stężenie albumin
Stężenie albumin w surowicy krwi to jeden z podstawowych parametrów biochemicznych ocenianych w diagnostyce laboratoryjnej. Albuminy stanowią około 60% wszystkich białek osocza i są głównym białkiem odpowiedzialnym za utrzymanie ciśnienia onkotycznego krwi, zapobiegając przesączaniu się płynu z naczyń krwionośnych do tkanek.
Prawidłowe stężenie albumin u osób dorosłych wynosi 3,5-5,0 g/dl (35-50 g/l). Obniżone wartości (hipoalbuminemia) mogą świadczyć o chorobach wątroby (głównego miejsca syntezy albumin), zespole nerczycowym, przewlekłych stanach zapalnych, niedożywieniu, a także enteropatii z utratą białka. Hipoalbuminemia prowadzi do obrzęków, gdyż zmniejszone ciśnienie onkotyczne powoduje przesuwanie się płynów do przestrzeni pozanaczyniowej.
Oznaczenie stężenia albumin jest ważnym elementem oceny funkcji wątroby i stanu odżywienia pacjenta. W praktyce klinicznej stężenie albumin ma także znaczenie prognostyczne – niskie wartości wiążą się z gorszym rokowaniem w wielu jednostkach chorobowych oraz zwiększonym ryzykiem powikłań okołooperacyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meaxin 400 mg
Imatynib wykazuje przewidywalną i liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 1000 mg, z bardzo wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 98%. Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, której ekspozycja stanowi 16% AUC imatynibu. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a lek sam jest inhibitorem izoenzymów CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Kumulacja leku w stanie równowagi wynosi 1,5-2,5-krotnie przy podawaniu raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (68% dawki) oraz moczem (13% dawki), z czego 25% dawki jest wydalane w formie niezmienionej.
5-fluorouracyl, biodostępność doustna, CYP3A4, dysfunkcja wątroby, erytromycyna, farmakokinetyka imatynibu, flukonazol, hamowanie CYP2C8, inhibitor konkurencyjny, izoenzymy CYP, klirens leku, kwaśna alfa-glikoproteina, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa, powierzchnia ciała, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coxitex 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxitex (dawki 30 mg, 60 mg, 90 mg, 120 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub substancje pomocnicze, aktywną chorobą wrzodową żołądka/dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. Nie należy go stosować u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, w tym skurczem oskrzeli, ostrym nieżytem nosa, polipami nosa, obrzękiem naczynioruchowym czy pokrzywką. Coxitex jest przeciwwskazany w ciąży i laktacji ze względu na ryzyko teratogenne i przenikanie do mleka matki. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (albuminy <25 g/l lub Child-Pugh ≥10), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u dzieci poniżej 16. roku życia.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na etorykoksyb, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, stężenie albumin, TIA, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aclexa 200 mg
Lek Aclexa (celekoksyb), będący selektywnym inhibitorem COX-2, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na celekoksyb, sulfonamidy, substancje pomocnicze (w tym laktozę w dawkach 24 mg w kapsułce 100 mg oraz 47 mg w kapsułce 200 mg) oraz u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ lub kwasie acetylosalicylowym, obejmującymi astmę, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywkę. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz chorobami zapalnymi jelit (IBD), ze względu na ryzyko zaostrzenia tych schorzeń.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, działanie teratogenne, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na celekoksyb, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na sulfonamidy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, polip nosa, skala Child-Pugh, stężenie albumin, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elecoxel 200 mg
Farmakokinetyka celekoksybu, substancji czynnej preparatu Elecoxel, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) po 2-3 godzinach. Spożycie posiłków bogatych w tłuszcze opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, przesuwając Tmax do około 4 godzin i zwiększając biodostępność o około 20%. Celekoksyb wiąże się z białkami osocza w około 97%, co ma znaczenie przy jednoczesnym stosowaniu leków o podobnym profilu wiązania. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP2C9, a polimorfizm genetyczny tego enzymu, zwłaszcza homozygotyczna forma CYP2C9*3/*3, powoduje istotne zwiększenie Cmax (4-krotnie) i AUC0-24 (7-krotnie), co wymaga ostrożności w dawkowaniu u tych pacjentów.
biodostępność, celekoksyb, cyklooksygenaza-1, cyklooksygenaza-2, cytochrom P450 2C9, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, homozygotyczna forma polimorfizmu, koniugat glukuronidowy, niewydolność nerek, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, różnice osobnicze, stan stacjonarny, stężenie albumin, stężenie maksymalne leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entekavir Adamed 0,5 mg
Entekavir Adamed, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1720 pacjentów, z dawkami 0,5 mg/dobę u pacjentów wcześniej nieleczonych oraz 1 mg/dobę u pacjentów opornych na lamiwudynę. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) i nudności (3%). W trakcie terapii notowano również zaostrzenia zapalenia wątroby manifestujące się wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT), przekraczającym 3-krotnie wartość początkową u 5% pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów oraz u 4% pacjentów opornych na lamiwudynę. Długoterminowe stosowanie (do 96 tygodni) nie ujawniło nowych zagrożeń, a działania niepożądane były zgodne z profilem znanym z badań krótkoterminowych.
aktywność AlAT, aktywność amylazy, aktywność lipazy, bezsenność, biegunka, ból głowy, dekompensacja czynności wątroby, dyspepsja, entekawir, HAART, HBeAg, HBV, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, łysienie, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, nudności, płytki krwi, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, senność, stężenie albumin, stężenie bilirubiny całkowitej, wskaźnik Child-Turcotte-Pugh, wymioty, wyrównana czynność wątroby, wysypka, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawroty głowy, zmęczenie, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eltrombopag Glenmark
Eltrombopag wymaga szczególnej ostrożności w leczeniu pacjentów z małopłytkowością, zwłaszcza u chorych z zaawansowaną chorobą wątroby (albuminy ≤35 g/l, MELD ≥10) i przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C. W tej grupie obserwuje się zwiększone ryzyko dekompensacji wątroby (11% vs. 6% placebo) oraz zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (4% vs. 1% placebo), w tym zakrzepicy żyły wrotnej (2% vs. <1%). Monitorowanie czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina) jest kluczowe: przed leczeniem, co 2 tygodnie podczas dostosowywania dawki i co miesiąc po ustaleniu dawki. Przerwanie terapii jest wskazane przy wzroście AlAT ≥3 x GGN (lub ≥3 x wartości wyjściowej u pacjentów z podwyższonymi transaminazami) i utrzymującym się ≥4 tygodnie lub przy objawach uszkodzenia wątroby. Eltrombopag nie jest rekomendowany w połączeniu z lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh ≥5) stosowanie wymaga ostrożności.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie cytogenetyczne, badanie okulistyczne, bakteryjne zapalenie otrzewnej, biopsja szpiku kostnego, ciężka anemia aplastyczna, czynnik ryzyka zakrzepicy, czynnik V Leiden, dekompensacja wątroby, encefalopatia wątrobowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia pośrednia, krwawienie z żylaków, krwotok siatkówkowy, lek przeciwwirusowy o działaniu bezpośrednim, niedobór antytrombiny III, nieprawidłowości cytogenetyczne, ostra białaczka szpikowa, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żyły wrotnej, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół antyfosfolipidowy, zespół mielodysplastyczny, zwłóknienie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Celbic 100 mg
Lek Celbic 100 mg (celekoksyb) jest selektywnym inhibitorem COX-2 z grupy NLPZ, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na celekoksyb, sulfonamidy, kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2. Przeciwwskazania obejmują także aktywną chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, choroby zapalne jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), a także zastoinową niewydolność serca w klasach II-IV wg NYHA, chorobę niedokrwienną serca, choroby naczyń obwodowych i mózgowych. Dodatkowo, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (albuminy <25 g/l lub Child-Pugh ≥10) oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Każda kapsułka zawiera 16,90 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
astma indukowana NLPZ, celekoksyb, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, miażdżyca tętnic mózgowych, miażdżycowe zwężenie tętnic, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sulfonamidy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, pokrzywka, polipy jamy nosowej, przemijający atak niedokrwienny, skala Child-Pugh, stężenie albumin, TIA, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zelsiglat 200 mg
Lek Zelsiglat, zawierający celekoksyb w dawkach 100 mg i 200 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na celekoksyb, sulfonamidy oraz u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, w tym aspirynie. Przeciwwskazania obejmują także aktywną chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, choroby zapalne jelit, zastoinową niewydolność serca klasy II-IV wg NYHA, chorobę niedokrwienną serca, choroby naczyń obwodowych i mózgowych. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (albuminy < 25 g/l lub Child-Pugh ≥ 10) oraz z klirensem kreatyniny < 30 ml/min stosowanie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kumulacji i działań niepożądanych. Zawartość laktozy jednowodnej (24,2 mg w kapsułce 100 mg i 48,4 mg w kapsułce 200 mg) wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek jest również przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i przenikanie do mleka matki.
antagonista receptora angiotensyny II, astma, brak laktazy, celekoksyb, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, ciąża, cukrzyca, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, heparyna, hiperlipidemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, karmienie piersią, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na celekoksyb, nadwrażliwość na sulfonamidy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, obniżona funkcja nerek, obrzęk naczynioruchowy, pacjent w podeszłym wieku, pokrzywka, skala Child-Pugh, stężenie albumin, udar mózgu, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie motoryki przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Aurovitas 1 mg
Entekawir, stosowany w dawkach 0,5 mg i 1 mg u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z lamiwudyną. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). W trakcie terapii mogą wystąpić zaostrzenia zapalenia wątroby, manifestujące się wzrostem aktywności AlAT powyżej 10-krotnej górnej granicy normy i ponad 2-krotnym wzrostem względem wartości początkowej u 2% pacjentów nieleczonych wcześniej nukleozydami oraz u 2% pacjentów nie odpowiadających na lamiwudynę. Mediana czasu do wystąpienia tych zaostrzeń wynosi 4-5 tygodni, a większość przypadków ustępuje podczas kontynuacji leczenia. Po zakończeniu terapii entekawirem obserwuje się ryzyko ostrego nasilenia zapalenia wątroby, z częstością 6% u pacjentów wcześniej nieleczonych nukleozydami i 11% u pacjentów nie odpowiadających na lamiwudynę, zwykle w okresie 23-24 tygodni po zakończeniu leczenia.
aktywność AlAT, aktywność amylazy, aktywność lipazy, antygen HBeAg, bilirubina całkowita, ból głowy, dipiwoksyl adefowiru, entekawir, lamiwudyna, leczenie przeciwretrowirusowe, liczba płytek krwi, małopłytkowość, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, nudność, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, skala Child-Turcotte-Pugh, stężenie albumin, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawrót głowy, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ringer (8,6 mg + 0,3 mg + 0,33 mg)/ml
Roztwór Ringera do infuzji charakteryzuje się składem jonowym zbliżonym do fizjologicznego płynu zewnątrzkomórkowego, zawierając 147 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 2,25 mmol/l wapnia oraz 155,5 mmol/l chlorków. Jego osmolarność wynosi około 309 mOsm/l, a pH mieści się w zakresie 5,0–7,5. Farmakokinetyka poszczególnych jonów odzwierciedla ich naturalną dystrybucję i metabolizm w organizmie: sód wykazuje długotrwały okres półtrwania (11–13 dni dla 99% podanej dawki), z eliminacją głównie przez nerki i częściowym wchłanianiem zwrotnym; potas podlega ścisłej regulacji nerkowej z wydalaniem nawet przy niedoborach; wapń jest kontrolowany hormonalnie (parathormon, kalcytonina, witamina D) i występuje w osoczu w formie zjonizowanej (47%), kompleksów (6%) oraz związanej z białkami (47%).
chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia dwuwodny, dysfagia, eliminacja potasu, eliminacja wapnia, homeostaza sodowa, hormon przytarczyc, kalcytonina, osmolarność, parathormon, płyn ustrojowy, płyn wewnątrzkomórkowy, płyn zewnątrzkomórkowy, profil farmakokinetyczny, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, radioizotop sodu, resorpcja kostna, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór Ringera, stężenie albumin, transport potasu, wapń związany z białkami, witamina D, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, zjonizowany wapń - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coxitex 90 mg
Etorykoksyb, aktywny składnik leku Coxitex, jest selektywnym inhibitorem COX-2 z grupy NLPZ, stosowanym w leczeniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na etorykoksyb lub inne NLPZ, zwłaszcza u pacjentów z reakcjami alergicznymi takimi jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Coxitex jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. Ponadto, nie powinien być stosowany u osób z zastoinową niewydolnością serca w klasie II-IV wg NYHA, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (>140/90 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych oraz chorobą naczyń mózgowych.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, duszność, działanie niepożądane, etorykoksyb, filtracja kłębuszkowa, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przemijające niedokrwienie mózgu, reakcja nadwrażliwości, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, stężenie albumin, udar mózgu, zaburzenie funkcji nerek płodu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoposid Ebewe 50 mg/2,5 ml
Etopozyd, dostępny w postaci koncentratu 20 mg/ml do infuzji, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką obejmującą liniowe właściwości w zakresie dawek terapeutycznych 100-600 mg/m² powierzchni ciała (pc). Po podaniu dożylnym model dwukompartmentowy opisuje farmakokinetykę leku, z okresem półtrwania fazy dystrybucji około 1,5 godziny oraz fazy eliminacji od 4 do 11 godzin. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18-29 litrów, a całkowity klirens mieści się w zakresie 33-48 ml/min (lub 16-36 ml/min/m² pc), pozostając niezależnym od dawki. Etopozyd wykazuje wysokie (97%) wiązanie z białkami osocza, zależne od stężenia albumin, a jego wolna frakcja koreluje ze stężeniem bilirubiny u pacjentów onkologicznych. Metabolizm obejmuje m.in. przerwanie pierścienia laktonowego, tworzenie glukuronidów, koniugatów siarkowych oraz O-demetylację przez CYP3A4. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (45% dawki w formie niezmienionej u dorosłych) oraz z kałem (44% dawki w ciągu 120 godzin). U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszenie klirensu i wzrost AUC, co wymaga modyfikacji dawkowania, natomiast niewydolność wątroby nie wpływa istotnie na klirens etopozydu.
aktywność SGPT, aminotransferaza alaninowa, białko osocza, biologiczny okres półtrwania, cisplatyna, eliminacja leku, izoenzym CYP450, klirens całkowity, klirens nerkowy, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, koniugat siarkowy, kwas acetylosalicylowy, lek cytotoksyczny, model dwukompartmentowy, niewydolność nerek, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania dystrybucji, pierścień laktonowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, stężenie maksymalne w osoczu, wolna frakcja leku, wydzielanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Zentiva 0,5 mg
Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych z udziałem 1720 pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, w tym 862 leczonych entekawirem (dawki 0,5 mg i 1 mg/dobę) oraz 858 lamiwudyną, przez okres do 107 tygodni. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) i nudności (3%). Rzadko występują reakcje anafilaktoidalne, a także zaostrzenia zapalenia wątroby w trakcie i po zakończeniu terapii. W trakcie leczenia notowano również przypadki kwasicy mleczanowej, często związanej z dekompensacją wątroby. W badaniach laboratoryjnych u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów aktywność AlAT przekraczająca 3-krotnie wartość początkową wystąpiła u 5%, a u mniej niż 1% stwierdzono jednoczesne podwyższenie AlAT i bilirubiny całkowitej ponad 2-krotnie powyżej normy. Aktywność amylazy i lipazy przekraczająca 3-krotnie wartość początkową występowała odpowiednio u 2% i 11% pacjentów.
aktywność AlAT, aktywność amylazy, aktywność lipazy, analog nukleozydu, antygen HBeAg, bezsenność, ból głowy, dekompensacja czynności wątroby, dipiwoksyl adefowiru, dyspepsja, entekawir, klasyfikacja Child-Turcotte-Pugh, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, leczenie przeciwretrowirusowe, liczba płytek krwi, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, nudności, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, senność, stężenie albumin, stężenie bilirubiny całkowitej, wyrównana czynność wątroby, wysypka, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawroty głowy, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Human Albumin Grifols 20% 200 mg/ml
Dawkowanie albuminy ludzkiej, w tym preparatu Human Albumin Grifols 20%, wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając masę ciała, ciężkość urazu lub choroby oraz stopień utraty płynów i białek. Preparat zawiera 200 g/l białka całkowitego, z czego minimum 95% stanowi albumina, dostępny jest w fiolkach 10 ml (≥1,9 g albuminy), butelkach 50 ml (≥9,5 g) oraz 100 ml (≥19 g). Dawka powinna być ustalana na podstawie oceny niedoboru objętości krwi krążącej, a nie jedynie stężenia albumin w osoczu. Podawanie może odbywać się bezpośrednio dożylnie lub po rozcieńczeniu w roztworach izotonicznych, takich jak 5% glukoza lub 0,9% NaCl.
albumina ludzka, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, hematokryt, objętość krwi krążącej, objętość moczu, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry hemodynamiczne, podanie dożylne, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór hiperonkotyczny, stężenie albumin, stężenie elektrolitów, stężenie preparatu, szybkość infuzji, wymiana osocza