja układowa, genotoksyczność, komórki Leydiga, krótkotrwała terapia, obrzęk pochwy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przedwczesne otwarcie pochwy, przerost macicy, przeżywalność zarodków, schemat dawkowania, toksyczność jednorazowej dawki, toksyczność u młodych szczurów, zmniejszenie masy jąder - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvardio Plus 5 mg + 10 mg
Lek Suvardio Plus dostępny jest w trzech dawkach: 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg oraz 20 mg + 10 mg, gdzie pierwsza wartość odnosi się do rozuwastatyny (w postaci soli wapniowej), a druga do ezetymibu. Standardowa dawka to 1 tabletka raz dziennie, którą można przyjmować niezależnie od posiłku. Terapia powinna być poprzedzona indywidualnym ustaleniem dawkowania poszczególnych składników, gdyż preparat złożony nie jest wskazany do rozpoczynania leczenia. Szczególne zalecenia dotyczą pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz z czynnikami predysponującymi do miopatii, u których początkowa dawka rozuwastatyny powinna wynosić 5 mg. Suvardio Plus jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (≥7 pkt w skali Childa-Pugha) oraz aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, atazanawir, białka transportowe OATP1B1 i BCRP, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, ekspozycja układowa, ezetymib, inhibitory proteazy, klirens kreatyniny, leki wiążące kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, stężenie lipidów, stężenie w osoczu, typranawir, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant EVER Pharma 250 mg
Dane przedkliniczne dotyczące fulwestrantu wskazują na niską toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym u różnych gatunków zwierząt. Obserwowane reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, były głównie związane z substancjami pomocniczymi. Efekty farmakologiczne antyestrogenowe dotyczyły głównie żeńskiego układu rozrodczego oraz narządów wrażliwych na hormony u obu płci. U psów w terapii przewlekłej (12 miesięcy) stwierdzono zapalenie tętnic. W badaniach kardiologicznych przy dawkach wielokrotnie przekraczających stężenia terapeutyczne (Cmax >15 razy) odnotowano niewielkie zmiany w EKG, które nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Fulwestrant nie wykazywał potencjału mutagennego ani genotoksycznego.
dystocja, działanie antyestrogenowe, ekspozycja układowa, genotoksyczność, gonadotropiny, hormonalne sprzężenie zwrotne, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżycie zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uniesienie odcinka ST, wpływ na reprodukcję, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zgięcie śródstopia, ziarniniaki, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności, zrąb jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisil 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny wykazały, że doustne podawanie leku w dawkach do około 100 mg/kg masy ciała na dobę u szczurów i psów nie powodowało istotnych objawów toksyczności, choć wątroba i nerki mogą być narządami docelowymi przy wyższych dawkach. W badaniach na małpach dawka nietoksyczna wynosiła 50 mg/kg/dobę, a obserwowane zmiany w siatkówce były odwracalne i nie towarzyszyły im zmiany histologiczne. Wysokie dawki (≥100 mg/kg/dobę) u psów wywoływały objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak drgawki, co potwierdzono również po dożylnym podaniu u szczurów i małp. Terbinafina nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego w testach in vitro i in vivo, a dwuletnie badania rakotwórczości na myszach nie wykazały zmian nowotworowych przy dawkach do 130 mg/kg/dobę (samce) i 156 mg/kg/dobę (samice). U szczurów zaobserwowano natomiast zwiększoną częstość nowotworów wątroby przy dawce 69 mg/kg/dobę, co jest efektem specyficznym gatunkowo i związanym z proliferacją peroksysomów.
ataksja, badania płodności, badania przedkliniczne, badania rakotwórczości, bezpieczeństwo stosowania leku, dawka nietoksyczna, drgawki, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, nieprawidłowości siatkówki, objawy toksyczności, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proliferacja peroksysomów, śmiertelność potomstwa, terbinafina, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodka i płodu, wpływ na reprodukcję, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etoricoxib Teva 120 mg
Przedkliniczne badania etorykoksybu wykazały brak działania genotoksycznego oraz niskie ryzyko rakotwórczości u myszy. U szczurów zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy przy dawkach przekraczających dwukrotność dobowej dawki ludzkiej (90 mg), co jest związane z indukcją enzymów CYP specyficzną dla tego gatunku, nieobserwowaną u ludzi. Toksyczność przewodu pokarmowego u szczurów ujawniała się owrzodzeniami przy stężeniach terapeutycznych i wyższych, a u psów przy wysokich stężeniach odnotowano zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego, co wskazuje na konieczność monitorowania tych funkcji podczas terapii. W badaniach reprodukcyjnych etorykoksyb nie wykazywał działania teratogennego u szczurów przy dawce 15 mg/kg/dobę (około 1,5-krotność dawki ludzkiej), jednak u królików zaobserwowano zwiększone zaburzenia układu sercowo-naczyniowego płodów przy narażeniu mniejszym niż kliniczne, a także deformacje niezwiązane z leczeniem. Zarówno u szczurów, jak i królików stwierdzono wzrost liczby wczesnych poronień przy narażeniu ≥1,5-krotności narażenia u ludzi, co stanowi istotne przeciwwskazanie do stosowania leku w ciąży.
ekspozycja układowa, Etoricoxib Teva, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, indukcja CYP3A, narażenie układowe, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, teratogenność, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność reprodukcyjna, układ kostny płodu, wczesne poronienie, zaburzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Aprepitant Aurovitas, przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi standardami badań nieklinicznych, wykazała akceptowalny profil bezpieczeństwa dla stosowania u ludzi. Badania obejmowały toksyczność ostrą i przewlekłą, a także potencjał genotoksyczny i rakotwórczy, które nie wykazały istotnego zagrożenia. Ekspozycja układowa u gryzoni była porównywalna lub niższa niż u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne 125 mg/80 mg, co ogranicza bezpośrednią ekstrapolację wyników na populację ludzką. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom ludzkim, jednak ekspozycja u zwierząt nie była wystarczająca do pełnej oceny ryzyka u ludzi.
aprepitant, dojrzewanie płciowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja układowa, genotoksyczność, komórki Leydiga, narząd rozrodczy, obrzęk pochwy, otwarcie pochwy, płodność, populacja pediatryczna, przerost macicy, przeżywalność zarodków, separacja napletka, szyjka macicy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Medical Valley 250 mg
Dane przedkliniczne dotyczące fulwestrantu wskazują na jego niską toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym u różnych gatunków zwierząt. Obserwowane reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, wiązały się głównie z substancjami pomocniczymi. W badaniach na szczurach i psach ujawniono objawy działania antyestrogenowego, szczególnie dotyczące układu rozrodczego, a u psów po 12 miesiącach stosowania odnotowano zapalenie tętnic. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy (uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe) wystąpił jedynie przy stężeniach przekraczających 15-krotnie wartości terapeutyczne u ludzi. Fulwestrant nie wykazał działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne. W zakresie reprodukcji, dawki zbliżone do terapeutycznych powodowały odwracalne zmniejszenie płodności, zwiększoną śmiertelność zarodków oraz wady rozwojowe u szczurów i królików, co jest konsekwencją mechanizmu antyestrogenowego leku.
badanie EKG, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja układowa, fulwestrant, genotoksyczność, gonadotropina, mechanizm antyestrogenowy, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, sprzężenie zwrotne, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asikreba 12,5 mg
Produkt leczniczy Asikreba zawierający sunitynib wykazuje w badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym (do 9 miesięcy na szczurach i małpach) działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zmiany w nerkach i przysadce. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości są związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu i w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, jednak sunitynib indukował poliploidię in vitro w ludzkich limfocytach, a ocena metabolitu aktywnego nie została przeprowadzona.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, degranulacja komórek pęcherzykowych, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, martwica z włóknieniem, narażenie ogólnoustrojowe, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, przewód pokarmowy, resorpcja, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, wady rozwojowe szkieletu, zagnieżdżenie zarodka, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jąder, zanik tkanki limfoidalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Chantico 0,5 mg
Przedkliniczne badania fingolimodu przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) wykazały toksyczne zmiany w układzie limfatycznym (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płucach (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich) oraz sercu (ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia krwi, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego). U szczurów zaobserwowano waskulopatię przy dawkach ≥0,15 mg/kg (AUC około 4-krotności ekspozycji u ludzi po dawce 0,5 mg/dobę). Badania rakotwórczości wykazały brak działania u szczurów do 2,5 mg/kg (50-krotność ekspozycji ludzkiej), natomiast u myszy stwierdzono wzrost chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg (6-krotność ekspozycji ludzkiej). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego. Wpływ na płodność był nieistotny nawet przy dawkach do 10 mg/kg (150-krotność ekspozycji ludzkiej), jednak wykazano działanie teratogenne u szczurów przy dawkach ≥0,1 mg/kg (porównywalna ekspozycja do ludzkiej), objawiające się wadami wrodzonymi trzewnymi, takimi jak przetrwały pień tętniczy i wada przegrody komorowej. U królików dawki ≥1,5 mg/kg powodowały zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz opóźnienia wzrostu przy dawce 5 mg/kg.
chłoniak złośliwy, dojrzewanie płciowe, działanie mutagenne i klastogenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, ekspozycja układowa, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź neurobehawioralna, przenikanie przez łożysko, przerost tkanki mięśniowej gładkiej, przetrwały pień tętniczy, śmiertelność zarodka, tkanka limfoidalna, toksyczność matczyna, wada przegrody komorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne, zwyrodnienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramatis 10 mg
Badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały potencjalną kardiotoksyczność, objawiającą się niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek powodujących ogólnoustrojowe działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż te obserwowane klinicznie, natomiast AUC było 3-4 razy wyższe niż w praktyce klinicznej. Długotrwałe stosowanie powodowało również fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych, zjawisko odwracalne po zaprzestaniu terapii. Embriotoksyczność objawiała się zmniejszeniem masy ciała płodów i opóźnieniem kostnienia przy ekspozycjach przekraczających kliniczne, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. W okresie laktacji obserwowano zmniejszoną przeżywalność przy wyższych niż kliniczne ekspozycjach (AUC).
amfifilny kation, amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, laktacja, niedokrwienie, niewydolność serca, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą, przepływ wieńcowy, S-enancjomer, stężenie leku w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asikreba 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu (substancji czynnej Asikreby) wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce, śliniankach, stawach oraz układzie rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Działania niepożądane obejmowały także wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. W badaniach genotoksyczności sunitynib nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak in vitro zaobserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Ocena metabolitu aktywnego pod kątem genotoksyczności nie została przeprowadzona.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja układowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, nadnercze, organogeneza, płat przedni przysadki, poliplodia, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trzustka zewnątrzwydzielnicza, wady rozwojowe szkieletu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax 1000 1000 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna w preparacie Metformax 1000, charakteryzuje się biodostępnością wynoszącą 50-60% po podaniu doustnym dawki 500 mg lub 850 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2,5 godzinach (tmax). Wchłanianie metforminy jest nieliniowe i częściowe, z 20-30% dawki niewchłoniętej wydalanej z kałem. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża tmax o około 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, szeroką objętość dystrybucji (63-276 l) oraz przenika do erytrocytów. Nie ulega metabolizmowi, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, co wskazuje na udział zarówno przesączania kłębuszkowego, jak i aktywnego wydzielania cewkowego. Okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny, ulegając wydłużeniu w niewydolności nerek, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.
biodostępność metforminy, biotransformacja, doustny lek przeciwcukrzycowy, dystrybucja leku, ekspozycja układowa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kontrola glikemii, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie maksymalne osocza, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie cewkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tetmodis 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności tetrabenazyny wykazały, że wielokrotne podawanie doustne prowadzi do obniżenia stężenia monoamin, co manifestuje się u zwierząt objawami takimi jak letarg, obniżona aktywność, zez oraz sedacja, stanowiąca czynnik ograniczający dawkę. W zakresie genotoksyczności, tetrabenazyna nie indukowała mutacji punktowych in vitro, jednak przy cytotoksycznych stężeniach zaobserwowano aberracje chromosomowe w komórkach jajnika chomika chińskiego, natomiast testy in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego. Brak jest danych dotyczących potencjału rakotwórczego leku. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów nie stwierdzono wpływu na ciążę i przeżywalność płodu przy ekspozycji mniejszej niż kliniczna, choć odnotowano wydłużenie fazy cyklu estralnego i opóźnienie płodności u samic, bez wpływu na rozród samców. U królików nie wykazano negatywnego wpływu na reprodukcję, jednak ekspozycja była niższa niż kliniczna, co ogranicza interpretację wyników.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Miglustat Accord 100 mg
Dane przedkliniczne miglustatu wskazują na istotne działania niepożądane obserwowane w badaniach na zwierzętach, w tym zmniejszenie masy ciała, biegunkę oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego manifestujące się nadżerkami i owrzodzeniami. W dawkach porównywalnych lub umiarkowanie wyższych niż kliniczne zaobserwowano zmiany w narządach limfatycznych, aktywności aminotransferaz, wakuolizację tarczycy i trzustki, zaćmę, nefropatię oraz zmiany w mięśniu sercowym u szczurów. Szczególną uwagę zwraca hiperplazja komórek Leydiga i gruczolaki jąder u samców szczurów w dawkach 30-180 mg/kg mc./dobę, przy czym efekt ten nie wykazywał zależności od dawki i jest prawdopodobnie specyficzny dla gatunku. W badaniach na myszach (dawki 210-840/500 mg/kg mc./dobę) odnotowano zwiększoną częstość zapalnych i hiperplastycznych zmian w jelicie grubym oraz statystycznie istotny wzrost nowotworów jelita grubego przy najwyższej dawce, co może mieć ograniczone znaczenie kliniczne ze względu na wysokie dawki stosowane w badaniach (od 8 do 33 razy większe niż u ludzi). Miglustat nie wykazuje działania mutagennego ani klastogennego w standardowych testach genotoksyczności.
aminotransferazy, astenozoospermia, badania toksykologiczne, biegunka, dystocja, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, gruczolak, hiperplazja komórek śródmiąższowych jądra, komórki Leydiga, narządy limfatyczne, nefropatia, niepłodność męska, oligospermia, przeżywalność zarodka, strata poimplantacyjna, teratozoospermia, toksyczność leku, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, wakuolizacja, zaburzenia laktacji, zaćma, zanik kanalików nasiennych, zmiany hiperplastyczne, zmniejszenie masy ciała - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramatis 20 mg
Ocena bezpieczeństwa escytalopramu, opartego na danych zarówno z badań escytalopramu, jak i cytalopramu, wykazała podobny profil toksykologiczny obu substancji. Badania na szczurach ujawniły potencjał kardiotoksyczny, manifestujący się niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek wywołujących ogólnoustrojowe działanie toksyczne. Kardiotoksyczność była silniej skorelowana z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie escytalopramu bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż stężenia terapeutyczne, a AUC 3-4 razy wyższe niż w praktyce klinicznej. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy wyższe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się prawdopodobnie z oddziaływaniem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie potwierdzono jej klinicznego odpowiednika u ludzi.
amfifilne kationy, amina biogenna, AUC, badanie toksykologiczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, kardiotoksyczność, mięsień sercowy, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, niewydolność serca, opóźnienie kostnienia, parametr rozrodczy, przepływ wieńcowy, rozwój pourodzeniowy, stężenie w osoczu, substancja czynna, toksyczność, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egidon 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Egidon, nie wykazuje działania genotoksycznego w badaniach przedklinicznych, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano różnice międzygatunkowe: u myszy brak działania rakotwórczego, natomiast u szczurów poddanych dawkom przekraczającym ponad dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg) stwierdzono gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy, co jest wynikiem specyficznej indukcji enzymów CYP w wątrobie szczurów, mechanizmu nieobserwowanego u ludzi. Toksyczność przewodu pokarmowego była zależna od dawki i czasu ekspozycji, z owrzodzeniami obserwowanymi przy stężeniach porównywalnych lub wyższych niż terapeutyczne. U psów odnotowano zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego przy stężeniach przekraczających dawki terapeutyczne.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Egidon, ekspozycja układowa, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, stężenie terapeutyczne, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ kostny płodu, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diaflix 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa dapagliflozyny, substancji czynnej leku Diaflix, wykazały brak istotnych zagrożeń farmakologicznych i genotoksycznych przy standardowych parametrach. Dwuletnie testy rakotwórczości nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów u myszy i szczurów. Jednakże ekspozycja na dapagliflozynę w okresie rozwojowym u szczurów wiązała się z nefrotoksycznością, objawiającą się rozszerzeniem miedniczek i kanalików nerkowych oraz zwiększeniem masy nerek, przy ekspozycji ≥15-krotnie wyższej niż u ludzi przy maksymalnej zalecanej dawce (MRHD). Zmiany te nie ulegały pełnej regresji po zaprzestaniu podawania leku. W badaniach rozwoju przed- i poporodowego, ekspozycja potomstwa poprzez matki była związana z podobnymi zmianami nerkowymi oraz zależnym od dawki zmniejszeniem masy ciała młodocianych przy dawkach ≥15 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji 137-krotnie wyższej niż u ludzi (MRHD). NOAEL dla toksyczności rozwojowej u matek wynosił około 19-krotnej ekspozycji w stosunku do MRHD.
bezpieczeństwo farmakologiczne, dapagliflozyna, dawka NOAEL, działanie letalne na zarodek, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, guz nowotworowy, kancerogenność, makroskopowy rozrost narządu, organogeneza, potencjał rakotwórczy, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozwój nerek, rozwój poporodowy, rozwój zarodka i płodu, substancja czynna, toksyczność macierzyńska, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność rozwojowa, życie płodowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fingolimod Reddy 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fingolimodu przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały istotne efekty na układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich), serce (ujemny efekt chronotropowy, zmiany degeneracyjne) oraz naczynia krwionośne (waskulopatia u szczurów przy dawce ≥0,15 mg/kg mc., co odpowiada około 4-krotności ekspozycji u ludzi po dawce 0,5 mg/dobę). Potencjał rakotwórczy oceniono w dwuletnich badaniach: u szczurów nie wykazano działania rakotwórczego przy dawkach do 2,5 mg/kg mc. (około 50-krotność ekspozycji u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg mc. (około 6-krotność ekspozycji u ludzi). Fingolimod nie wykazywał działania genotoksycznego ani negatywnego wpływu na parametry płodności u zwierząt, nawet przy dawkach do 10 mg/kg mc. (około 150-krotność ekspozycji u ludzi).
chłoniak złośliwy, ciśnienie krwi, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie mutagenne, efekt chronotropowy ujemny, ekspozycja układowa, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przerost tkanki mięśniowej gładkiej, przetrwały pień tętniczy, reakcja wzdrygnięcia, śmiertelność zarodka, wada przegrody komorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crosuvo Plus 20 mg + 10 mg
Crosuvo Plus to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową oraz ezetymib, stosowany w leczeniu hipercholesterolemii u dorosłych pacjentów, u których wcześniej ustalono odpowiednie dawki obu składników podawanych oddzielnie. Zalecana dawka dobowa to jedna tabletka o odpowiedniej mocy, przyjmowana o stałej porze dnia, niezależnie od posiłków, w połączeniu z dietą hipolipemiczną. U pacjentów powyżej 70 roku życia oraz u osób pochodzenia azjatyckiego początkowa dawka rozuwastatyny wynosi 5 mg, a terapia powinna być rozpoczęta od oddzielnych składników. Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) oraz u osób z czynnikami predysponującymi do miopatii, gdzie stosowanie najwyższej dawki 40 mg + 10 mg jest przeciwwskazane. W przypadku łagodnych zaburzeń czynności nerek i wątroby (5-6 pkt w skali Childa-Pugha) nie jest konieczna zmiana dawki, natomiast umiarkowane i ciężkie zaburzenia wątroby stanowią przeciwwskazanie do stosowania leku.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka, dieta zmniejszająca stężenie lipidów, ekspozycja układowa, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, predyspozycja do miopatii, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, rytonawir, skala Childa-Pugha, środek wiążący kwasy żółciowe, typranawir - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvardio Plus 20 mg + 10 mg
Suvardio Plus jest lekiem złożonym zawierającym rozuwastatynę i ezetymib, wskazanym do leczenia hipercholesterolemii u dorosłych pacjentów, u których wcześniej uzyskano kontrolę lipidów stosując te substancje oddzielnie w dawkach odpowiadających preparatowi złożonemu (5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg lub 20 mg + 10 mg). Lek należy podawać doustnie raz na dobę, o stałej porze, z posiłkiem lub niezależnie od posiłków. Suvardio Plus nie jest przeznaczony do inicjacji terapii; włączanie lub modyfikacja dawkowania powinny odbywać się za pomocą pojedynczych substancji, a po ustaleniu odpowiedniej dawki można przejść na preparat złożony. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z predyspozycjami do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii rozuwastatyną w dawce 5 mg. Suvardio Plus jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz aktywną chorobą wątroby, a także niezalecany u osób z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby (7-9 i >9 punktów w skali Childa-Pugha). U pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby (5-6 punktów w skali Childa-Pugha) modyfikacja dawki nie jest konieczna.
aktywna choroba wątroby, białka transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, ekspozycja układowa, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kontrola lipidów, łagodna niewydolność wątroby, leki wiążące kwasy żółciowe, lopinawir i typranawir, miopatia, OATP1B1 i BCRP, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir z atazanawirem, skala Childa-Pugha, Suvardio Plus, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Roswera 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rozuwastatyny obejmowały standardowe testy farmakologiczne, genotoksyczność oraz ocenę potencjalnego działania rakotwórczego, które nie wykazały istotnego zagrożenia przy dawkach terapeutycznych. Nie przeprowadzono jednak szczegółowych badań wpływu na kanał potasowy hERG, co pozostawia lukę w ocenie ryzyka arytmii. W modelach zwierzęcych zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów oraz w pęcherzyku żółciowym u psów, prawdopodobnie związane z działaniem farmakologicznym leku, natomiast u naczelnych takie zmiany nie występowały, co wskazuje na różnice gatunkowe w metabolizmie i wrażliwości na rozuwastatynę.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja układowa, farmakodynamika, farmakokinetyka, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, męski układ rozrodczy, pęcherzyk żółciowy, profil bezpieczeństwa, rozuwastatyna, toksyczność, uszkodzenie jąder, zaburzenie rytmu serca, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Badania przedkliniczne fingolimodu przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały toksyczne działanie leku na układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich), serce (negatywny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego) oraz naczynia krwionośne (waskulopatia u szczurów przy dawkach ≥0,15 mg/kg, co odpowiada około 4-krotności ekspozycji AUC u ludzi przy dawce 0,5 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak działania kancerogennego u szczurów przy dawkach do 2,5 mg/kg (około 50-krotność ekspozycji AUC u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg (około 6-krotność ekspozycji AUC u ludzi). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego, a także nie wpływał na płodność szczurów nawet przy dawce 10 mg/kg (około 150-krotność ekspozycji AUC u ludzi).
chłoniak złośliwy, dojrzewanie płciowe, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, ekspozycja układowa, fingolimod, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, potencjał rakotwórczy, przetrwały pień tętniczy, receptor sfingozyno-1-fosforanu, sekwestracja limfocytów, śmiertelność zarodka, ubytek przegrody międzykomorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvezen Neo 20 mg + 10 mg
Preparat SUVEZEN NEO to lek złożony zawierający rozuwastatynę oraz ezetymib w stałych dawkach: 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg. Stosowany jest u pacjentów, u których monoterapia statynami nie przyniosła oczekiwanej kontroli lipidów lub u tych, którzy już stosują terapię skojarzoną rozuwastatyną i ezetymib w oddzielnych preparatach. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, dostosowywana indywidualnie do pacjenta, uwzględniając wiek, rasę, genotyp oraz funkcję nerek i wątroby. U osób powyżej 70 lat oraz pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się rozpoczęcie terapii od 5 mg rozuwastatyny w formie jednoskładnikowej, a dawka 40 mg + 10 mg jest przeciwwskazana. SUVEZEN NEO nie jest wskazany do rozpoczynania leczenia hipolipemizującego oraz u pacjentów z aktywną chorobą wątroby lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.
białko transportowe, czynna choroba wątroby, ekspozycja układowa, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kwasy żółciowe, leczenie hipolipemizujące, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, preparat złożony, rozuwastatyna i ezetymib, skala Child-Pugh, statyna, stężenie lipidów, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant SUN 250 mg/5 ml
Fulwestrant, substancja czynna produktu Fulvestrant SUN, wykazuje niewielką toksyczność ostrą oraz dobrą tolerancję w badaniach przedklinicznych na zwierzętach przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym. Obserwowano miejscowe reakcje zapalne w miejscu wstrzyknięcia, głównie związane z rozpuszczalnikiem, a także efekty antyestrogenowe, szczególnie w żeńskim układzie rozrodczym. U psów po 12-miesięcznym podawaniu odnotowano zapalenie tętnic, a w badaniach sercowo-naczyniowych przy ekspozycji ponad 15-krotnie wyższej niż terapeutyczna u ludzi stwierdzono niewielkie zmiany w EKG i zahamowanie zatokowe, co prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Fulwestrant nie wykazuje działania genotoksycznego, jednak wpływa na reprodukcję i rozwój zarodkowo-płodowy, powodując u szczurów i królików zmniejszoną płodność, poronienia, dystocję oraz zwiększoną liczbę wad rozwojowych przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych.
badania toksykologiczne, badanie rakotwórczości, dystocja, działanie antyestrogenowe, ekspozycja terapeutyczna, ekspozycja układowa, fulwestrant, genotoksyczność, gonadotropiny, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, patologiczne zgięcie śródstopia, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżycie zarodków, reakcje miejscowe, roztwór do wstrzykiwań, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Golpimec 0,5 mg
Fingolimod wykazuje specyficzny profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, obejmujący głównie układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich), serce (ujemny efekt chronotropowy, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego) oraz naczynia krwionośne (waskulopatia u szczurów przy dawkach ≥0,15 mg/kg mc.). Długoterminowe badania na szczurach nie wykazały działania rakotwórczego nawet przy dawkach do 2,5 mg/kg mc. (około 50-krotność ekspozycji u ludzi przy dawce 0,5 mg/dobę), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg mc. Fingolimod nie wykazuje działania mutagennego ani klastogennego. W zakresie funkcji rozrodczych lek nie wpływa na płodność przy dawkach do 10 mg/kg mc., jednak wykazuje działanie teratogenne u szczurów już od 0,1 mg/kg mc., co odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi, manifestujące się wadami wrodzonymi takimi jak przetrwały pień tętniczy i wada przegrody komorowej.
chłoniak złośliwy, dojrzewanie płciowe, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, ekspozycja układowa, fingolimod, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź neurobehawioralna, potencjał kancerogenny, przerost tkanki mięśniowej, przetrwały pień tętniczy, śmiertelność zarodka i płodu, tkanka limfoidalna, toksyczność u młodocianych, wada przegrody komorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kastel 20 mg + 10 mg
Lek Kastel, będący połączeniem rozuwastatyny i ramiprylu, dostępny jest w czterech wariantach dawki: 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, podawany w formie kapsułek twardych raz na dobę. Terapia powinna być poprzedzona ustaleniem indywidualnych dawek obu substancji czynnych w postaci oddzielnych preparatów, gdyż produkt złożony nie jest wskazany do inicjacji leczenia. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się początkową dawkę rozuwastatyny 5 mg oraz ramiprylu 1,25 mg, z powolnym dostosowywaniem dawek. U osób z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki rozuwastatyny, natomiast dawkowanie ramiprylu powinno być dostosowane do klirensu kreatyniny: maksymalnie 10 mg/dobę przy klirensie ≥ 60 ml/min oraz 5 mg/dobę przy klirensie 30-60 ml/min. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens < 30 ml/min) oraz z aktywną chorobą wątroby, gdzie maksymalna dawka ramiprylu wynosi 2,5 mg/dobę.
U pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z czynnikami ryzyka miopatii lub specyficznymi polimorfizmami genetycznymi zwiększającymi ekspozycję na rozuwastatynę, zalecana jest początkowa dawka rozuwastatyny 5 mg, jednak również w tych przypadkach terapia powinna być rozpoczęta od oddzielnych preparatów. Rozuwastatyna jest substratem białek transportowych OATP1B1 i BCRP, co zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak cyklosporyna czy inhibitory proteazy (np. rytonawir z atazanawirem, lopinawirem lub tipranawirem). W takich sytuacjach należy rozważyć alternatywne leczenie, przerwać terapię lub dostosować dawkę rozuwastatyny. Lek Kastel nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Pacjent powinien stosować dietę obniżającą cholesterol przez cały okres terapii, a lek można przyjmować niezależnie od posiłku.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, ekspozycja układowa, inhibitor proteazy, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna i ramipryl, rytonawir, substancja czynna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon acetonid – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Fluocynolon acetonid, glikokortykosteroid stosowany miejscowo w dermatologii (maści Flucinar, Flucinar N) oraz jako implant do ciała szklistego oka (Iluvien), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Preparaty dermatologiczne są bezwzględnie przeciwwskazane w I trymestrze ciąży ze względu na potencjalne działanie teratogenne, natomiast w dalszych okresach ciąży stosowanie jest możliwe tylko przy przewadze korzyści nad ryzykiem. Implant do ciała szklistego, mimo nieoznaczalnej ekspozycji układowej, powinien być unikany w ciąży z powodu potencjalnego ryzyka dla płodu. Badania na zwierzętach potwierdzają teratogenność glikokortykosteroidów nawet przy niskich dawkach, a dodatkowo preparat Flucinar N zawiera neomycynę, która może przenikać do płodu. Dane dotyczące wpływu na reprodukcję po podaniu do ciała szklistego są niewystarczające.
badanie przedkliniczne, ciałko szkliste oka, działanie glikokortykosteroidowe, działanie miejscowe, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, Flucinar N, fluocynolon acetonid, glikokortykosteroid, implant do ciałka szklistego, karmienie piersią, lek teratogenny, mleko kobiece, model zwierzęcy, neomycyna, pierwszy trymestr ciąży, płodność, preparat dermatologiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zenofor 500 mg
Metformina, substancja czynna preparatu Zenofor dostępnego w tabletkach o dawkach 500 mg, 850 mg oraz 1000 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 2,5 godzinach (tmax) oraz biodostępnością wynoszącą 50-60% po podaniu doustnym. Około 20-30% dawki jest wydalane z kałem jako frakcja niewchłonięta. Stężenie metforminy w stanie stacjonarnym osiąga wartości poniżej 1 μg/ml po 24-48 godzinach, a maksymalne stężenie w osoczu nie przekracza 5 μg/ml nawet przy dawkach maksymalnych. Pokarm zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina wykazuje niewielkie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji (Vd) wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek.
biodostępność metforminy, biotransformacja, czas stężenia maksymalnego, ekspozycja układowa, farmakokinetyka leku, frakcja niewchłonięta, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenie-czas, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne metforminy, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, tabletka powlekana, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fingolimod Aristo 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fingolimodu przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały istotne działania na układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich) oraz serce (ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia krwi, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego). W badaniu 2-letnim na szczurach dawka 0,15 mg/kg (około 4-krotność ekspozycji AUC u ludzi przy dawce 0,5 mg/dobę) indukowała zmiany naczyniowe. Potencjał rakotwórczy oceniono na dwóch gatunkach: u szczurów przy dawce do 2,5 mg/kg (50-krotność AUC u ludzi) nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u myszy dawki ≥0,25 mg/kg (6-krotność AUC) zwiększały częstość chłoniaków złośliwych. Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego. Badania płodności u szczurów przy dawce do 10 mg/kg (150-krotność AUC) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność i parametry nasienia.
chłoniak złośliwy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, ekspozycja układowa, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przenikanie łożyskowe, przerost tkanki mięśniowej, przetrwały pień tętniczy, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność zarodkowo-płodowa, toksyczność leku, wada przegrody komorowej, wady wrodzone trzewne, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie mięśnia sercowego