lenalidomid w leczeniu podtrzymującym

Lenalidomid (Revlimid) to lek immunomodulujący stosowany w leczeniu podtrzymującym przede wszystkim u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Mechanizm działania leku polega na modyfikacji układu immunologicznego, hamowaniu angiogenezy oraz bezpośrednim działaniu przeciwnowotworowym.

W leczeniu podtrzymującym szpiczaka mnogiego lenalidomid jest podawany po zakończeniu terapii indukującej i/lub po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych. Liczne badania kliniczne, w tym CALGB 100104, IFM 2005-02 oraz GIMEMA RV-MM-PI-209, wykazały, że leczenie podtrzymujące lenalidomidem istotnie wydłuża czas do progresji choroby oraz przeżycie całkowite pacjentów.

Standardowo w leczeniu podtrzymującym stosuje się dawkę 10-15 mg lenalidomidu dziennie w cyklach 28-dniowych (21 dni leczenia, 7 dni przerwy lub ciągłe podawanie). Terapia jest kontynuowana do progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię, trombocytopenię, biegunkę, wysypkę, zmęczenie oraz zwiększone ryzyko wtórnych nowotworów.

Istotnym aspektem leczenia podtrzymującego lenalidomidem jest odpowiednie monitorowanie pacjentów pod kątem toksyczności hematologicznej oraz stosowanie profilaktyki przeciwzakrzepowej. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawki leku.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Kleder 20 mg

Lenalidomid (Kleder) wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań i schematów terapeutycznych, z dominującymi działaniami niepożądanymi dotyczącymi układu krwiotwórczego, takimi jak neutropenia (60,8-83,3%), małopłytkowość (21,5-72,3%) oraz niedokrwistość (21,0-70,7%). W badaniach CALGB 100104 i IFM 2005-02 u pacjentów po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi były zapalenie płuc (10,6%) i zakażenia płuc (9,4%). W schematach skojarzonych, np. lenalidomid z bortezomibem i deksametazonem (badanie SWOG S0777), obserwowano wysoką częstość neuropatii obwodowej (71,8%) oraz hipokalcemii (50,0%). W populacji niekwalifikującej się do przeszczepu, stosującej schematy Rd lub Rd18, istotne były zapalenie płuc (9,8%) i niewydolność nerek (6,3%). W schematach MPR+R/MPR+p dominowały powikłania hematologiczne, w tym neutropenia (83,3%) i gorączka neutropeniczna (6,0%). W badaniach fazy III u pacjentów po wcześniejszym leczeniu, lenalidomid z deksametazonem wiązał się z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz neutropenii 4. stopnia.
astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezsenność, biegunka, ból pleców, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid w leczeniu podtrzymującym, leukopenia, małe dawki deksametazonu, małopłytkowość, melfalan z prednizonem, morfologia krwi obwodowej, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, odwodnienie, osłabione łaknienie, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Lenalidomid wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, z działaniami niepożądanymi różniącymi się w zależności od wskazania, schematu dawkowania i populacji pacjentów. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) najczęściej obserwowano neutropenię (60,8-79,0%), trombocytopenię (23,5-72,3%), zapalenie płuc (10,6%), zakażenia płuc (9,4%) oraz biegunki (38,9-54,5%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu dominowały zmęczenie (73,7%), neuropatia obwodowa (71,8%) i hipokalcemia (50,0%). W leczeniu zespołów mielodysplastycznych i chłoniaków obserwowano wysoką częstość neutropenii (do 76,8%), trombocytopenii (do 46,4%) oraz żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, która stanowi poważne ryzyko, szczególnie w terapii skojarzonej z deksametazonem. W badaniu MCL-002 odnotowano istotny wzrost wczesnych zgonów u pacjentów z dużym rozmiarem guza (20% vs 7% w grupie kontrolnej) oraz częstsze przerwania terapii z powodu działań niepożądanych (64%).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, biegunka, ból kości, ból pleców, ból stawów, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, duszność, gorączka neutropeniczna, górne drogi oddechowe, hipokalcemia, lenalidomid, lenalidomid w leczeniu podtrzymującym, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, przeszczep autologicznych komórek macierzystych, rytuksymab, skurcz mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wskazanie onkohematologiczne, wysypka, zaburzenie snu, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa

lenalidomid w leczeniu podtrzymującym

Powiązane wpisy

Działania niepożądane – Kleder 20 mg

Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg