klirens po podaniu doustnym

Klirens po podaniu doustnym to parametr farmakokinetyczny określający szybkość usuwania leku z organizmu po zastosowaniu drogi doustnej. Jest to objętość osocza całkowicie oczyszczona z leku w jednostce czasu i stanowi kluczowy wskaźnik przy ustalaniu dawkowania leków.

Wartość klirensu po podaniu doustnym zależy od biodostępności leku, czyli stopnia, w jakim substancja czynna dociera do krążenia ogólnego po podaniu doustnym. Na klirens wpływają procesy metabolizmu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie, które mogą znacząco zmniejszyć ilość leku docierającego do krążenia systemowego.

W praktyce klinicznej, klirens po podaniu doustnym jest szczególnie istotny przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie precyzyjne dawkowanie jest kluczowe dla uzyskania efektu terapeutycznego przy minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. Wartość tego parametru może być zmieniona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek lub w przypadku interakcji z innymi lekami.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Sód hydroksymaślan – Właściwości farmakokinetyczne

Sód hydroksymaślan (GHB) charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 88% oraz okresem półtrwania wynoszącym 0,5-1 godziny. Farmakokinetyka jest nieliniowa, co objawia się 3,8-krotnym wzrostem AUC przy podwojeniu dawki z 4,5 g do 9 g, a maksymalne stężenia w osoczu przy dawce 9 g (podzielonej na dwie dawki co 4 godziny) wynoszą odpowiednio 78 i 142 µg/ml. Tmax waha się od 0,5 do 2 godzin, a podanie po posiłku bogatotłuszczowym powoduje opóźnienie Tmax do 2 godzin, zmniejszenie Cmax o 58% i redukcję AUC o 37%. Sód hydroksymaślan wykazuje bardzo niski stopień wiązania z białkami osocza (<1% w zakresie 3-300 µg/ml) oraz objętość dystrybucji 190-384 ml/kg. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm do CO2 i H2O, z mniej niż 5% wydalanym z moczem w formie niezmienionej.
acetylokoenzym A, biodostępność, biotransformacja metaboliczna, cykl Krebsa, cykl kwasów trikarboksylowych, cykl kwasu cytrynowego, dehydrogenaza GHB, dehydrogenaza semialdehydu bursztynowego, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja układowa, izoenzymy CYP, izoenzymy cytochromu P450, klirens po podaniu doustnym, kwas bursztynowy, marskość wątroby, marskość wątroby klasy C, mikrosomy wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, profil farmakokinetyczny, sód hydroksymaślan, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, szlak eliminacji, szlak enzymatyczny, transhydrogenaza, wiązanie z białkami osocza, wodobrzusze, β-oksydacja
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar 10 mg + 10 mg

Sumilar to preparat złożony zawierający ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny, oraz amlodypinę, antagonista kanału wapniowego. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (tmax około 1 godziny) i biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie około 45%. Wiązanie z białkami osocza wynosi 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm ramiprylu jest intensywny, prowadząc do powstania aktywnego ramiprylatu, który wykazuje wielofazowy spadek stężenia w osoczu z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zwiększone stężenia ramiprylatu i wolniejszą eliminację, natomiast u osób z niewydolnością wątroby metabolizm ramiprylu jest spowolniony, co skutkuje wyższym stężeniem leku macierzystego, choć stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione. U dzieci dawki od 0,05 do 0,2 mg/kg wykazują zależność klirensu i objętości dystrybucji od masy ciała i wieku, z narażeniem na lek porównywalnym do dawek stosowanych u dorosłych.
aktywny okres półtrwania, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, AUC, badanie farmakokinetyczne, białko osocza, biodostępność, biodostępność amlodypiny, biotransformacja, całkowita biodostępność, eliminacja z osocza, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, karmienie piersią, klirens nerkowy, klirens po podaniu doustnym, maksymalne stężenie ramiprylatu, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, pacjent w podeszłym wieku, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adipine 5 mg

Amlodypina w postaci bezylanu, stosowana w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (64-80%) oraz dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg). Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (~97,5%), co może mieć znaczenie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym profilu wiązania. Amlodypina ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, a jej okres półtrwania eliminacji wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Około 10% niezmienionej substancji jest wydalane przez nerki, a 60% metabolitów również drogą nerkową, pozostała część jest eliminowana żółciowo. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens i wzrost AUC o 40-60%, co wymaga ostrożności i potencjalnej modyfikacji dawkowania.
absorpcja z przewodu pokarmowego, amlodypina, AUC, bezylan amlodypiny, białko osocza, biodostępność leku, biotransformacja wątrobowa, Cmax, ekspozycja na lek, klirens amlodypiny, klirens po podaniu doustnym, nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, właściwość farmakokinetyczna, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rimal 10 mg + 10 mg

Ramipryl, po podaniu doustnym, wykazuje szybkie wchłanianie z Tmax około 1 godziny i biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45%. Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a stan stacjonarny ustala się po około 4 dniach stosowania raz na dobę. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Lek ulega niemal całkowitemu metabolizmowi do ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę, w tym wydłużoną eliminację i zwiększone stężenia w osoczu. U dzieci dawki 0,05 mg/kg dają ekspozycję porównywalną do 5 mg u dorosłych, natomiast 0,2 mg/kg powoduje większe narażenie niż maksymalna dawka u dorosłych (10 mg).
biodostępność, dystrybucja amlodypiny, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, klirens nerkowy, klirens po podaniu doustnym, metabolizm amlodypiny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie ramiprylatu, szybkie wchłanianie, wchłanianie amlodypiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon substancji czynnych
Octan uliprystalu – Właściwości farmakokinetyczne

Octan uliprystalu, podawany doustnie w dawce 30 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 176 ± 89 ng/ml po około 1 godzinie (zakres 0,5-2 godziny). Pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC0-∞) wynosi 556 ± 260 ng·godz./ml. Spożycie leku z wysokotłuszczowym posiłkiem obniża Cmax o około 45%, wydłuża Tmax do około 3 godzin oraz zwiększa AUC0-∞ o 25%. Octan uliprystalu wykazuje ponad 98% wiązania z białkami osocza, głównie albuminami, alfa-1 kwaśnymi glikoproteinami oraz HDL, a także przenika do mleka kobiecego, gdzie jego wydzielanie zmniejsza się stopniowo w ciągu 120 godzin po podaniu. Substancja działa jako inhibitor transportera BCRP in vitro, jednak kliniczne znaczenie tej interakcji jest niskie, a octan uliprystalu nie jest substratem transporterów OATP1B1 i OATP1B3.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, cytochrom P450, inhibitor BCRP, intensywny metabolizm, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2A6, izoforma CYP3A4, klirens po podaniu doustnym, lipoproteiny o dużej gęstości, metabolit hydroksylowany, metabolit mono-odmetylowany, octan uliprystalu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, transporter OATP1B1, transporter OATP1B3, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, właściwości lipofilowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aderolio 1 mg

Ewerolimus, substancja czynna leku Aderolio, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w 1-2 godziny po podaniu doustnym oraz proporcjonalnością stężenia do dawki w zakresie 0,25-15 mg u pacjentów po przeszczepach. Biodostępność względna tabletki do sporządzania zawiesiny wynosi około 0,90 w porównaniu do tabletek. Spożycie leku z bogatotłuszczowym posiłkiem obniża Cmax o 60% i AUC o 16%, co wymaga konsekwentnego stosowania leku z lub bez jedzenia. Ewerolimus wiąże się z białkami osocza w 74%, a jego objętość dystrybucji (Vz/F) u pacjentów po przeszczepie nerki wynosi 342 ± 107 l. Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i glikoproteinę P, a eliminacja odbywa się głównie drogą kałową (80%), z całkowitą biotransformacją substancji macierzystej. W stanie stacjonarnym, osiąganym przed 4. dniem leczenia, Cmax wynosi od 11,1 ± 4,6 ng/ml (0,75 mg 2x/dobę) do 20,3 ± 8,0 ng/ml (1,5 mg 2x/dobę), a AUC od 75 ± 31 do 131 ± 59 ng·h/ml. Okres półtrwania wynosi około 28 ± 7 godzin, a klirens (CL/F) 8,8 l/h z 27% zmiennością międzyosobniczą.
biodostępność, biopsja, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna w mikroemulsji, CYP3A4, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, ewerolimus, farmakokinetyka leku, glikoproteina p, hydroliza, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens po podaniu doustnym, lekkie zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie we krwi, małopłytkowość, odrzucanie przeszczepu, okno terapeutyczne, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar Duo 10 mg + 10 mg

Sumilar Duo to preparat łączący ramipryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, bloker kanałów wapniowych, których farmakokinetyka determinuje profil leku. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (maks. stężenie w osoczu po 1 h), biodostępnością ramiprylatu 45% po dawkach 2,5-5 mg oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (73% dla ramiprylu, 56% dla ramiprylatu). Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 h, a jego okres półtrwania wynosi 13-17 h dla dawek 5-10 mg, z wydłużeniem przy mniejszych dawkach z powodu wysycalnego wiązania z ACE. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmieniony metabolizm i eliminację, co wpływa na stężenia leku w osoczu. U dzieci (2-16 lat) klirens ramiprylatu koreluje z masą ciała i dawką, a dawka 0,05 mg/kg odpowiada ekspozycji dorosłych po 5 mg.
amlodypina, AUC, badanie farmakokinetyczne, biodostępność całkowita, biodostępność leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, klirens amlodypiny, klirens nerkowy, klirens po podaniu doustnym, klirens ramiprylatu, metabolit ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teenia 3 mg + 0,02 mg

Drospirenon (3 mg) w preparacie Teenia charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie około 38 ng/ml w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością 76-85%. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami osocza, nie z SHBG ani CBG, a jego okres półtrwania wynosi około 31 godzin. Metabolizm zachodzi intensywnie, głównie przez CYP3A4, z metabolitami wydalanymi kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4, a okres półtrwania eliminacji metabolitów wynosi około 40 godzin. W stanie stacjonarnym stężenie drospirenonu wzrasta do około 70 ng/ml po 8 dniach stosowania, z kumulacją około 3-krotną. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CLcr 30-80 ml/min) oraz umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (stopień B Child-Pugh) obserwuje się odpowiednio niewielkie lub umiarkowane zwiększenie stężeń, bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co wskazuje na dobrą tolerancję leku w tych grupach.
biodostępność, drospirenon i etynyloestradiol, efekt pierwszego przejścia, faza dystrybucji, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, inhibitor enzymów, klirens metaboliczny, klirens po podaniu doustnym, metabolity, metabolizm oksydacyjny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania wydalania, skala Child-Pugh, stan równowagi dynamicznej, stężenie potasu, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wchłanianie całkowite, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodipine Medreg 10 mg

Amlodypina, substancja czynna leku Amlodipine Medreg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (64-80%) i długim okresem półtrwania (35-50 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~97,5%) oraz dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg). Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, z eliminacją około 10% niezmienionej substancji i 60% metabolitów przez nerki. W populacji pediatrycznej (1-17 lat) wykazano zmienność klirensu (CL/F) zależną od wieku i płci, z wartościami od 16,4 do 27,4 l/h, co wskazuje na konieczność indywidualizacji dawkowania, zwłaszcza u dzieci poniżej 6 roku życia, gdzie dane są ograniczone.
absorpcja leku, badanie farmakokinetyczne, białko osocza, biodostępność bezwzględna, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, klirens po podaniu doustnym, maksymalne stężenie w surowicy krwi, metabolizm amlodypiny, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pacjent w podeszłym wieku, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Citabax 40 40 mg

Cytalopram, substancja czynna leku Citabax, cechuje się wysoką biodostępnością doustną (~80%) oraz Tmax wynoszącym średnio 3,8 godziny. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową (Vd około 12,3 l/kg) i umiarkowane wiązanie z białkami osocza (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów (demetylocytalopram, didemetylocytalopram, N-tlenek cytalopramu) o podobnym, choć słabszym działaniu farmakologicznym. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 36 godzin, a klirens całkowity osocza to około 0,33 l/min. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć (85% dawki) oraz nerki (15% dawki), z wydalaniem około 12% dawki w postaci niezmienionej z moczem. Cytalopram wykazuje liniową kinetykę, a stężenie w stanie stacjonarnym po dawce 40 mg/dobę wynosi średnio 250 nmol/l (zakres 100-500 nmol/l), bez wyraźnej korelacji z efektem terapeutycznym, co ogranicza potrzebę rutynowego monitorowania stężenia leku.
biodostępność, biologiczny okres półtrwania, cytalopram, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, demetylocytalopram, didemetylocytalopram, działanie niepożądane, farmakokinetyka, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens osocza, klirens po podaniu doustnym, kwas propionowy, liniowa kinetyka, N-tlenek cytalopramu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cardura XL 4 mg

Cardura XL zawiera doksazosynę w formie mezylanu, dostępny w dawkach 4 mg i 8 mg jako tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) po 8-9 godzinach, które stanowi około 1/3 wartości Cmax standardowych tabletek doksazosyny. Po 24 godzinach stężenia osoczowe obu form są porównywalne, a wskaźnik peak/trough dla Cardura XL jest o ponad 50% niższy, co wskazuje na stabilniejszy profil farmakokinetyczny. W stanie stacjonarnym względna biodostępność wynosi 54% dla dawki 4 mg i 59% dla dawki 8 mg. Doksazosyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) oraz długi okres półtrwania wynoszący 22 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawki ze względu na brak istotnych różnic farmakokinetycznych.
AUC, Cmax, compliance pacjenta, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, doksazosyna, eliminacja dwufazowa, hydroksylacja, klirens po podaniu doustnym, metabolizm wątrobowy, mezylan, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, stężenie maksymalne we krwi, stężenie osoczowe, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik peak/trough, względna biodostępność
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epitrigine 50 mg tabletki 50 mg

Lamotrygina, substancja czynna leku Epitrigine, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2,5 godziny. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 55%, a objętość dystrybucji mieści się w zakresie 0,92-1,22 l/kg, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Metabolizm lamotryginy odbywa się głównie przez UDP-glukuronylotransferazy, z możliwością indukcji własnego metabolizmu zależnej od dawki, bez istotnego wpływu na farmakokinetykę innych leków przeciwpadaczkowych. Klirens u osób zdrowych wynosi około 30 ml/min, a okres półtrwania średnio 33 godziny (zakres 14-103 h), z istotnym wpływem leków indukujących glukuronidację (skracających okres do ~14 h) oraz walproinianu (wydłużających do ~70 h). Farmakokinetyka lamotryginy jest liniowa do dawki 450 mg, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
białko osocza, biodostępność leku, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka lamotryginy, fenytoina, glukuronidacja, hemodializa, indukcja metabolizmu, karbamazepina, klasyfikacja Child-Pugh, klirens lamotryginy, klirens po podaniu doustnym, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, pochodna glukuronidowa, przewlekła niewydolność nerek, stężenie leku, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian, zespół Gilberta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodipine Medreg 5 mg

Amlodypina charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym z biodostępnością 64-80% i osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy po 6-12 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~97,5%), co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, a eliminacja następuje w około 10% przez nerki, z metabolitami usuwanymi w 60%. Długi okres półtrwania amlodypiny (35-50 godzin) umożliwia dawkowanie raz na dobę, co zwiększa komfort terapii i adherencję pacjentów.
absorpcja doustna, amlodypina, białko osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, dawka terapeutyczna, eliminacja nerkowa, klirens amlodypiny, klirens po podaniu doustnym, maksymalne stężenie w surowicy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pacjent w podeszłym wieku, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Sandoz 20 mg

Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w zakresie 0,5-3 godzin u dorosłych oraz 0,5-6 godzin u dzieci i młodzieży. Ekspozycja na lek (AUCτ) rośnie niemal proporcjonalnie do dawki w zakresie 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Pokarm, zarówno bogatotłuszczowy, jak i niskotłuszczowy, powoduje niewielkie, nieklinicznie istotne zwiększenie AUC (odpowiednio o 14% i 21%). Zmienność ekspozycji jest większa przy podawaniu na czczo (47% CV) niż z posiłkiem (32-39% CV). Dazatynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 l, CV 93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm leku jest intensywny, głównie przez enzym CYP3A4, a metabolity nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi 3-5 godzin, a klirens pozorny po podaniu doustnym to 363,8 l/godzinę (CV 81,3%). Eliminacja odbywa się głównie przez kał (85% dawki, z czego 19% w postaci niezmienionej), natomiast wydalanie z moczem stanowi 4% dawki (0,1% niezmienionego leku).
ALL Ph+, białka osocza, biodostępność, biotransformacja leku, Cmax, CYP3A4, dazatynib, dystrybucja pozanaczyniowa, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, klirens po podaniu doustnym, metabolizm leku, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie metabolitów, T½, Tmax, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Sandoz 100 mg

Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 0,5-3 godziny u dorosłych i 0,5-6 godzin u dzieci. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 25-120 mg dwa razy na dobę, a okres półtrwania wynosi średnio 5-6 godzin u dorosłych oraz 2-5 godzin u pacjentów pediatrycznych. Objętość dystrybucji jest znaczna (2505 l, CV 93%), a wiązanie z białkami osocza wysokie (~96%). Dazatynib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co implikuje potencjalne interakcje lekowe. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (85% dawki, z czego 19% w postaci niezmienionej), natomiast wydalanie z moczem jest minimalne (4% dawki, 0,1% niezmienionego leku). Zmienność ekspozycji jest większa przy podawaniu na czczo (CV 47%) niż po posiłku (CV 32-39%), jednak wpływ pożywienia na ekspozycję nie jest klinicznie istotny.
AUCτ, białaczka limfoblastyczna Ph+, białaczka oporna na leczenie, biodostępność leku, Cmax, dystrybucja pozanaczyniowa, ekspozycja lekowa, ekspozycja na dazatynib, enzym CYP3A4, farmakokinetyka dazatynibu, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, klirens po podaniu doustnym, metabolity w osoczu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła białaczka szpikowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar 10 mg + 5 mg

Sumilar to preparat zawierający ramipryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, antagonista kanałów wapniowych, o odmiennych profilach farmakokinetycznych. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu około 45%. Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, a stan stacjonarny po około 4 dobach. Wiązanie z białkami osocza wynosi 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm zachodzi głównie do ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę, w tym wydłużony okres eliminacji i podwyższone stężenia w osoczu. U dzieci dawki 0,05 mg/kg powodują ekspozycję porównywalną do 5 mg u dorosłych, natomiast 0,2 mg/kg skutkuje większą ekspozycją niż maksymalna dawka u dorosłych.
aktywny okres półtrwania, amlodypina, biodostępność, dystrybucja, eliminacja z osocza, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, klirens amlodypiny, klirens nerkowy ramiprylatu, klirens po podaniu doustnym, klirens ramiprylatu, maksymalne stężenie ramiprylatu, metabolity ramiprylu, metabolizm, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlopin 10 mg 10 mg

Amlodypina, substancja czynna leku Amlopin, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną na poziomie 64-80%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 6-12 godzinach, co wskazuje na powolne, ale kompletne wchłanianie. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97,5%) oraz dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg), co świadczy o intensywnym przenikaniu do tkanek. Metabolizm amlodypiny zachodzi głównie w wątrobie, a jej okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 10% niezmienionej substancji i 60% metabolitów z moczem. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, co pozwala na podawanie niezależnie od posiłków.
amlodypina, biodostępność, Cmax, dystrybucja leku, farmakokinetyka w populacjach specjalnych, klirens amlodypiny, klirens po podaniu doustnym, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, wartość AUC, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie okresu półtrwania, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adipine 10 mg

Amlodypina, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg (preparat Adipine), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (64-80%) oraz rozległą dystrybucją (objętość dystrybucji około 21 l/kg). Lek jest silnie wiązany z białkami osocza (~97,5%), co wpływa na jego farmakokinetykę. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity. Okres półtrwania eliminacji wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową – około 10% substancji czynnej i 60% metabolitów wydalane jest z moczem, pozostałe metabolity prawdopodobnie drogą żółciową. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens, wydłużony okres półtrwania oraz wzrost AUC o 40-60%, co wymaga dostosowania dawkowania.
amlodypina, białko osocza, biodostępność, biodostępność amlodypiny, dystrybucja leku w tkankach, eliminacja żółciowa, klirens po podaniu doustnym, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia, preparat Adipine, stężenie w surowicy, wydalanie niezmienionej substancji, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Egiramlon 5 mg + 5 mg

Egiramlon to lek łączący ramipryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, antagonista kanałów wapniowych, o odmiennych profilach farmakokinetycznych. Ramipryl szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit ramiprylat po 2-4 godzinach, z biodostępnością ramiprylatu około 45%. Ramipryl i ramiprylat wiążą się z białkami osocza odpowiednio w 73% i 56%. Ramipryl jest niemal całkowicie metabolizowany do ramiprylatu, który ma okres półtrwania 13-17 godzin przy dawkach 5-10 mg i jest eliminowany głównie przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę, w tym wydłużone stężenia ramiprylatu. U dzieci dawki 0,05-0,2 mg/kg ramiprylu prowadzą do ekspozycji porównywalnej lub wyższej niż u dorosłych. Karmienie piersią powoduje minimalne przenikanie ramiprylu do mleka.
aktywny metabolit, amlodypina, antagonista wapnia, badanie farmakokinetyczne, biodostępność amlodypiny, dysfagia, dystrybucja amlodypiny, esteraza wątrobowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens amlodypiny, klirens kreatyniny, klirens po podaniu doustnym, konwertaza angiotensyny, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon substancji czynnych
Ropinirol – Właściwości farmakokinetyczne

Ropinirol, agonista receptorów dopaminowych, wykazuje biodostępność około 50% (zakres 36-57%) po podaniu doustnym, z różnicami w farmakokinetyce zależnymi od formy farmaceutycznej. Tabletki o natychmiastowym uwalnianiu osiągają Cmax w około 1,5 godziny, natomiast tabletki o przedłużonym uwalnianiu wykazują mediana Tmax od 6 do 10 godzin. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku wpływa na parametry wchłaniania: w formie natychmiastowej zmniejsza Cmax o 25% i opóźnia Tmax o 2,6 godziny, natomiast w formie przedłużonej zwiększa AUC o 20% i Cmax o 44%, z opóźnieniem Tmax o około 3 godziny. Ropinirol charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (10-40%) oraz dużą objętością dystrybucji (~7 l/kg). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP1A2, a metabolity są wydalane z moczem, przy czym metabolity mają minimalne działanie dopaminergiczne. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
agonista dopaminy, biodostępność, choroba Parkinsona, dostosowanie dawki, działanie dopaminergiczne, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka leku, hemodializa, izoenzym CYP1A2, klirens kreatyniny, klirens po podaniu doustnym, krańcowa niewydolność nerek, lipofilność, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie osoczowe, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, zespół niespokojnych nóg
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axia 0,02 mg + 3 mg

Produkt leczniczy Axia zawiera drospirenon (3 mg) oraz etynyloestradiol (0,02 mg), które charakteryzują się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym. Drospirenon osiąga maksymalne stężenie 38 ng/ml po 1-2 godzinach, z biodostępnością 76-85%, a jego okres półtrwania wynosi 31 godzin. W stanie stacjonarnym stężenie drospirenonu wzrasta do około 70 ng/ml po około 8 dniach stosowania, z kumulacją na poziomie około 3. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami, nie z SHBG ani CBG, a metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z eliminacją metabolitów w stosunku kał:mocz 1,2:1,4. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (Child-Pugh B) stężenia drospirenonu są odpowiednio zmodyfikowane, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy.
biodostępność, CYP3A4, drospirenon, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja aromatyczna, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4/5, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, klirens po podaniu doustnym, koniugacja przedukładowa, koniugaty glukuronidowe, metabolity, metabolity hydroksylowane, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, współczynnik kumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Egiramlon 10 mg + 10 mg

Egiramlon to lek zawierający ramipryl i amlodypinę, charakteryzujące się odmiennymi profilami farmakokinetycznymi. Ramipryl szybko się wchłania (Cmax w 1 godzinę), a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z biodostępnością 45%. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w 73%, a ramiprylat w 56%. Metabolizm ramiprylu jest niemal całkowity do ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest obniżony, co prowadzi do podwyższonego stężenia w osoczu. U osób z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu jest spowolniony, co zwiększa stężenie ramiprylu, jednak stężenia ramiprylatu pozostają w normie. U dzieci dawki 0,05-0,2 mg/kg wykazują korelację z masą ciała i dawką, a farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych.
biodostępność, ekspozycja na lek, eliminacja leku, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens po podaniu doustnym, maksymalne stężenie leku, metabolit aktywny, metabolizm leku, nadciśnienie, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, półokres eliminacji, stan stacjonarny, stężenie leku, substancja czynna, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg

Produkt leczniczy Co-Amlessa zawiera trzy substancje czynne: peryndopryl z tert-butyloaminą, amlodypinę (bezylan) oraz indapamid, dostępne w różnych dawkach. Peryndopryl jest prolekiem, szybko wchłaniany (Tmax 1 godzina), z aktywnym metabolitem peryndoprylatem osiągającym maksymalne stężenie po 3-4 godzinach i okresem półtrwania 17 godzin (frakcja niezwiązana). Biodostępność peryndoprylu zmniejsza się po posiłku, dlatego zaleca się podawanie na czczo. Indapamid charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax około 1 godziny), wysokim wiązaniem z białkami osocza (79%) i okresem półtrwania 14-24 godzin (średnio 18 godzin), z eliminacją głównie nerkową (70% z moczem). Amlodypina osiąga Tmax po 6-12 godzinach, ma długi okres półtrwania 35-50 godzin, wysokie wiązanie z białkami (97,5%) i jest metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów; jej biodostępność nie jest wpływana przez pokarm.
antagonista wapnia, AUC, biodostępność bezwzględna, Co-Amlessa, ekspozycja leku, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka indapamidu, farmakokinetyka peryndoprylu, klirens kreatyniny, klirens peryndoprylatu, klirens po podaniu doustnym, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndoprylat, prolek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, substancje czynne, wiązanie z białkami osocza, zależność liniowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramizek Plus 2,5 mg + 1,25 mg

Ramizek Plus to lek łączący ramipryl i bisoprolol fumaranu, których farmakokinetyka jest odrębnie opisana. Bisoprolol charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem (>90%) i biodostępnością 85-90%, z Tmax około 2 godzin po podaniu 10 mg. Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 30%. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z wydalaniem 50% niezmienionego leku przez nerki i 50% metabolitów. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, wydłużając się u pacjentów z niewydolnością nerek (do 18 h) i marskością wątroby (do 13 h). Kinetyka bisoprololu jest liniowa i niezależna od wieku, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (NYHA III) stężenia w osoczu są wyższe, a T1/2 wydłużony do 17±5 godzin.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, bisoprololu fumaran, CYP2D6, CYP3A4, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, inhibitor konwertazy angiotensyny, karboksyloesteraza, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens po podaniu doustnym, klirens ramiprylatu, konwertaza angiotensyny, metabolizm stereoselektywny, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm utleniania, ramiprylat, receptor β-adrenergiczny, stężenie maksymalne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodipine Fair-Med 5 mg

Amlodypina, składnik aktywny leku Amlodipine Fair-Med, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną (64-80%) oraz powolnym wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 6-12 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) i wysokie wiązanie z białkami osocza (~97,5%). Okres półtrwania eliminacji wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, z wydalaniem około 60% metabolitów z moczem. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens, wydłużony okres półtrwania oraz wzrost AUC o 40-60%, co wymaga dostosowania dawkowania. Podobne zmiany farmakokinetyczne występują u osób starszych oraz pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, gdzie klirens jest obniżony, a okres półtrwania wydłużony.
amlodypina, AUC, białka osocza, biodostępność całkowita, biotransformacja w wątrobie, Cmax, dawka terapeutyczna, interakcja lekowa, klirens amlodypiny, klirens po podaniu doustnym, metabolity, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjenci w podeszłym wieku, populacja pediatryczna, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Yasminelle 3 mg + 0,02 mg

Produkt leczniczy Yasminelle zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg etynyloestradiolu (w postaci etynyloestradiolu klatratu betadeksu). Drospirenon charakteryzuje się biodostępnością 76-85%, szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie około 38 ng/ml po 1-2 godzinach od podania pojedynczej dawki. Okres półtrwania wynosi 31 godzin, a klirens 1,5 ± 0,2 ml/min/kg. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami (3-5% wolnej frakcji), nie wiąże się z SHBG ani CBG. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a metabolity wydalane są w moczu i kale (stosunek 1,2-1,4). W stanie stacjonarnym stężenie drospirenonu wzrasta do około 70 ng/ml z współczynnikiem kumulacji ~3. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby obserwuje się odpowiednio niewielkie zmiany farmakokinetyczne bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co wskazuje na dobrą tolerancję leku w tych grupach.
biodostępność drospirenonu, cytochrom P450, dostępność biologiczna, drospirenon, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hamowanie odwracalne, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, klirens drospirenonu, klirens po podaniu doustnym, koniugacja, kwasowa postać drospirenonu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania wydalania, równowaga dynamiczna, siarczan dihydrodrospirenonu, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Drosfemine 0,02 mg + 3 mg

Drospirenon, składnik aktywny preparatu Drosfemine (3 mg/dawka), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie 38 ng/ml w surowicy po 1-2 godzinach. Biodostępność wynosi 76-85%, niezależnie od spożycia pokarmu. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami, z okresem półtrwania eliminacji około 31 godzin, co prowadzi do kumulacji w stanie stacjonarnym (maksymalne stężenie ~70 ng/ml po 8 dniach, współczynnik kumulacji ~3). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a metabolity są wydalane z kałem i moczem (stosunek 1,2-1,4) z okresem półtrwania wydalania około 40 godzin. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CLcr 30-80 ml/min) stężenia drospirenonu są odpowiednio porównywalne lub podwyższone o 37%, bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy. U osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (stopień B Child-Pugh) obserwuje się zmniejszenie klirensu o około 50%, jednak bez klinicznie istotnych zmian w poziomie potasu.
biodostępność, biodostępność całkowita, CYP3A4, cytochrom P450, drospirenon, etynyloestradiol, farmakokinetyka, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, interakcja lekowa, klirens metaboliczny, klirens po podaniu doustnym, łagodne zaburzenia czynności nerek, metabolit, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania wydalania, spironolakton, sprzęganie przedukładowe, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, substancja czynna, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, złożony preparat antykoncepcyjny