guzki strun głosowych
Guzki strun głosowych (ang. vocal fold nodules) to łagodne, symetryczne zmiany występujące na brzegach strun głosowych, najczęściej na granicy przedniej i środkowej ich części. Powstają w wyniku przewlekłego przeciążenia głosu, które prowadzi do mikrourazów, reakcji zapalnej i wtórnego pogrubienia nabłonka.
Czynnikami ryzyka są: nadmierne używanie głosu, nieprawidłowa technika mówienia, zawodowe używanie głosu (nauczyciele, śpiewacy, aktorzy), palenie tytoniu oraz refluks krtaniowo-gardłowy. Główne objawy to chrypka, obniżenie głosu, zmęczenie głosowe oraz uczucie przeszkody w gardle podczas mówienia.
Diagnostyka obejmuje badanie laryngologiczne, w tym ocenę wideoendoskopową krtani i stroboskopię, która pozwala ocenić zaburzenia drgań strun głosowych. Leczenie w pierwszej kolejności jest zachowawcze i obejmuje rehabilitację głosu, modyfikację zachowań głosowych oraz eliminację czynników drażniących. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczne leczenie chirurgiczne – mikrochirurgiczne usunięcie guzków.
Rokowanie jest zazwyczaj dobre, jednak istotne jest wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego postępowania, aby zapobiec utrwaleniu się nieprawidłowych nawyków głosowych i progresji zmian strukturalnych strun głosowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie krtani – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie krtani (laryngitis) to stan zapalny błony śluzowej krtani i strun głosowych, manifestujący się chrypką, bólem gardła oraz w ciężkich przypadkach afonią. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, z uwzględnieniem czasu trwania objawów (szczególnie powyżej 3 tygodni), charakteru zmian głosowych oraz objawów towarzyszących, takich jak dysfagia, stridor czy krwioplucie. Kluczowym badaniem jest laryngoskopia (pośrednia, fiberoskopowa lub wideostroboskopia), umożliwiająca ocenę przekrwienia, obrzęku i wysięku błony śluzowej oraz funkcji strun głosowych. Wskazania do laryngoskopii obejmują przewlekłą chrypkę, podejrzenie nowotworu, objawy alarmujące oraz brak poprawy po standardowym leczeniu. Dodatkowo, w diagnostyce różnicowej stosuje się wymazy mikrobiologiczne, testy serologiczne, morfologię krwi, a w wybranych przypadkach RTG szyi i klatki piersiowej oraz badania kontrastowe przełyku.
afonia, badania serologiczne, badanie fizykalne, biopsja, błona śluzowa krtani, ból gardła, choroba refluksowa przełyku, chrypka, dysfagia, dystonia krtaniowa, ezofagogastroduodenoskopia, fiberoskopia, guzki strun głosowych, infekcja paciorkowcowa, inhibitor pompy protonowej, kaszel, krwioplucie, laryngoskopia, laryngoskopia pośrednia, laryngoskopia światłowodowa, manometria przełyku, monitorowanie pH przełyku, morfologia krwi, nowotwór krtani, obrzęk Reinkego, przekrwienie błony śluzowej, refluks krtaniowo-gardłowy, refluks żołądkowo-przełykowy, spływanie wydzieliny, stridor, struny głosowe, świst krtaniowy, test antygenowy, wideostroboskopia, wymaz z gardła, wywiad medyczny, zapalenie krtani, zapalenie nagłośni